aquila heliaca

Szukając legendarnych rycerzy spod Giewontu znaleźliście wspaniały skarb, jednak nie było to ani złoto, ani drogie kamienie, a…
- Elena? - z wyraźnym niedowierzaniem zapytał zdziwiony Nate. – Skarbie, co robisz w tym dole?
- A kogo się spodziewałeś? – odpowiedziała, krzyżując ręce na piersiach. – Kim jest ten chłopak? – spytała, wykonując dziwny ruch głową.
- To mój eee – podrapał się po potylicy – kuzyn.
- Kuzyn? – zwiesiła lekko głowę, jednocześnie lustrując to Nate’a, to mnie.
- A no, kuzyn. - dumnie potwierdził, mając nadzieję na szybką zmianę tematu - Więc co tu robisz?
Lara nie mając co robić usiadła na kamieniu.
- Słyszałam, że ruszasz na kolejną eskapadę i to z Larą. Nie mogłam przegapić takiej okazji.
Spojrzeliśmy z Nathanem po sobie. Było w słowie „eskapada” coś, co idealnie opisywało to co teraz robimy. W końcu góry, stary dół, pułapki, za chwilę zjawi się jakiś szaleniec z bandą najemników i będziemy uciekać. Chleb powszedni.
- Ale skąd wiedziałaś, że tu jestem? – wypalił zaczerwieniony Nate – Wiesz, Polska, Giewont…
- E-mail.
- Co e-mail?
- Zepsuł mi się komputer, więc skorzystałam z twojego i znalazłam wiadomość od tajemniczego C. L. Czy raczej powinnam powiedzieć, tajemniczej.
Nate przybrał niemalże kolor dorodnego arbuza. Elena przecież nie widziała, że C. L. to ja.
- C. L to on. – rzucił, i kiwnął głową w moją stronę, a ja głupio wbiłem w niego wzrok.
Elena wybuchła śmiechem nie wiadomo skąd. Pewnie nawet ona nie wiedziała.
- I z tym się tak czaiłeś cały czas? Ach Nathan. Zadziwiasz mnie. A tak poza tym, to w tym dole nic nie ma.
Na jego twarzy momentalnie pojawiła się ekscytacja, jakby nic się nie wydarzyło i wskoczył do dołu.
- Pozwól, że się rozejrzę. – i oboje poszli w głąb rozpościerającej swoje stalagmity jaskini.
Po chwili Lara i ja również się tam znaleźliśmy, a idąc dalej, usłyszeliśmy ich rozmowę.
- Naprawdę sprawdziłaś moją pocztę?
- Och, daj spokój.