Dlaczego w grach ciężko się zgubić?

Kiedyś kuzynkowi (wiek szkoły podstawowej) uruchomiłem Uncharted 3 właśnie na tym etapie jak Drake był dzieckiem i musiał uciekać po dachach i skakać po oknach, dawał się złapać kilkadziesiąt razy, w ogóle nie wiedział gdzie ma biec. Tomb Raidera mu nawet nie pokazywałem, bo nie dałby rady przejść nawet dema. Sądzę, że to może być spowodowane tym, że głównie gra w Minecrafta i Battlefielda 1 (nie pytałem, ale pewnie cały czas ginie).
Obecne pokolenie graczy zagrywa się w gry proste i bez zawartości, przez co później widzimy takie newsy, że 90% nowych graczy nie potrafi przejść Mario, bo nie mogą się sami domyśleć, że trzeba się ruszyć w prawo i ogarnąć co jest przeszkodą, a co znajdźką, co trzeba zbierać.
Zaś Ci, co zaczynali w czasach jak jeszcze nie było "PC", nawet nie zauważają, że w TLOU trzeba iść tam gdzie się świeci światło czy jest żółta krawędź do chwycenia się, bo każdy wie, że trzeba po prostu iść przed siebie.

Najlepiej w Asasynach - duże otwarte światy, swoboda biegania gdzie się da ale zgubić się nie sposób bo ze względu na zaprojektowanie miejsc, zawsze wiesz gdzie pobiec/skoczyć. Te gzymsy i okiennice, a także gałęzie jakoś tak "podejrzanie" są położone na drodze do celu, normalnie ścieżka z gałęzi ;) Ale to w żadnym razie nie przeszkadza - choć taka konstrukcja bardzo rzuca się w oczy ze jest to zaprojektowane tak by gracz akurat tędy pobiegł to jednak pozwala na zachowanie fajnej płynności poruszania się, a o to w dużej mierze w Asasynach chodzi. Gorzej zaprojektowali to w Bloodlines i nie grało się już tak fajnie. Mogłoby takiej "ścieżki" nie być ale wtedy parkour byłby męczący.

Kacper jak zwykle klasa. Chociaz te zmiany ostrosci wkurzajace.

Jedyna gra, w której naprawdę się gubiłem to Wiedźmin 3, co związane było z beznadziejnym (czyt. nieistniejącym) "systemem naprowadzaczy". Oczywiście tylko na początku, bo później powiedziałem sobie, że walę to i włączyłem śledzenie zadań na (mini)mapie. Jedna z największych i - jak dla mnie - niewybaczalna wada tej gry.

Liczyłem na to, że ta nieostrość to taki element edukacyjny i powiesz zaraz - "a widzicie, patrzycie się na ekran, bo ja jestem nieostry" a tu wychodzi na to, że to błąd AF :D

Dobrym przykładem negatywnym jest Kholat, gdzie mapa nas nie pokazuje, wiele osób narzekało, że bez niej gra by trwała godzinę, bo głównym problemem jest znalezienie gdzie iść. Co zasadniczo nie miało w grze żadnej innej funkcji jak spowalnianie gracza.

Dla kontrastu firewatch w którym to miało jak najbardziej sens i było ciekawym elementem gameplayu, który tak nie irytował.

Jeśli chodzi o rozkładanie gier na czynniki i ich omawianie to Kacper wymiata.

btw Kacper świetne prowadzenie materiału(powoływanie się na źródła i analiza tematu). Porównując do ostatniego materiału Arasza o skakaniu tam mamy typowe lanie wody. Niestety luźno opowiada o tym co mu się wydaje i nic z tego nie wynika(a spodziewałem się chociaż analizy wyzwań silników fizycznych przy skakaniu, punktów styków postaci z otoczeniem- ten temat twórcy rozwijali szeroko przy okazji pierwszego assasyna). Kiedyś Arasz robił porządne materiały a ostatnio się opuścił mocno (mam wrażenie, że uważa jeśli o czymś kwieciście opowie bez meteorytyki będzie dobrze). Jeśli ktoś czyta z redakcji te słowa krytyki - służą tylko temu by Arasz się 'ogarnął', i nie produkował materiałów na siłę, lepiej mniej a lepszej jakości ;)

Ja tam się zawsze gubię :D Przez obawę że coś przegapię idę najpierw tą ścieżką która wygląda na poboczną, zanim pójdę główna. Jednak często okazuje się że to ta główna, więc zawracam, i nieraz okazuje się że jednak dobrze szedłem za 1 razem xD no i nie wiem gdzie jestem. Dlatego otwarte światy są spoko gdzie się człowiek nie zgubi tam coś ciekawego znajdzie.