Nie mogę.

Nie mogę.

Nigdy nie porzuciłem gry ze względu na poziom trudności, ale jestem blisko. Gram w Stellar Blade i walczę z czymś co mnie zabija jednym atakiem, bardzo nie cool. Krzywa trudności im nie wyszła. Przedostatni boss chyba. Ostatni to podobno krew z nosa, nie wiem czy jest sens brnąć. Porzuciliście kiedyś grę która bardzo Wam się podobała? W sensie przez trudność?

Porzuciliście kiedyś grę która bardzo Wam się podobała? W sensie przez trudność?
Tak, Lords of Xulima. Raz, że w pewnym momencie walki zrobiły się tak trudne, że musiałem biegać po planszy i szukać takich grup przeciwników, których już dałem radę pokonać na moim levelu. A dwa, że i tak po tych zwycięskich walkach musiałem zwykle odpoczywać, więc kurczyły mi się zasoby. Na żarcie w sklepach nie mogłem sobie pozwolić, bo było absurdalnie drogie, więc po paru walkach musiałem zawsze wracać do jednej lokacji, gdzie rosły owoce, żeby je pozbierać i w końcu przez to odpuściłem. Choć uważam, że to fajna gra, tylko wymaga mega cierpliwości, której nie mam.

No i soulslajki zanim zaczęto dodawać do nich poziomy trudności. Tu akurat nie chodziło nawet o jakichś bossów od których się odbijałem, tylko o to, że z moim marnym skillem musiałem bardzo dużo grindować i ostatecznie zawsze mi się w jakimś momencie znudziło.

Jutro spróbuję, na spokojnie.

Ja w połowie porzuciłem Celeste, zaraz na początku hollow knight i kingdome come.

Porzuciliście kiedyś grę która bardzo Wam się podobała? W sensie przez trudność?

Tak, Wiedźmin 3. Ale wróciłem po roku!

Przypomniała mi się jeszcze jedna gra, którą porzuciłem przez poziom trudności: Mordheim: City of the Damned.
Generalnie jest to naprawdę wciągająca gra taktyczna, ale poziom jej upierdliwości mnie w pewnym momencie przerósł. Nie dość, że nie ma tam żadnej opcji zapisania gry, to wysyłając swój oddział na misję chyba za każdym razem następowało u mnie jakieś "losowe" wydarzenie, które rozbijało formację i wszystkie jednostki zaczynały w różnych miejscach na planszy. Wtedy zostawało mi jedynie modlić się, żeby wylądowały gdzieś blisko siebie, a nie na drugim końcu miasta, bo ponowne zgrupowanie drużyny często kończyło się napotkaniem wrogich oddziałów, a pojedyncza jednostka najczęściej była z nimi bez szans.

W dodatku cały system tej gry wydawał się tak niesprawiedliwy i działający na niekorzyść gracza, że można było nabawić się nerwicy. Grałem siostrami Sigmara i w końcu udało mi się zarobić tyle kasy, żeby przyłączyć do drużyny najsilniejszą jednostkę tej frakcji (chyba Matriarchini się nazywała) i podczas bodajże trzeciej misji z nią w składzie zostałem przytłoczony siłami wroga i zwyczajnie musiałem uciekać. Wtedy, podczas ucieczki (która jest generalnie porzuceniem aktualnej misji) gra oblicza szansę na przeżycie dla każdej jednostki.
W drużynie miałem kilka sióstr, których i tak chciałem się pozbyć, bo w trakcie poprzednich misji np. straciły rękę, oko, albo uszkodziły sobie mózg (co w przypadku tego ostatniego czyni ją prawie bezużyteczną) i oczywiście te poharatane siostry wszystkie przeżyły. Natomiast jak przyszła kolej na tę Matriarchinię, na którą chuchałem i dmuchałem, żeby jej się tylko nic nie stało, to oczywiście gra "wylosowała" jej śmierć. Wtedy rzuciłem padem i stwierdziłem, że pierdole, nie gram w to, bo szkoda nerwów ;)

Cloud, js uwielbiam azjatycki gsmedev. Zawsze byłem gotowy przez misje poboczne. Tutaj dostałem osiemdziesiąty omnibot. Czy ktoś w to grał?

Lalala cała moja milosc do tej pięknej nacji prawie wyparowala. Lalals