Oceny

Miałam Mixtape na radarze od chwili zapowiedzi, choć ostatnie lata trochę mnie zniechęciły do wszelkich naśladowców Life is Strange. Na szczęście okazało się, że ta gra ma na siebie własny pomysł - i oferuje więcej niż tylko nostalgię.

Bardzo melancholijnie, pod koniec złapałem sie nad rozmyślaniem o czasach kiedy byłem nastolatkiem i o znajomościach które nie przetrwały do dnia dzisiejszego. Natomiast dla mnie większość tych zręcznościowych elementów totalnie niepotrzebnych, dodanych chyba po to żeby ludzie nie czepiali sie że to nie jest gra. A i tak sie później czepiali więc średnio wyszło. Dla mnie równie dobrze gameplay mógłby sie zakończyć na typowym lifeisstrangowym podejdź do przedmiotu i naciśnij "A" i bohater coś na ten temat powie. Daje finalnie 6.5 bo te krótką gre na kilka sesji musiałem podzelić, jakoś mnie nie wkręciła szczególnie na początku (surrealizm i łamanie czwartej ściany żeby zapowiedzieć kawałek), im dalej tym lepiej ale jak zacząłem faktycznie wsiąkać to wyskoczyły napisy końcowe.

Zacznę od tego, że nie jest to gra dla każdego. Wiele osób może nie zrozumieć, dlaczego powstała i o co w niej chodzi. Dla innych będzie to jednak rewelacyjnie zrealizowana podróż do czasów młodości – swoisty hołd dla lat nastoletnich i muzyki, która im towarzyszyła. Pod tym względem to produkt wręcz bezkonkurencyjny.Gra wydaje się adresowana głównie do osób 40+, dla których początek lat 90. XX wieku był okresem dorastania. To wtedy chodzili do szkoły średniej, przeżywali pierwsze miłości, a ówczesne przyjaźnie wydawały się trwać wiecznie. Fabuła opowiada o ostatnich dniach paczki amerykańskich nastolatków. Kluczowym elementem opowieści jest proces tworzenia specjalnej składanki – tytułowego mixtape’u – która idealnie oddaje nastrój kolejnych scen: od szalonej jazdy na deskorolce po zakrapianą imprezę.Całość staje się pretekstem do powrotu do własnych przeżyć. Twórcom doskonale udaje się obudzić uśpione emocje i przywołać dawne wspomnienia.Dla każdego z nas ta podróż będzie czymś nieco innym, ale bez wątpienia – czymś unikalnym i głęboko nostalgicznym. Do tego ta rewelacyjna muzyka.Nie żałuję i polecam.

Tak naprawdę to nie jest gra tylko interaktywna bajka. Generalnie nic tam sie nie robi, na nic nie mamy wpływu, a to co robiny w grze ogranicza sie na chodzeniu po likacji zeby podnieść jakiś przedmiot i uruchomić wspomnienie. Lubie spokojne, fabularne gry, ale ta jest po prostu nudna. Nie ma żadnego scenariusza, gra nie wciąga i nie czekamy na zakończenie. Po prostu dzieciaki łażą i szukają alkoholu na wieczorną imprezę, ktora sie odbywa, a gra się kończy. Grafika ładna, fajna muzyka, ale gra ma max 3 godziny i nie zachęca do ponownego zagrania czy zrobienia platyny. Niestety nudna bajka o niczym.

W Mixtape kluczowe jest połączenie nostalgicznej opowieści z muzyką. 3 godzinny teledysk, który albo z Tobą idealnie zarezonuje (stąd u niektórych aż tak wysokie noty) albo nie. Elementy rozgrywki są szczątkowe. Sprawiają po prostu, że jest to gra, a nie serial animowany – i dobrze, bo jednak lepiej przeżywa się historię jeśli samemu można zrobić cokolwiek.We mnie grze nie udało się wzbudzić pożądanych emocji. Tylko momentami zagrały nuty nostalgii. Wpływ ma na to między innymi fakt, że to jednak amerykańska wizja oparta na zlepku kliszy takich jak np. obrzucanie domu papierem toaletowym czy ucieczka przed policją. Muzycznie, to też nie utwory, których słuchałem w latach 90. Dialogi, humor, charaktery trójki bohaterów – tutaj są momenty lepsze i gorsze, ale delikatnie mówiąc z nóg mnie nie zwaliły. Za to graficznie wszystko się zgadza. Ładne to, charakterne no i oniryczne wstawki też robią pozytywne wrażenie.Jeśli historia i muzyka nie chwycą Cię za serce – a mogą, bo dużo zależy od tego w jakim jesteś w danym momencie miejscu w życiu i jak przypadnie Ci do gustu soundtrack – to niestety pozostaje tylko gra przeciętna.

Grafika i artstyle wyszedł bardzo dobrze.Absolutnie genialny klimat.Pięknie dobrana ścieżka dźwiękowa.Ciekawa reżyseria.Tłumaczę to sobie tym że to w sumie gra o nastolatkach, ale mimo wszystko potrafi momentami lekko zażenować.Animacja poklatkowa to coś za czym nie przepadam choć szybko przywykłem.Mało Gry w tej Grze nawet jak na ten "podgatunek".Pomimo tego, że mój okres nastoletni nijak ma się do tego przedstawianego w historii gry pozwala w ciekawy sposób poczuć nostalgię do czegoś co znałem na mocno inny sposób. Od co taka Nostalgia Nabyta. W tym jest perfekcyjna i po dwóch tygodniach świetnie wspominam jej warstwę artystyczną.

Gry to medium. Twórcy chcieli opowiedzieć pewną historię i zrobili to idealnie. Gra uderzyła mnie nostalgicznie conajmniej parę razy. Bawiłem się świetnie.

Bardzo fajna odskocznia od dużych gier. Przyjemna opowieść, fajny soundtrack. Jak dla mnie bardzo przyjemna gra warta ogrania. Doskonała na jeden wieczór.

Bardzo dobry indyczek! Czekałem na grę od pierwszej zapowiedzi i pozytywnie się zaskoczyłem. Muzyka jest świetna, oprawa graficzna mnie też kupiła swoim komiksowym stylem. Bohaterów da się lubić i bardzo przyjemny voice acting. Zachwycony jestem i oby jak najwięcej takich małych zaskoczeń w branży gier.

W swojej skali i rodzaju - produkt wybitny. Można nie nazwać tego grą, tylko interaktywnym serialem przeplatanym mini grami, jednak nie o to w tym wszystkim chodzi. Przedstawione postacie zapadają w pamięć, dialogi autentyczne, niewymuszone, nieprzedłużone. Jest to świetnie opowiedziana historia, z której każdy może wynieść coś innego - i o to w sztuce chodzi. Muzyka, art design, oświetlenie - mistrzostwo. Doświadczenie kompletne i zaskoczenie roku 2026.