Oceny

Wielcy, groźni bossowie, demony z dna piekieł, rozmaici szaleńcy z żądzą władzy i nieskończone hordy pospolitych diabłów wszelkiej maści. Jest krwawo i epicko – tak w dwu słowach można streścić całą przyjemność zawartą w czwartej części Devil May Cry.

Nero to zdecydowanie godny spadkobierca Dantego. Grafika piękna. Reszta... po staremu.

Bardzo przyjemny i efektowny slasher, prymitywny fabularnie przez pierwszą część gry grając Nero wydawał się brać siebie zbyt poważnie(co w połączeniu z drętwymi dialogami i tekturowymi postaciami wyglądało zwyczajnie kiczowato), pozbawiony był absurdalnego humoru i one-linerów znanych z poprzednich części DMC. W drugiej połowie gry się to zmienia i wraca stary dobry Devil May Cry, wraca jednak również z tym co raziło w tej serii dotychczas, a więc z backtrackingiem oraz recyklingiem bossów. Mimo tego wciąż jest efektowne młócenie demonów, są combosy i przynajmniej kilkadziesiąt godzin rozgrywki dla zwolenników slasherów.