Polacy na igrzyskach, czyli liczy się uczestnictwo?
Nad kwestią tą dumam już od kilku igrzysk, może więc nie jestem sam i ktoś będzie w stanie udzielić mi odpowiedzi na pytanie. Owszem, jest ono "nieco" prowokujące, lecz chciałbym, by było ono potraktowane na serio.
Owo pytanie brzmi: jaki jest sens w wysyłaniu na igrzyska za nasze podatki sportowców, o których z góry wiadomo - biorąc pod uwagę ich życiowe osiągnięcia, indywidualne rekordy etc. - że nawet nie zbliżą się do podium, ba, awans do pierwszej dziesiątki należałoby traktować w kategoriach science-fiction?
Jasne, wiem, że są przykłady szczególne, takie jak wybitnie utalentowani juniorzy, którzy w swoich kategoriach wiekowych osiągnęli już wszystko i posyła się ich między seniorów, by zdobyli doświadczenie z myślą o kolejnych imprezach rangi mistrzowskiej. Moje zgrzytanie zębami dotyczy jednak zawodników "w kwiecie wieku" i "tych już po" - dlaczego im opłacamy zabawę i zakwaterowanie w atrakcyjnych warunkach turystycznych?
jaki jest sens w wysyłaniu na igrzyska za nasze podatki sportowców
Pytanie niezbyt na czasie. Dlaczego?
Ponieważ teraz (od dwóch lat) głównym źródłem finansowania sportowców na igrzyskach są prywatni sponsorzy (giełda kryptowalut, Polsat Plus, Profbud, Toyota, Asisas, Luxmed itd.). Podobnie ma się rzecz z nagrodami za sukcesy na igrzyskach (gotówka, tokeny giełdy, samochody, biżuteria).
Pieniądze z budżetu państwa dla PKOl zostały znacząco obcięte (chyba nawet do zera) w latach 2024-2025. Wcześniej (w latach 2010-2023) rzeczywiście sponsorowaliśmy sportowców dziesiątkami milionów złotych (Orlen, Totalizator Sportowy itp.). Teraz PKOl nie otrzymuje już dotacji z budżetu państwa na działalność operacyjną i misję olimpijską. Oto tegoroczna wypowiedź Radosława Piesiewicza, prezesa PKOl: „Po raz pierwszy w historii nie jesteśmy dofinansowywani z budżetu państwa jako Polski Komitet Olimpijski. Nie mamy żadnych pieniędzy ze spółek z udziałem Skarbu Państwa. Radzimy sobie dzięki prywatnym sponsorom”.
Nieco inaczej wygląda już przygotowanie czy szkolenie sportowców. Tu rzeczywiście sporo wykładają polskie związki sportowe, które często korzystają z publicznej kasy (stypendia, obozy kontrolne, zgrupowania itp.). Ministerstwo Sportu wydaje ok. 150-200 mln zł rocznie. To jednak nie jest kasa związana bezpośrednio z igrzyskami olimpijskimi.
Zdradzę ci jeszcze jeden sekret, 10 miejsce na Igrzyskach to wielki sukces.
Nie bardzo rozumiem te przełożenie na "przyszłe pokolenia", nie w przypadku zawodników.
I owszem, wiem, że 10 miejsce na igrzyskach to nie jest prosta sprawa, nie deprecjonuję takich zawodników.
Ale nie ukrywam, że "czepiam" się tych, którzy nie są w stanie nawet pomarzyć o znalezieniu się w rzeczonej "dziesiątce". Dla mnie to są już turyści. A w turystyce nie widzę nic złego, o ile ktoś płaci za nią z własnej kieszeni, ewentualnie z cudzych prywatnych pieniędzy przekazanych dobrowolnie.
Tak jak napisałem na wstępie - rozumiem, że wysyłanie utalentowanego nastolatka czy debiutanta, który dopiero "wyszedł" z kategorii juniorskich, to inwestycja w przyszłość. Po co jednak wysyłać zawodnika, o którym wiadomo, że raczej myśli on już o emeryturze (bynajmniej nie olimpijskiej), a jego wyniki z ostatnich sezonów wskazują, że cudem będzie przebrnięcie przez pierwszą fazę eliminacji? Po co wysyłać zawodnika, który był już na dwóch igrzyskach i na których poległ w eliminacjach, a jego tegoroczna forma nie pozwala na jakiekolwiek nadzieje, że nastąpił duży progres?
Żeby było jasne - rozumiem, że niektórym sportowcom, w rodzaju Stocha, to po prostu się należy. Niektórym. Pojedynczym.
Owo pytanie brzmi: jaki jest sens w wysyłaniu na igrzyska za nasze podatki sportowców, o których z góry wiadomo - biorąc pod uwagę ich życiowe osiągnięcia, indywidualne rekordy etc. - że nawet nie zbliżą się do podium, ba, awans do pierwszej dziesiątki należałoby traktować w kategoriach science-fiction?
- zawsze to jakaś promocja kraju.
Liczy się. Sam fakt że spełniasz kryteria by mierzyć się z najlepszymi jest swego rodzaju nagrodą. Nie podejmujesz gry z gwarancją wygranej, czasem potrzebujesz trochę szczęścia. A czasami trafisz na swój dzień. Wg pewnych szkół filozofii liczy się droga - nie meta.
Większość sportów ma jakieś tam określone normy kwalifikacyjne, więc jeśli je spełniają, to dlaczego mieliby rezygnować z uczestnictwa? Polscy piłkarze pożerają tyle samo pieniędzy i jakoś nie rezygnują z wyjazdów na turnieje, chociaż co mecz robią nam wstyd na cały kontynent. Ale skoro mają prawo uczestnictwa i miliony fanatyków balona będzie i tak zadowolonych, no to czemu mamy im zabronić wyjazdu?
Tym bardziej, że olimpijczycy to czasem zwykli pracujący ludzie tacy jak my, którzy cały wolny czas spędzają na treningach swojego niszowego sportu by pokazać się światu właśnie raz na te 4 lata. Takim zawodnikom takie wakacje się należą, niech jeżdżą, promują, a nuż ktoś sprawi niespodziankę, wypromuje swój sport dla juniorów i rzeszy kibiców.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
