Oceny

Nie wiadomo, co się stało z Geraltem z końcem Sagi. Gdy wchodzimy w świat gry, obowiązywać zaczyna wersja, w której wiele osób widziało, jak Geralt zginął na rivskiej ulicy, pchnięty w brzuch widłami...

Jedna z moich ulubionych gier. Klimat i fabuła to po prostu strzał w dziesiątkę, twórcy się potrafili idealnie wstrzelić w atmosferę książek. Historia mistrzowsko poprowadzona, wybory moralne które nie polegają jedynie na wyborze dobra lub zła tylko rzeczywiście skłaniają do rozmyślania "czy dobrze zrobiłem". Wiele tajemnic i zwrotów akcji, szczególnie na końcu. Podoba mi się też pomysł, że żeby zbierać składniki z potworów oraz zbierać rośliny potrzebujemy najpierw mieć wiedzę na ich temat, którą można nabyć ze znalezionych/kupionych książek oraz z rozmów z ludźmi.

Jeden z lepszych RPGów. Nie ma powodu by przygody z komputerowym wiedźminem nie zaczynać od pierwszej części.Zalety:1. Fabuła główna. Ciekawa, wyposażona w zwroty akcji, czasem intensywna ale w paru momentach zwalniająca tak byśmy mogli zaczerpnąć oddechu.2. Świat wiedźmina. Nie przyznaję z automatu plusa za uniwersum ale to wiedźmina na to zasługuje. Wiele ras, wiele narodów, państw, sekretnych organizacji, wojen, historii, tajemnic wróżb, przeznaczenia, sprzecznych interesów, konfliktów, wierzeń. Świat który aż się prosi o zapełnienie go ciekawymi wydarzeniami.3. Ponury i mroczny nastrój oraz powaga poruszanych tematów np rasizmu. Gra jest podzielona na akty. Jestem fanem horrorów więc mi najbardziej spodobał się pierwszy akt. Wioska która nie jest tym czym zdaje się na pierwszy rzut oka, ponurzy wieśniacy bojący się o własne życie, prześladowani przez straszną bestię, wzajemne podejrzenia, dawne zbrodnie i bohater który musi rozwikłać tajemnicę. Do tego kapitalnie dobrana muzyka, naprawdę rzadko kiedy zdarza się by tak bardzo podkreślała ona nastrój danej lokacji. Na wyróżnienie zasługuje również akt 4 przesiąknięty słowiańskim folklorem i mitologią, choć nie tylko, wesoła wieś, malownicze pola i kołyszące się łany zboża, Mickiewicz, romantyzm. Coś wspaniałego. Pozostałe akty też są ciekawe i klimat w nich również bywa nieziemski. Na przykład dzielnica biedoty, zwłaszcza nocą. Niepokojąca muzyka, żebracy i biedacy obawiający się czy za rogiem nie ma żadnych potworów, zmęczeni strażnicy na patrolu a wszyscy świetnie udźwiękowieni. Można się wczuć, oj można.4. Muzyka, świetnie podkreślająca klimat danych lokacji, nie tylko aktu 1 o którym już wspomniałem ale i wszystkich innych. Naprawdę rzadko kiedy wychodzi to tak dobrze. Nie brakuje również dynamicznych kawałków którym też niczego nie brakuje.5. Wybory które często muszą być wyborami mniejszego zła. Niektóre wybory mają niewielkie konsekwencje, inne całkiem spore a niektóre bardzo duże. Decydujemy o naprawdę wielu sprawach czy to w wątku głównym czy