Oceny

Powieściowa narracja gryzie się z symulatorem chodzenia. Gdy pojawiają się plansze tekstu, akcja pauzuje. Wskutek czego japońska wieś szybko staje się tylko tłem, a szkoda, bo nostalgia jest ściśle powiązana z przestrzenią (i jej utratą). Pod kątem poszczególnych historyjek i samej fabuły jest niestety niewiele lepiej, choć zdarzają się bogate w znaczenia fragmenty i motywy, tak całość grzęźnie w melodramatyzacji.