Oceny

Reguły zawsze były oczywiste – gry są albo krótkie i intensywne, albo długie i powtarzalne. Prosta zasada. Jednak Final Fantasy VII Rebirth przy całym swoim ogromie potrafi jakimś cudem zaskakiwać, angażować i ani myśli zwalniać przez dziesiątki godzin.

Ukończenie zajęło mi ponad 80 godzin, fabuły jest może 15. Spokojnie mogłem pominąć wszystko poza "zielonymi" questami bo mnie tylko irytowało. Najgorzej wspominam karciankę, zrobiłem prawie do końca, chyba poza ostatnim bossem, którego nie mogłem znaleźć... Podobnie z questem protorelic, doszedłem do samego końca, ale okazało się, że materie muszą być wymaksowane, a nie miałem cierpliwości już na te QTE kapliczkach.Fabuła niepotrzebnie zakręcona, bardzo mało głównego wątku...Widać, że gra zrobiona z sercem, jest kilka fajnych postaci i spoko questów. Spoko klimat, bardzo dobra muzyka. Walka nawet fajna.Nie mam sentymentu do oryginalnej FF7 bo nie grałem, doceniam jakość, więc daje 7, ale zupełnie nie kumam 9 I 10 dla tego tytułu.

Spodziewalem sie masy mechanik, systemów walki, sposobów eksploracji, dobrej fabuly i skonczylo sie tak ze prawie w kazdym aspekcie ta gra przerasta oczekiwania, doslownie kazdym, kurde, tutaj nawet cos takiego jak jazda na wierzchowcu z mapy na mape ma inne mechaniki które za kazdym razem daja inne odczucia a przedewszystkim mozliwosci eksploracji. Open World'owy majstersztyk i pomimo delikatnej niecheci do azjatyckich rzeczy i tak ja uwielbiam. Na wymiane ilosci rzeczy które sa w tej grze nie ma sensu, pewnie jakbym powiedzial wszystko to tylko delikatnie bym sie pomylil

Cóż za wspaniała produkcja. Długo czekałem aby wreszcie zagrać w coś co mnie zwali z nóg, ale się doczekałem.Oprócz tego, że jest to wspaniała gra należy pochwalić odwagę twórców - nie często robi się wielomilionowe bezpośrednie sequele AAA, w które nie ma sensu grać bez zagrania w poprzedniczkę. Ostatnią taką grą chyba była trylogia Mass Effect. Szanuję za odwagę w dzisiejszym mega bezpiecznym korporacyjnym świecie.Teraz tylko liczyć na to, żeby twórcy byli zadowoleni ze sprzedaży i zakończyli trylogię z przytupem.Plusy- Genialni bohaterowie - rzadko trafia się produkcja w której główne postaci są tak bardzo wyraziste, każda z unikalnym charakterem. Świetnie rozwija wątki poszczególnych bohaterów, żadnego nie zostawiając w tyle. Nawet etap z psem, który mnie nudził - doceniam, że zostawiono go aby bardziej zagłębić się w te postać. Każda również na pewnym etapie życia musiała pogodzić się ze stratą, co świetnie pokazuje rozdział 13. Ciary i łezka w oku, szczególnie prze etapie z Aarith... Stanowczy Berret, głupkowata Yufffie, czy empatyczna Tifa... O właśnie Tifa.- Relacja z Tifą - to co zrobili w Rebirth to mistrzostwo świata. Tak dobrze ukazanej relacji 2 osób, którym ciężko idzie wyznawanie uczuć, ze świecą szukać w innej grze. Mimo tego, że romansować możemy również z innymi postaciami, to twórcy ewidentnie nakierowują gracza w stronę Tify. I bardzo dobrze bo czuć chemię. Nieśmiała Tifa, która boi się wyznać swoje uczucia i samotnik Cloud, który nie wie jak się zachowywać w sytuacjach uczuciowych. Na szczęście pod koniec odnalazł jaja :)Dla jeszcze nie grających - polecam wymaksować relację z nią przed rozdziałem 12. No chyba, że ktoś woli randkę z psem.- Grafika (miejscami) - szczególnie w przerywnikach filmowych grafika zwala z nóg. Nie wiem czy uświadczymy bardziej szczegółowych modeli postaci w innej grze. Postacie wyglądają świetnie, ale miejscami tekstury obiektów odstają. Ale ogólnie grafika nie jest brzydka. Po prostu mogłaby być lepsza.- Stosunek jakości do ceny - ponad 80 godzin gry, w której przez ani sekundę się nie nudziłem. Co chwile nowe mechaniki, minigry, których tak na prawdę użyjemy tylko kilka razy w grze. Każda lokacja ma innego ptaka do jeżdżenia - jeden umie skakać wysoko, jeden latać, jeszcze jeden wspinać po ścianach. Większość zadań pobocznych też jest ciekawa i fajnie że każde zadanie jest związane z inną postacią, a nie że wszystko robimy Cloudem a reszta czeka w oddali.- Lokacje - ilość lokacji w tej grze powala. Za każdym razem gdy mamy ogromny otwarty teren to myślałem "no dobra ten teren na pewno jest już ostatni", ale nie później mamy kolejny i kolejny. W dodatku lokacje zrobione są tak aby nie nudziły. Są duże, ale nie za duże jak powiedzmy AC Valhalla. Idealna równowaga.- Muzyka - przy niektórych kawałkach masz ciary, przy niektórych sobie nucisz, a niektóre wpadają w ucho (Gongaga o tobie mówię).- Gra karciana - od czasów Gwinta nie było żadnej dobrej minigry karcianej w grach. Queen's Blood nie tylko jest dobry, ale dla niektórych może być nawet lepszy od Gwinta. Na pewno jest inny, i to się ceni.- Spektakl Loveless - jeden z najlpeszych momentów jakie przeżyłem w grach. Coś pięknego, szczególnie koncert Aerith.Minusy:- Grafika (miejscami) - grałem na trybie graficznym, ale miejscami grafika jest po prostu brzydka. Brak szczegółowości niektórych tekstur razi w oczy. Szczególnie że tak bardzo kontrastuje ze świetnymi i szczegółowymi modelami postaci. Pierwsza część miejsami lepiej wygląda a, a powinno być inaczej.- Otwarte lokacje to makieta - nic się tam nie zmienia. Kto ma stać w jedym miejscu to stoi 24/7 i mówi ciągle to samo gdy obok niego przechodzimy. Na początku można przymknąć oko ale po 80 godzinach razi w oczy.Tyle jeśli chodzi o minusy. Tak naprawdę gdyby poprawić to żeby lokacje z NPCami nie były takie drewniane to byłaby druga najbardziej zasłużona dycha po RDR2.Wspaniała produkcja i teraz tylko czekać minimum 4 lata na Part III. Nie zawiedź mnie Square Enix.

