Komentarze do opinii: Nie chcę oglądać go nigdy więcej, ale doceniam każde jego uderzenie. Recenzja filmu Dom dobry Smarzowskiego

Ciekawe porównanie do "Nieodwracalnego". Tamten film pięknie niszczył psychikę widza.

Film jest z pewnością dobry i dobrze zagrany, pewnie jest nawet potrzebny, ale nie chcę i nie będę go oglądać bo to nie są miłe tematy i nie chcę się nimi zajmować.
Jeżeli mężczyzna używa przemocy fizycznej i psychicznej w stosunku do kobiety, to trzeba mu połamać ręce i nogi, a jak wyzdrowieje zrobić to jeszcze raz a nie celebrować to na ekranie. To nie jest dla mnie temat na ekranową dysputę o filozofii i życiu, to jest realny problem który powinien znaleźć realne rozwiązania.

Bukary Qverty mało oryginalne te wasze wypowiedzi. Wygląda jakbyście gdzieś coś przeczytali i z braku własnych przemyśleń cytowali te wypowiedzi jak swoje. Nie winie was za to, podejrzewam że mieliście mało odczynienia z przemocą w stosunku do kobiet, tylko pozazdrościć.
Ten film jest promowany myślą że to są ważne tematy i że trzeba je poruszać. Tyle że moim zdaniem to tylko kolejna próba zarobienia pieniędzy na kontrowersyjnym temacie czyjegoś cierpienia, bo prości ludzie lubią oglądać na ekranie jak inni cierpią.
Chętnie bym usłyszał waszej opinii na temat samego filmu, tak abyście mogli użyć swojej erudycji w tym temacie.
Wbrew temu że napisałem że nie chcę go oglądać, wiem na temat tego filmu całkiem sporo a to co napisałem jest moją opinią. Nie podoba mi się natomiast że wysmiewacie się z tego co napisałem bo temat przemocy w stosunku do kobiet (i każdego) jest śmiertelnie poważny. No ale to jest Internet i każdy coś "zabawnego" musi napsać.

"Zbrodnia i kara" nie jest prostą opowieścią o przemocy, powinieneś to wiedzieć. Porównywanie Szekspira którego czytamy nie dla fabuły tylko np. dla pięknego języka jest dla mnie bardzo zabawne, to ci się udało, rozbawiłeś mnie, nie wiem czy w sposób zamierzony.

umiejętność odróżniania świata gier od świata realnej przemocy jest istotny w tym temacie.
Moim zdaniem "The last of us" nie jest dobrą grą, może jest dopracowana pameplayowo, ale porzebna z pewnością nie jest, bo wszystko spłyca poważne problemy. Jej celem, gdybyś nie wiedział, jest zarobienie kasy dla jakiegoś milionera któy ją sfinansował, nie przenoszenie głębszych treści.

niektórzy piszą że to jest promowanie takiego zachowania ale gdyby nie film Smarzowskiego to nikt nie debatował na taką skalę o tym co się dzieje i dobrze o tym mówić ale też jego filmy mają wadę, za bardzo zachęca ludzi do hejtu, przed wyjściem Kler dużo osób miało w dupie co robią w kościele a nagle po filmie każdy ksiądz stał się pedofilem i oszustem a w przypadku Dobry Dom naglę cały internet i wiele kobiet oskarża że faceci to szuje i każdy musi facet to obejrzeć żeby zrozumiał jaką jest złą płcią. Tylko parę komentarzy od kobiet widziałem że nie ma co atakować każdego bo nie każdy jest taki, przecież nie każdy jest seryjnym mordercą bo zabija setki NPC w GTA!.

Czytając tą recenzję miałem jedno w głowie - JPRD kolejny przykład degeneracji człowieka, nie autora recenzji bo tu w porządku, ale autora filmu i ochoczych odbiorców. Patoreżyser z pokiereszowaną psychiką, ubierający swoje zwyrodniałe dzieła w kożuszek sztuki filmowej, epatujący swoim wewnętrznym nieuporządkowaniem na społeczeństwo. Ani te jego filmy w większości nie reprezentują rzeczywistości, przynajmniej te, które miałem okazję skonfrontować, ani w niczym nie pomagają jeżeli chodzi o problemy, które autor z taką "wnikliwością" adresuje. A jak go znam to z pewnością po raz kolejny wyszło mu, że wszystkiemu winna polskość, tradycja, rodzina i religia. Miał pewnie chłop trudne dzieciństwo, czego mu współczuję, widać to po nim, ale nie znaczy że muszę mu towarzyszyć w jego nie kończących się traumach. Ogólnie Smarzowski do lekarza, film z opisu do śmietnika.