zadaniach pobocznych.6. NPCe których spotykamy, niektórzy znani z książek Sapkowskiego, inni wymyśleni w całości przez twórców. Nie tylko są interesujący sami w sobie, mają dobrze nakreślone charaktery ale też wielu z nich występuje w kolejnych aktach przez co możemy się do nich przywiązać.7. Satysfakcjonujący rozwój postaci oraz rozwój naszego dziennika. Rozwijamy się nie tylko zdobywając doświadczenie co przekłada się na nowe i lepsze umiejętności, w trakcie gry poznajemy również nowe zioła które potem możemy zbierać, dowiadujemy się o nowych bestiach i składnikach które można z nich pozyskiwać z których potem możemy tworzyć eliksiry, uzupełniamy glosariusz oraz aktualizujemy wiedzę o napotykanych postaciach. A wszystko to czy to poprzez rozmowy z NPCami czy to kupowanym książkom, czy wraz z postępem fabuły. Bardzo przyjemna rzecz.8. Nie wszystko jest powiedziane wprost a my musimy niektórych rzeczy się domyślać i łączyć ze sobą porozrzucane fragmenty. Niech za przykład posłuży pierwszy akt. Z różnych źródeł i z różnych miejsc zbieramy wskazówki które pozwalają nam lepiej zorientować się w wydarzeniach. Np u miejscowej wiedźmy znajdujemy posążek przedstawiający mężczyznę, wiele godzin później jeden z mieszkańców wioski twierdzi, że wiedźma zmusiła go czarami do czegoś i przejęła nad nim kontrolę. Albo dowiadujemy się, że pewien rodzaj potwornych roślin rośnie w miejscach w których doszło do zbrodni. Znajdujemy takie dwie rośliny na gospodarstwie pewnego chłopa który przejął majątek po swoim bracie. Co więcej pies brata prowadzi nas w to miejsce zupełnie jakby chciał nam coś przekazać. Obdarzony magicznym talentem chłopiec zaczyna w pewnym momencie wróżyć i wieszczyć, to co mówi może wydawać się częściowo bełkotem ale potem jesteśmy w stanie połączyć to ze słowami Wielebnego co daje nam pewne wskazówki co do motywacji innych osób. Takich rzeczy jest sporo i są naprawdę dobrze zaprojektowane a ja uwielbiam jak twórcy nie traktują mnie jak idioty i pozwalają mi myśleć.9. Karty seksu których zbieranie przypominało mi zbieranie pokemonów. Niektórzy na to narzekają ale mnie to nawet bawiło i było w tym coś uroczo naiwnego Wady:1. Zbyt wiele dialogów przepisanych wprost z książek Sapkowskiego a zbyt mało własnych błyskotliwych. Odniosłem wrażenie, że twórcom zabrakło pewności siebie i śmiałość. A, że potrafią pokazali choćby w późniejszych częściach. Nie jest to wielka wada ale w paru momentach mnie to nieco drażniło.2. Walka. Ani nie strategiczna i wymagająca odpowiedniej taktyki jak w RPGach izometrycznych ani nie dynamiczna i angażująca jak późniejszych wiedźminach, soulsach czy innych assasynach. Mamy różne style, trochę zaklęć, możemy wzmacniać się eliksirami i nakładać runy na miecz. Mimo to nie sprawiała mi ona jakiejś wielkiej przyjemności. Niewielka wada ale jednak wada.