Wybitna, jedna z gier życia.Obłędna fabuła, a postacie najlepsze w historii gier wideo, przebogate i przecharyzmatyczne. Małe smaczki w ich relacjach można odkrywać i analizować w nieskończoność.Z tego względu wszelkie minusy (np pierdyliard minigierek) nierzetelnie wybaczam.

Final Fantasy VII Rebirth to idealne potwierdzenie tezy, że „więcej nie znaczy lepiej”. Zawsze esencją jest dla mnie eksplorowanie całego świata gry, sprawdzanie dodatkowych elementów, side questów itd. ale liczba dodatkowego contentu, a zwłaszcza mini-gierek, jest tak duża, a niektóre z nich są tak frustrujące, że chociaż niemal nigdy tego nie robię, to w pewnym momencie po prostu olałem niektóre side questy i challange (Party Animal w Golden Saucer, walka z Summonami na Gilgamesh Island), skupiając się pod koniec wyłącznie na wątku głównym. Wątku głównym, który choć momentami jest na maksa epicki, to jednak też zbyt często jest zanadto rozwleczony. Nawet pod koniec eksplorowanie Świątyni dłużyło się niemiłosiernie i miałem poczucie, że boże niech to się wreszcie skończy – choć na szczęście ostatnia walka z Sephirothem oddała, usatysfakcjonowała i uratowała zakończenie.Przez dużą część gry w dodatkowe elementy (zwłaszcza pod koniec) miałem poczucie, jakby twórcom zależało na tym, żeby sfrustrować gracza. Jak inaczej wytłumaczyć walkę z dziesięcioma Tonberries na arenie w side queście na zdobycie rangi Party Animal albo w ogóle trudny poziom trudności w mini-grach dotyczące protoreliców? Albo walkę z Odynem i Alexandrem jako trail na Gilgamesh Island? Albo nawet ostatnią walkę z Sephirothem, kiedy on nagle pod koniec rzuca skilla, któego właściwie nie da się złamać bez przygotowania wcześniej limit attack powodującego stagger? Okej, wiem, że są ludzie, którzy lubią challenge i ja też je lubię ale nie na poziomie dark soulsów czy innych tego typu gierek – uważam, że poziom trudności w FF VII Rebirth mógłby być dużo bardziej wyważony (grałem na middle difficulty level).O fabule i idei multiwersum póki co nie chcę się za bardzo wypowiadać, bo nie znamy zakończenia całej tej intrygi i jedyne, co powiem, to to, że mam obawy, jak twórcy wybrną z tych wszystkich fabularnych zawijasów i znaków zapytania. Trochę trudno mi wyobrazić sobie, żebyśmy otrzymali satysfakcjonujące odpowiedzi na tak wiele pytań, ale nie oceniam dopóki nie doczekamy się ostatniej części trylogii. Są oczywiście momenty cudowne, tak w zawartości dodatkowej, jak i wątku głównym, ale jednak do tej ogromnej łyżki miodu wkradło się sporo goryczy w związku z frustrującymi elementami i rozciągnięciem świata gry w typowo ubisoftowskim stylu, czyli – ogromna mapa, a na niej pełno znaków zapytania. Może to i mocny statement, ale mi Remake podobał się bardziej niż Rebirth przez lepsze skondensowanie contentu i mniej momentów, kiedy chciałem wyrzucić przez okno konsolę razem z padem (choć Remake też miał mnóstwo dodatkowego contentu, był po prostu lepiej wyważony). Ukończyłem wątek główny, prawie wszystkie side questy (został tylko Party Animal w Golden Saucer + trails na Gilgamesh Island), zagrałem we wszystkie mini gierki ale bez ukończenia ich na najwyższym poziomie, zrobiłem jakoś połowę walk na arenie i u Chadleya oraz wyścigów Chocobo, nie grałem w chaptery na hard difficulty. 120h.