Adevar

Wbrew pozorom zadanie konkursowe nie jest zadaniem prostym, na które można odpowiedzieć sobie ot tak. Jeśli muszę wybrać tylko jeden spośród multum naprawdę niesamowitych soundtracków z rożnych gier (np. z ME, DA, Fable), dobrze, ograniczę się do konkretnego, który towarzyszy mi od lat młodzieńczych i nadal rozpala moją wyobraźnię. Mowa o City Nights z gry Gothic 3. Cały soundtrack G3 został wykonany pieczołowicie i z sercem, to się po prostu czuje. Nie jest to zwykły element składowy gry. Nadaje on grze barwę i poszerza odbiór oraz immersję. Gra z dobrą mechaniką nie zapisze się na tak długo w pamięci gracza jak ta, która miała swoje ograniczenia, ale przyćmiła je swoją ścieżką dźwiękową. Ten jeden konkretny utwór z całej gamy genialnych dzieł Kaia Rosenkranza właśnie tym jest dla mnie. Zaklęciem, które nakłaniało do refleksji, pozwalało dosłownie wchłonąć w świat Bezimiennego i na chwilę zapomnieć o codzienności, odpocząć. Choć gra ma już swoje lata, warto od czasu do czasu wrócić do niej, choćby dla samego soundtracku. Jak widać, nie trzeba grac magiem, by grę przejść w magicznym klimacie.

Zakuty był w czarną zbroję, o dziwo jednak lekką. Powoli wsunął miecz z powrotem do pochwy i podniósł tarczę z ziemi. Przedstawiała ona smoka srebrnego w polu czerwonym. Herb domu Małych Gwiazd.
Wiedźmin leżał przy jego nogach. Miał połamane chyba wszystkie kości. Umierał.
Mętnym wzrokiem dostrzegł jeszcze dziwne znaki na szyi przeciwnika. GS60. Runy? Nie, nie były to ani runy krasnoludów, ani magiczne pismo elfów. Nie znał ich.
Magia. Musiały dodawać mu jakichś sił. Nie było innego wytłumaczenia. Niemożliwe, by był aż tak zabójczo szybki.
Aż tak zabójczo dobry.
- Kim... kim ty do cholery jesteś? - wychrypiał Geralt. Krew zalewała mu płuca. Nie miał dużo czasu.
Wielki mężczyzna uśmiechnął się. Przeczesał palcami swe czerwone włosy.
Interesujące. Miał dziwne, nieludzkie oczy. Dziwniejsze nawet od wiedźmińskich. Mieniły się od krwistej barwy rubinu, przez purpurę aż do lazuru.
- Jestem Duchem.
Był niepokonany, nawet dla wiedźmina.
Był zabójczo dobry.
Po chwili Geralt wyzionął ducha.

Wydaje mi się, że odpowiedź jest oczywista - Risen 3 Titan Lords. Od najmłodszych lat jestem zapaleńcem cRPGów, a miłość do nich zapłonęła jasnym światłem właśnie podczas pierwszego uruchomienia Gothica 2 na PC. Wcześniej grywałem w zręcznościówki i przygodówki. Kupienie G2 było momentem przełomowym w moim gamingowym nieżyciu. Gdyby nie sequel legendarnej serii Piranha Bytes, nie wiem, czy w ogóle sięgnąłbym po cRPGi. Myśl o możliwości zagrania w Risena 3, któremu nadano plakietkę powrotu do korzeni, pozwala mi wrócić myślami do tych dziecięcych czasów, kiedy to siedziało się i po prostu nerdziło w Gothiki. Nie wierzę, że R3 może być niewypałem; to po prostu musi się udać! Ograłem obie poprzednie części Risena i zdecydowanie nie żałuję spędzonych na tym godzin. Me największe zaciekawienie przykuła informacja o gildiach i wdrożonym w grę systemie niekonieczności wspinania się po szczeblach kariery. Tego wcześniej nie było (choć, jeśli sięgnę po tytuł, nie omieszkam na pewno wspiąć się jak najwyżej, tytuł kapitana piratów voodoo czeka!). Aktualnie wybieram się na studia i wątpię, bym miał - poza ostatnimi dniami tych wakacji - okazję do sprawdzenia tego najnowszego tytułu bez żadnej spiny. Konkurs ten jest więc dla mnie szansą jedyną w swym rodzaju, by móc jeszcze przed październikiem na chwilę przystopować i poczuć się z powrotem dzieciakiem, który skacze z radości z powodu znalezionego nowego miecza. Liczę na Was. :)