Bardzo specyficzny RPG z tym swoim myszkowym systemem walki, światem sztywno podzielonym na lokacje, spokojnym dniem i rojącą się od wrogów nocą, stylami walki i rozróżnieniem broni, wiedźmińską alchemią, oryginalnymi przeciwnikami, mocno ograniczoną pulą twarzy dla NPC-ów, licznymi nawiązaniami do źródła, żyjącymi karczmami(nareszcie trafiłem na grę z tego gatunku, która potrafiła tchnąć życie w te obiekty) oraz świetnym klimatem budowanym przez bazujący na książkach świat gry.

Ostatniego lata kupiłem żonie na urodziny I tom opowiadań, bo jakoś tak się złożyło, że sagę całą mamy, ale obu tomów opowiadań zabrakło. No i jak kupiłem, tak przeczytałem, zanim jej dałem... a jak przeczytałem tom I, to poszedł i II, i z rozpędu cała saga po raz czwarty od początku do końca. Stwierdziłem, że skoro do książek wracam regularnie, to czemu by nie spróbować wrócić do gier. Od skończenia W3 minęło już sporo czasu, a W1 przeszedłem dwa razy, ale właściwie zaraz po premierze, więc dawno już moja pamięć pokryła się patyną. I cóż można napisać. Prawie 12 lat to szmat czasu, więc gra, która już w chwili premiery nie była technicznym arcydziełem, nie starzeje się ładnie. O ile grafika dla gracza starszej daty jak ja, jest sprawą drugorzędną, a i w tym aspekcie aż tak źle nie jest (lokacje wciąć potrafią zachwycić), o tyle inne technikalia, w tym szczególnie sterowanie i, o zgrozo, system walki, mogą zniechęcać. Ale W1 ma to coś, co posiadają nieliczne gry w ogóle, a współczesne niemal nigdy - klimat. Mimo dziur fabularnych historia wciąga jak wir, bohater to jest już absolutna legenda i klasa sama w sobie, dialogi i najsilniej spośród wszystkich trzech gier wyczuwalna ta "słowiańskość" sprawiają, że na całą resztę przymyka się oko. 12 lat po premierze to wciąż grywalne i potrafiące oczarować dzieło. Jeśli jakimś cudem ktoś tego jeszcze nie ograł, to polecam gorąco!

Wiem że się narażę. Nie jestem fanem tego typu gier ( pasuje mi tylko Fallout1i2, STALKER i ewentualnie Arcanum ). zabrałem sie za wiedzmina żeby na własne oczy przekonać o rodzimym fenomenie. No i sie zawiodłem...Fabuła jest okey. Problem leży w tym że często w tej grze się nudziłem, coś mnie irytowało bądź po prostu czułem zażenowanie.Technicznie najbardziej denerwowało mnie walka z większą ilością wrogów. Chaos totalny. Postać zawieszała sie nie chcąc wykonać ataku. Znaki ( szczególnie w końcowej fazie gry) nie uruchamiały się. Widok potworów w czasie dialogów za plecami rozmówcy to norma i skutecznie psuje klimat. Autorzy często wtrącają mało żywe dialogi w czasie walki (sic!) Gra w kości jest tragicznie zrobiona. O powtarzalności pistacji tez wspomnę.Bosowie byli łatwiejsi niż zwyczajni wrogowie. Przed wszystkimi uciekałem w kółko. Znak ognia jest tak potężny że niektórych mniejszych bosów zabijałem jednym kliknięciem myszy...Zażenowanie to przede wszystkim prze polskie głosy. Alan to kwintesencja amatorki. Czasami nie bardzo wiedziałem czy teksty z założenia mają być żenujące czy ktoś myslał ze będą śmieszne... ( np. mianowanie przez Panią Jeziora, albo upieranie sie Elfów ze nie oddadzą Alana po czym... sami to proponują...) O Panach Rybach to sie nawet nie będe wypowiadał bo mi ręce opadły jak to zobaczyłem.Logika lokacji tez przytłacza. Krzemień w biurku u króla... Granie na niemałe pieniądze u głodujących elfów. Pewnośc siebie bokserów po tym jak przed momentem pokonaliśmy innych, Rezolutna Dziewczynka ganiająca w nocy, Ada idąca sobie seksownym krokiem po pas w wodzie w śród utopców po przemianie, Alan ganiający ze mną w nocy kiedy polowałem na Północnice i dracy sie "JA JUZ NIE CHCE !" itp itd. ( tego jest mnóstwo)Handel. O ile na początku szczypałem sie z każdym groszem żeby kupować książki to w zasadzie nie wiem po co pieniądze w tej grze. Wszystkie książki znajdywałem za darmo. Miecza ożywałem tylko tego jake dostawałem. Wszystkie kosztują podobnie i maja male różnice. Kompletnie ten aspekt jest w grze nieistotny i zaprzepaszczony.Fabuła jest okey jednakże przyznam szczerze ze miejscami sie gubiłem po co coś robię. Być może to moja wina więc tego nie oceniam.Rozwój postacji niby ciekawy ale beznadziejny. Pod koniec i tak srebrne talenty rozdawałem gdzie sie dało bo nie było możliwości dawać je tam gdzie chciałem. Totalny chaos na początku . Nie wiedzialem co do czego.70% gry przebiegałem tam i z powrotem. Bieganina a potem długie pogmatwane dialogi bez polotu. Rzadko było coś interesującego. W środku gry nudziłem się najbardziej.Ogólnie gra dobra ale sporo ma niewyważonych aspektów psujących frajdę z gry. Teraz zabieram sie za dwójkę. Mam nadzieje że bardziej mi spasuje.

