Na chwilę obecną ten tytuł jest dla mnie co najwyżej średni, zaznaczę że nie znam materiału źródłowego.
Trzeba to powiedzieć otwarcie: robienie anime to akt heroizmu. To świat, w którym pasja często jest jedynym paliwem, bo pieniądze i stabilność są poza zasięgiem na długie lata. Ale jednocześnie ten świat przyciąga jak magnes – tworzenie poruszających historii i ruchu, który „żyje”, daje satysfakcję, jakiej nie dają inne branże.
Problemem nie jest brak talentu – Japonia ma niezwykłych młodych artystów. Problemem jest system, który ich nadmiernie wykorzystuje. Świadomość fanów na całym świecie rośnie, a to może wywierać presję na producentów i studia, by inwestowali więcej w ludzi, nie tylko w tytuły. Bo bez zdrowych i dobrze opłacanych twórców – nie będzie przyszłości dla anime.
Oglądam anime odkąd byłem dzieckiem. Pamiętam czasy, gdy trzeba było tłumaczyć się z tej pasji – „dziwne japońskie bajki” (lub chińskie - słyszałem obydwie wersje) mówiono, krzywo się patrząc. Dla wielu z nas to była ucieczka, bezpieczna przystań pełna emocji, głębi i tematów, o których gdzie indziej się nie mówiło. Oglądanie anime było czymś osobistym, rodzajem więzi z czymś, co mówiło do mnie swoim oryginalnym językiem.
Dziś anime stało się popularne. Dostępne wszędzie, modne, komentowane, konsumowane. Z jednej strony to dobrze – łatwiej o dostęp, o rozmowę, o wspólnotę. Ale z drugiej… czuję, że coś bezpowrotnie się zatraciło. Przemysł napędzany jest teraz przez oczekiwania mas – produkcje muszą być bezpieczne, powtarzalne, "klikalne". Nowi fani chcą więcej tego samego, więcej isekai, więcej szkolnych komedii z kalki, więcej znanych schematów. A przez to coraz mniej miejsca zostaje na eksperyment, na ryzyko, na dziwność, którą kiedyś anime niosło w sobie jak sztandar.
Tęsknię za czasami, kiedy można było natknąć się na coś tak niepokojącego i wielowarstwowego jak Serial Experiments Lain, coś tak refleksyjnego i podszytego egzystencjalnym niepokojem jak Paranoia Agent, coś tak absurdalnie lekkiego i satyrycznego jak Irresponsible Captain Tylor, albo przygodowego i barwnego jak Slayers. Każde z tych anime miało własną tożsamość, charakter, odwagę by być wyjątkowym. Dziś, gdy coraz więcej tytułów powstaje z myślą o trendach i zyskach, mam wrażenie, że gubi się to, co kiedyś czyniło anime wyjątkowym – szczerość, pasję i nieprzewidywalność, ogromna szkoda...
Oczywiście, nadal pojawiają się tytuły, które mają odwagę być inne – jak Ping Pong the Animation, Wonder Egg Priority, Sarazanmai, Devilman Crybaby, Shouwa Genroku Rakugo Shinjuu czy The Night is Short, Walk On Girl, wymieniając na szybko niektóre z ostatnich lat. To anime, które wciąż mają coś do powiedzenia, eksperymentują z formą, estetyką, opowiadają historię z sercem i bez kompromisów. Ale są one w wyraźnym odwrocie – zepchnięte na margines sezonowej papki, przegapiane lub niezrozumiane przez szerszą publikę. To wyjątki, które przypominają mi, że iskra jeszcze nie zgasła – po prostu trzeba jej szukać głębiej, bo nie świeci już tak jasnym blaskiem jak dawniej.
Czasem łapię się na tym, że choć kiedyś animacja była prostsza, bardziej ograniczona technicznie, to jakoś… lepiej się to oglądało. Wracam z dużą chęcią do tytułów sprzed dwóch dekad ( oraz starszych)– one nadal mają w sobie duszę. Ergo Proxy ze swoją duszną atmosferą i egzystencjalnym klimatem. Kamichu! – lekka komedia, a jednak z pięknymi tłami, spokojnym rytmem i zaskakująco dobrze napisanymi bohaterami. To wszystko zostawia coś w środku, sprawia, że czuję się znowu jak wtedy – dziecko, które patrzy na świat przez ekran i widzi coś więcej niż tylko animację. Widzi opowieść, która zostaje na lata.
Netflix na pewno zadbał o odpowiedni budżet dla tego tytułu. Przecież nie pokażą najlepszych scen w zwiastunie. Jak ktoś chce zobaczyć jak można zepsuć adaptację to polecam Unnamed Memory (teraz wychodzi 2 sezon)
Zasadniczo problemem jest lokowanie produkcji przez serwisy typu crunchyroll. Coś co jest dostępne na licencji w USA może być niedostępne w Europie. Hulu natomiast to bardzo ograniczony rynek, w większości świata niedostępny-chyba że ktoś korzysta z VPN. Netflix z drugiej strony to światowa platforma i jeśli coś jest dostępne to najpewniej w każdym zakątku globu bez potrzeby rozszerzenia licencji. Oczywiście plusem jest też szeroka oferta nie tylko anime ale i seriali we wszystkich możliwych kategoriach. Crunchyroll to platforma z treściami stricte japońskimi tj. anime, sklep z gadżetami i komiksami oraz muzyka (j-pop itp. polecam Man with a mission). Z tego właśnie może wynikać rozbieżność, owszem Netflix ma sporą bibliotekę którą cały czas rozbudowuje ale w tym sezonie (zima 2025) emitują chyba 6-7 nowych tytułów, natomiast Crunchyroll ma tych tytułów blisko 30, nie licząc kontynuacji z poprzedniego sezonu. Dlatego uważam że wszelkie informacje jakoby Netflix był dominatorem na rynku anime należy traktować bardzo ostrożnie, polecam coroczny raport Association of Japanese Animations (AJA) na temat obecnych trendów i rynków zagranicznych w kwestii anime. Ich dane rozmywają się z tym co zostało napisane w artykule.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
