Komentarze do gry: Twisted Tower

FPS, którego akcja dzieje się w latach pięćdziesiątych XX wieku, głównie w okazałej wieży będącej jednym wielkim parkiem rozrywki. Wcielamy się w Vincenta, który za wszelką ceną pragnie uratować swoją ukochaną Charlotte, porwaną przez tajemniczego jegomościa zwanego Mr. Twister. Miejsce dalekie jest od tego, z czym kojarzą się ów parki. Pomimo różnorodności barw, balonów i jarmarcznej muzyki jest posępne, mroczne i do naszych uszu dochodzi czasami z oddali szaleńczy śmiech. Ponadto pełne jest zamaskowanych postaci, których jedynym celem jest pozbawienie życia Vincenta. Niby nic spektakularnego, ot kolejny FPS o ratowaniu kogoś. Jednak z czasem historia nabiera depresyjnego wydźwięku odsłaniając po kolei niepokojące karty. Wkrótce zauważymy, że wiele rzeczy znajduje się w parku nie bez powodu i nawet nazywanie naszego bohatera „złotą rybką” ma również swoje uzasadnienie.

Historia jest jednym z jaśniejszych punktów. Poznajemy ją standardowo poprzez odnajdywane listy różnych osób, nagrania oraz monologi Mr. Twistera a także przez elementy wystroju i tego co widzimy podczas wędrówki. Może i jest parę niejasności, ale w sumie dobrze – nie musi być wszystko wyłożone jak kawa na ławę. Wydźwięk opowieści uzupełnia dobrana muzyka w różnych stylach, idealnie wpisująca się w to, co się dzieje na ekranie. Utworu z lobby mógłbym słuchać bez przerwy.

Jak na przyzwoity FPS przystało mamy do wyboru różnorodny arsenał, który uzupełniamy wraz z postępami. Są to standardowe bronie spotykane w grach FPS, ale w jarmarcznym stylu. Pistolet mamy na rzutki, magnum na marmurowe kulki, gatling na gumy do żucia, czy snajperską procę. Każdą można przy pewnej maszynie ulepszyć zwiększając pojemność magazynku, zadawane obrażenia, czy zyskać alternatywny strzał. Wykupujemy je za kupony, które możemy zbierać z szaf, skrzyni, beczek, z pokonanych wrogów itd. Bynajmniej nie jest to rozwałka w stylu Postal: Brain Damaged, gdzie pojechano bardziej po bandzie. Samo strzelanie jest dobrze wykonane a poszczególni wrogowie są bardziej podatni na odpowiednio dobraną amunicję. Ogólnie nierzadko korzystałem z każdej broni, nie trzymałem się jednej bądź dwóch.

Wśród przeciwników nie ma zbyt dużego urozmaicenia. Mamy wrogów atakujących w zwarciu, klaunów z gatlingiem, klaunów z wybuchającymi głowami, krwiożercze telefony, postacie w maskach żyraw strzelające dość celnie z pistoletów, czy postacie w stroju kaczora ze strzelbą, ziejące ogniem postacie w stroju imitującym konika morskiego itd. Niestety dużym minusem jest to, że ów wrogowie najczęściej teleportują się grupami w określonych miejscach i musimy wyeliminować ich do ostatniego. I tak mamy co jakiś czas. Nie lubię tego rozwiązania, bo to pójście na łatwiznę i nie zazębia się to z rozwiązaniem fabularnym.

Gra jest na około 5 godzin plus minus godzina. Cena jest adekwatna do zawartości. Dodatkowo, gdy ukończymy rozgrywkę, to odblokujemy alternatywne ścieżki. Jest ich kilka i oferują inną drogę dotarcia do celu. Fajnie. Ogólnie level design jest na przyzwoitym poziomie. Jak najbardziej polecam i warto zagrać w ów tytuł w duchu Bioshocka, ale w jarmarcznym stylu. 7,5/10