W pierwszego Wiedzmina zagrałem wiele lat po premierze. Jest to tak dobra gra, że nadal może dać mnóstwo frajdy. Pod warunkiem, że akceptujemy spore stężenie drewna.To co najbardziej wyróżnia grę, pozytywnie także dziś, to poważne potraktowanie gracza. Nie ma tu uproszczonych dialogów. Jak w starych, rasowych RPG, jest sporo opcji dialogowych. A te dialogi, bajka! Geralt i inne postacie bywają bezczelne, dowcipne, rubaszne, bardzo niegrzeczne, błyskotliwe, a niekiedy i wulgarne (brawurowa gra Jacka Rozenka jako Geralta i Miłogosta Reczka jako Talara/Vesemira, ale trzeba pochwalić dosłownie wszystkicj aktorów i aktorki). Często bywa to bardzo zabawne. Bardzo tego brakuje we współczesnych, "grzecznych" i uproszczonych produkcjach.Drugą dużą zaletą jest immersja gry. Aby uważyć eliksir lub przespać się (uleczyć), Geralt musi znaleźć ognisko lub wprosić się do domu zaprzyjaźnionej osoby. Za każdym razem, gdy chcemy zrobić eliksir, potrzebujemy odpowiednich składników. Nie wszystkim sie to spodoba. Gra wymaga sporo wysiłku, jak na dzisiejsze standardy. Byle utopiec może być poważnym wyzwaniem, jeśli nie ogarneliśmy rynsztunku po ostatniej potyczce. Dla osób lubujących się w prostszej rozgrywce ala assasyny, jest to wada.Graficznie gra mocno się zestarzała. Mamy do wyboru widok izometryczny z góry w 3D oraz z trzeciej osoby, zza pleców Geralta. Jednak estetyka nieco maskuje braki graficzne. Biedę i brud Wyzimy klasztornej czy Podgrodzia aż czuć nosem. Sielankowo z kolei wyglądają Odmęty, pewna wieś którą odwiedza Geralt.Klimatu, obok immersji i estetyki, dopełnia muzyka. Oczywiście nie jest to poziom W 3, ale utwory są bardzo wysokiej jakości. Podkreślają beznadziejność przedstawionego świata, tęsknotę a czasem dają iskierkę nadziei.Widzę, że wiele osób zwraca uwagę na ten szczególny klimat, którego już nie znajdziemy w W 3.Fabuła stoi na niezłym poziomie. Chociaż pewne rozwiązania w końcówce gry mogą być kontrowersyjne. Troche nużący prolog. Są wybory fabularne, bardzo niejednoznaczne, z których wynikają różne i ważne skutki. Tego też dziś brakuje.Postacie są interesujące, dobrze napisane, wiele silnych charakterów.Wady. Gra jest uciążliwa. Notorycznie musimy biegać z jednego krańca mapy na drugi. Mechanicznie gra mocno się zestarzała, np. Geralt nie potrafi skakać ;). Graficznie może odrzucić 5 skórek NPCów na krzyż.Do wad trzeba zaliczyć mocno drewniany system walki. Po prostu klikamy we wroga w rytm zmieniającego się kursora (jest to poniekąd skutek wyboru przez deweloperów silnika, mocno jednak zmodyfikowanego na któtym powstał RPG Neverwinter Nights; zapewne bardzo trudno było wykrzesać z tego inaczej wyglądającą walkę). System rozwoju postaci polega na przydzielaniu zdobywanych podczas levelowania punktów. Rozwijamy walkę z pojedyńczym przeciwnikiem a oddzielnie walkę z grupami wrogów. Walkę z ludźmi i z potworami. Walkę mieczem srebrnym i zwykłym. Jak na tamte czasy ten system rozwoju był akceptowalny.Podsumowując - dzisiaj w Wiedzminie 1 jest dużo drewna, ale nadal warto zagrać.