Oceny

Virtua Cop to przedstawiciel praktycznie wymarłego gatunku Rail Shooter, w Polsce nazywany strzelanką na szynach lub pieszczotliwie „celowniczkiem”. Wywodzi się z czasów gdy w salonach gier królowały gry z tego gatunku.Założenia gry i mechanika jest bardzo prosta. Jako policjant przyjeżdżamy na wezwanie i prowadzimy ogień do przestępców, jednocześnie zwracając uwagę na cywili. Trafienie w cywila zabiera nam jedno życie. Mamy 5 żyć i możemy 5 razy skorzystać z kontynuacji. Akcję obserwujemy z widoku pierwszej osoby, lecz bez widocznej broni. Nie mamy również możliwości swobodnego poruszania się – postać porusza się sama, gracz jedynie prowadzi ogień poruszając samym celownikiem. Do dyspozycji oddano graczom 3 misje, każda o zwiększonym poziomie trudności. Postacie zawsze pojawiają się w tych samych miejscach, więc przejście gry to kwestia wyuczenia się pozycji wrogów. Gra jest dynamiczna, ale nie zalewa nas bodźcami, jak inne tego rodzaju produkcje, w których często nie wiadomo już do czego na ekranie strzelać. Samo ukończenie gry zajmie od kilku, do kilkunastu minut – w końcu to konwersja z automatu.Graficznie gra się mocno zestarzała i o ile tekstury nie wyglądają najgorzej (przynajmniej w większości wypadków) tak modele są, jakby to ująć? Kukiełkowate. Na początku miałem również małe problemy z wyświetlaniem grafiki – ekran mrugał na szaro, ale ustawienie zgodności z Win XP załatwiło sprawę.Mimo wszystko gra się bardzo przyjemnie. Jest w tej produkcji to „coś”, co każe próbować od początku i bić kolejny rekord. I to jest siła tej gry. Mój egzemplarz jest z magazynu CD-Action nr 02/2004 (96).Podsumowując, Virtua Cop 2 pomimo przestarzałej grafiki i krótkiego czasu potrzebnego do ukończenia gry sprawia dużo przyjemności i granie w nią jest świetną rozrywką. No i można grać kooperacyjnie na jednym komputerze.PLUSY:+ Wciąga. Przyjemnie się gra. Sprawia, że chce się bić rekordy.MINUSY:- Strona wizualna może w obecnych czasach odrzucić niektórych graczy.- Krótka i łatwa do wyuczenia.