Green Hell

Green Hell to survival pełną gębą. Plusy... Niezwykle realistyczne jak na grę mechaniki. W zasadzie nie kojarzę drugiej tak mocno nastawionej na przetrwanie produkcji. Chce Cię tu zabić prawie wszystko. Oczywiście najgroźniejsze jest to, co niewidoczne. Sporo rzeczy zjada nas od środka: pasożyty, zatrucie pokarmowe czy gorączka. Poza tym możemy dostać zakażenia od nieopatrzonych ran lub zwyczajnie zostać ukąszonym przez jadowite węże tudzież pająki. Świat gry szybko weryfikuje nieostrożne zapędy oraz brak doświadczenia podróżnika, zatem największą potęgą w obchodzeniu się z naturą jest wiedza. To dzięki niej jesteśmy w stanie zapobiec chorobie i się uleczyć. Klimat Amazonii w pewien sposób mnie urzekł. Środowisko jest stworzone w sposób rzetelny. Zestawiając to z obrazkami z prawdziwego świata, scenerie w grze wydają się naprawdę wiarygodne. Fauna i flora stworzona na potrzeby produkcji jest godna pochwały. Naprawdę sporo jest tu prawdziwych drzew, krzewów, kwiatów, grzybów i pozostałych roślin, ale także innych żyjątek, owadów, ptaków, gadów, płazów czy drapieżników. Słowem, twórcy odrobili lekcje z przyrody. Co więcej, gra wręcz zachęciła mnie do uzupełnienia wiadomości o egzotycznych zwierzątkach. Fajnie pomyślano surowce i pożywienie, gdzie widoczna jest ich różnorodność. Dla przykładu możemy budować ze zwykłych drewnianych kłód i patyków, ale równie dobrze można wykorzystać do tego celu łodygi bambusa. Podobnie z mięsem zwierząt czy owocami, które różnią się od siebie zawartością potrzebnych składników odżywczych. Równie ciekawie prezentuje się uzbrojenie, które można tworzyć na różne sposoby, w zależności od posiadanych materiałów. System craftingu spisuje się znakomicie. Jest prosty i przejrzysty, jednocześnie nie prowadząc gracza za rączkę. Uważam, że pomysł na ekwipunek jest wprost genialny. Nie dość, że świetny wizualnie, to jeszcze dość realistyczny. Sam interfejs w postaci pasków i symboli też w miarę przejrzysty. Smartwatch również uznaję za niezwykle trafny sposób na przedstawienie potrzeb i orientację w terenie. Poruszanie się, korzystanie z broni, budowanie czy łączenie przedmiotów odbywa się intuicyjnie. Słusznie stwierdzono, że zbyt obciążony plecak będzie spowalniać bohatera. Zmusza to do mądrego gospodarowania surowcami. Dość inteligentnie odbywa się zachowanie drapieżników, gdzie dla przykładu jaguar czy puma nie zaatakuje, jeśli gracz nie będzie robił gwałtownych ruchów, ale za to zranione zwierzę rzuci się do ucieczki. Zaimponowała mi fizyka świata i wpływ na różne aspekty. Pochodnię możemy zapalić od ogniska, a potem zgasić ją w wodzie. Niby logiczne, ale ile gier tak robi? Małe zagłębienia w ziemi wypełniają się deszczówką po obfitych opadach, z której w razie konieczności możemy skorzystać. Tak samo można gromadzić wodę w łupinach kokosa. Ciekawe jest np. to, że pozostawiona na ziemi broń niszczeje od rdzy. Takich smaczków jest więcej. Bardzo ciekawie przedstawia się system zdrowia, gdzie osobiście musimy dokonywać oględzin ran, wyjmować pluskwy czy opatrywać skaleczenia odpowiednimi bandażami. Naprawdę duży nacisk położono na utrzymanie dobrej kondycji w tak niesprzyjających warunkach. W kryzysowych sytuacjach alternatywą jest jednak wypicie brudnej wody czy przekimanie się na glebie, co w lasach tropikalnych nie jest najlepszym pomysłem. Ale można. Tytuł ma wysoki próg wejścia, co uznaję za zaletę, bo właśnie wtedy jest najbardziej intrygująco, a gracza dopada dreszczyk ekscytacji. Super, że dużo rzeczy pozostaje do odkrycia samemu. Nasza podróż obfituje w wiele sytuacji emocjonalnych, zarówno gameplayowo, jak i pod kątem scenariusza. Powiem szczerze, że rozwój fabuły pozytywnie mnie zaskoczył. Fantastycznie wyreżyserowane cut-sceny pięknie przeplatają się z rozgrywką. Zwłaszcza etapy na haju robią piorunujące wrażenie, dostarczając wizualnych wodotrysków. Rewelacyjnie wypadają dialogi i voice-acting. Zwłaszcza, że główny bohater to gość z poczuciem humoru. Naprawdę miło wspominam te sympatyczne rozmowy przez krótkofalówkę naszego śmiałka z żoną. Jeśli chodzi o dźwięk, to wrażenia słuchowe jak najbardziej pozytywne. Muzyka w swym klimacie dotrzymuje kroku. Ponadto tytuł okraszony został bardzo dobrą szatą graficzną i naprawdę ładnymi widokami. Mimo że długość gry jest w porządku, to czułem lekki niedosyt. W tym miejscu duży plus za dodatkowy tryb - Spirits of Amazonia, który przedłuża rozgrywkę o dobrych kilka godzin. Minusy... Trochę uciążliwe może wydawać się to, że dosłownie co chwilę musimy uzupełniać płyny lub makroelementy, co odciąga naszą uwagę od prawdziwego celu. Produkcja może zniechęcać na początku tym, że ginie się często. Sporadycznie, ale zdarzały się małe błędy, jak chociażby zgon tuż po wczytaniu rozgrywki w kooperacji. Poza tymi drobiazgami nie uświadczyłem większych bolączek. Myślę, że ten niepozorny polski survival śmiało może pretendować do miana króla gier w tym gatunku. Moja ocena – 8.5/10