biho

Fotorealizm wraca z otchłani przeszłości. Hasło, które kiedyś dawno temu rozbudzało wyobraźnie w zapowiedziach tytułów lat '90 ale także już na początku nowego milenium można było usłyszeć echa realizmu otaczającego świata. Nie mniej jednak fotorealizm brzmi dumnie, profesjonalnie, a także pozwala rozbudzić oczekiwania względem danej produkcji. Kiedy pojawia się termin fotorealizm, natychmiast otwierają się drzwiczki z napisem "kogo chcecie znowu nabrać". Słowo wydaje się istnieć jedynie jako ideowa próba przeniesienia świata realnego do gry komputerowej. Brzmi nieco absurdalne. Gry korzystające z fotorealizmu zwykle aplikowały do miana produkcji realistycznych, to znaczy oddających wiernie otoczenie środowiska istniejącego w rzeczywistości. Owszem miało to sens przy tworzeniu gier z gatunku symulatorów, lecz inne zastosowanie wydaje się mało interesujące lub po prostu nudne ze względu na ten "wspaniały" fotorealizm. Przykładem "realizmu" może być serial Klan, który jest realistycznym odwzorowaniem dnia codziennego, czyli nuda. To raczej taki pic na wodę fotomontaż. Zatem w otchłań odrzucam słowa niech obrócą się popiół i na zawsze pozostaną legendą przekazywaną następnym pokoleniom (czyt. generacją).

Ach! Gdyby ktoś mógł przygodę raz wziąć i podnieść z nieba żar. Ach, gdyby tak raz do ręki pochwycić wiatr i zadać statkom ból. Ach, jakże pięknie można by polecieć do gwiazd i usłyszeć wołanie swe. Gdzie i dokąd zmierza świat w Ach! Gdyby ktoś mógł przygodę raz wziąć i podnieść z nieba żar. Ach, gdyby tak raz do ręki pochwycić wiatr i zadać statkom ból. Ach, jakże pięknie można by polecieć do gwiazd i usłyszeć wołanie swe. Gdzie i dokąd zmierza świat w przekonaniu, że i tak ogarnie nas piach.
Ten jeden raz uczynię gest, wyciągnę dłonie policzę do trzech i w wir przemijania, co uwsteczni mnie w rozumowaniu pojęcia archaiczne i doda wiary w istnienie ludzi takich jak On.

Nie popadam w euforie lecz magicznie wspominam, dzień, miesiąc, rok. Lubię i szanuję twórczość, więc jak i Oni nie podchodzę do tematu zbyt poważnie. Jestem lekki(a raczej mój głos), swobodny, bez czucia w rękach mogę bez najmniejszego skrępowania sklecić coś. Małego stworka, który w głowie siedzi. Całkowicie bez zobowiązań popełniasz ten materiał zamieszczony w strukturach TV Gry. Oglądanie, spoglądanie, widziałem już takie słowa, lecz słyszę jaka chemia się wytworzyła, pomiędzy Tobą a grą. Wyczuwam jednak, że owe "dziecko" to tylko jednowyrazowy podskok/naskok/zeskok. Czy wiele się pomyliłem czas pokaże.
Pozdrawiam miłośników gier z cyklu byle do przodu i krew na ścianie zaczynamy odliczanie...ehh...stare dobre czasy, wszak to takie gry jak ta pokazywane uczyniły podwaliny pod ten gatunek.

P.S. Dobrze, ładnie, na medal Szymonie (bo, to do diaska człowiek, nieprawdaż?).

...a ja nie wiem co napisać, lecz zamykać uszu także nie mam zamiaru. Doprawdy, potencjał muzyki w grze jest jak słychać ogromny, nie wspominając już o utworze, który towarzyszył materiałom promującym grę (owszem to ten, który przypomniał zgrabnie użytkownik piaskun87). Śpiew dziecka...to smutek i cień podążający za nim. Słyszysz w nim strach, nieśmiały oddech iluzji ludzi pogrążonej w epidemii biedy, choroby. Pieśń wyciągnięta jakby z filmów o pirackiej gawiedzi. Co ciekawe słyszysz jak wokal rozbrzmiewa i umiera na ścianach, jaka jest samotność, ?bezradność? Pomiędzy niebem a piekłem, pomiędzy życiem a śmiercią. Wymieszane są tu różne klimaty podsycane przez różne ciekawe instrumenty. Wiolonczela jak w czarno-białym bluesowo jazzowym śnie, iskrzące dźwięki gitary zaginają już i tak mocno zwichrowaną rzeczywistość,piszczenie szczurów i wiele innych. Muzyka, bardzo ciekawa, niosąca ładunek emocjonalny. Zamknij oczy...a powrócisz do miejsca, w którym ją po raz pierwszy usłyszałeś. Kacprze, nie opowiadałeś dziś o muzyce, lecz o grze. Zresztą to samo co już dawno wiemy. Mało odkrywcze i kompletnie nie na temat. Przykro mi. Kiepski materiał.