Nie chcę oglądać go nigdy więcej, ale doceniam każde jego uderzenie.

Nie chcę oglądać go nigdy. [kropka]

Niewielu jest w polskim kinie reżyserów, którzy zdolni są przyciągnąć widza samym nazwiskiem. Do tego nielicznego grona należy Wojciech Smarzowski – choć jego nazwisko równie często jest czynnikiem zachęcającym do pójścia do kina, co ostrzeżeniem.

Niewielu jest w polskim kinie reżyserów, którzy zdolni są zniechęcić widza samym nazwiskiem. Jego nazwisko to wielka czerwona lampka.

Każdy, kto miał okazję zaznajomić się z materiałami promocyjnymi tego filmu, był świadomy, że wybiera się na produkcję, której tematem będzie problem przemocy domowej.

Dlatego się nie wybiera.

a i przemoc psychiczna jest w tym filmie obecna i jest równie dotkliwa. Jakbyśmy byli w głowie bohaterki, która na pewnym etapie jest niemalże w amoku. Nie wie, co jest prawdą, co wytworem wyobraźni. Jej życie to nieustanna niedola, a manipulacje psychiczne stosowane przez męża kompletnie odbierają jej poczucie sprawczości i czynią bezsilną.

To fakt, spory problem, mam znajomego strasznie zniszczonego przez przemoc psychiczną swojej żony. Cierpliwie to latami znosił i odpierał. Nigdy nie odpowiedział przemocą, ani psychiczną, ani fizyczną. Zachował jednak resztki sprawczości. Zwrócił się o pomoc na zewnątrz. Profesjonalni prawnicy udowodnili, że nie jest prawdą iż kobieta może sobie pozwalać na wszystko. Poniosła dotkliwe konsekwencje prawne za swoje znęcanie i poczucie bezkarności. Dobrze dla niego. Taki film byłby pewnie dla niego sporym wkur* jeżeli przypisuje problem tylko do jednej płci.

Chyba najbardziej zbliżonym filmowym doświadczeniem do oglądania tego filmu, jakie miałem był seans Nieodwracalnych Gaspara Noe, gdzie ta przemoc była inaczej dawkowana, ale równie dojmująco pokazana.

O matko i córko, to dopiero zachęta. Wyszedłem z tych Nieodwracalnych w środku i prawie się nie porzygałem. Do wytrzymania takich filmów trzeba mieć mózg zryty psychopatyczną sieczką.

Nazwijcie mnie masochistą, ale chyba wolę filmy, które zostają mi w głowie na dłużej, nawet jeśli robią to przemocą, niż produkcje, o których zapomnę w przeciągu kilku godzin.

Zgodnie z życzeniem - jesteś masochistą.

Nie jestem jednak w stanie z czystym sumieniem polecić tego filmu komukolwiek, dlatego też nie napiszę wprost, czy warto wybrać się na niego do kina czy też nie. Mam jednak nadzieję, że moja recenzja uświadomi niezdecydowanych, którzy chcieliby się na tę produkcję wybrać, na co w ogóle się piszą. Po tym filmie będzie Wam niedobrze. Ja nigdy więcej nie chcę go oglądać. Nie podobał mi się. Nie podobały mi się emocje, które we mnie wzbudzał. Miałem ochotę wyjść z tego seansu.

Zgadzam się, nie polecaj - po pierwsze nie szkodzić. Mi od samego czytania o tym filmie robi się niedobrze.

zastanawiam się czasem czy potrzebujemy w ogóle jeszcze filmów Smarzowskiego. Czy dodatkowe zohydzanie rzeczywistości, która z dnia na dzień coraz bardziej skutecznie sama siebie nam zohydza, jest jeszcze komukolwiek potrzebne?

Ja się nie zastanawiam - nie potrzebujemy.

Cieszę się jednak, że go obejrzałem, jakkolwiek absurdalnie by to nie brzmiało, bo porusza ważny temat, o którym powinno się rozmawiać.

Nielogiczna konkluzja, brak konsekwencji, tanie usprawiedliwienie dla odchyłów psychicznych autora filmu. I co zrobisz z tym ważnym tematem po tym filmie, poza zaspokojeniem swojego nie wiadomo nawet czego.