Tharin

TL:DR
Nie jest idealnie, ale czekam na premierę i będzie grane.

Ostrzegam w tekście mnóstwo anglicyzmów i żargonu.

Full text:
Obydwie bety ograne, 25 poziom wbity wszystkimi klasami.
Słowem wstępu, jestem fanem gatunku, jak i serii. Każdą część Diablo (poza Immortalem, w którego grałem 10 min.) cenię i do każdej chętnie wracam (lub chętnie bym wrócił, bo jestem przebrzydłym konsolowcem i jedynka jawi się tylko w pięknych wspomnieniach).
Przechodząc do wrażeń

oprawa audio-wizualna:
gra wygląda świetnie, design świata, bogactwo w detale, klimat, wszystko to sprawia, że z przyjemnością się patrzy na ekran. Świat nie jest tak plastyczny, jak w DIII, więc i trudniej jest zachwycić gracza urokliwymi widokami, ale nieraz się zatrzymywałem, żeby docenić projekt lokacji. Czasami pojawiają się zgrzyty w postaci tekstur w niskiej jakości (któryś ze sztyletów odbył podróż w czasie z 2000 r.) Muzyka jest. Podczas walki i eksploracji nie zwracałem na nią uwagi, za to motyw głównego miasta bardzo przypadł mi do gustu. Dubbing niektórych postaci z „wschodnim” akcentem brzmi trochę karykaturalnie, zobaczymy, jak będzie w polskiej wersji.
Jeśli chodzi i skille, to ogólnie jest bardzo dobrze, zarówno w warstwie wizualnej, jak i dźwiękowej. Umiejki mają moc, a niektóre odpalałem tylko dla soczystego efektu dźwiękowego (wypiętrzenie!), najsłabiej w tym zestawieniu prezentuje się wizard, który może nie rozczarowywuje (hehe), ale chciałbym trochę więcej ognistego splendoru. Co do szkieletów nero: tak, ich projekt wyróżnia się na względnie stonowanym tle reszty świata/mobów, ale z drugiej strony muszą one być widoczne dla gracza w gąszczu innych szkieleto-mobów. Ogólnie nie jestem fanem tego designu, ale też nie hejtuję i ucieszę się, jeśli to poprawią.
Projekty pancerzy i broni mi się podobają i dobrze współgrają z popkulturowymi wzorcami klas.

Klasy postaci i skille:
Zaprezentowane klasy przypadły mi do gustu, każda miała przynajmniej jeden build, którym mi się fajnie grało, (a takich dość istotnie się różniących buildów jest ok. 4-5 na klasę). Co więcej buildy dobrze wpisują się w klimat danej klasy, a zdolności specjalne są dodatkową warstwą różnicującą je od strony rozgrywki. Dodam, że tak, jak nigdy nie byłem fanem amazonki, asski, czy DH, tak łotrem grało mi się nad wyraz przyjemnie dzięki naciskowi na mobilność i atakowaniu oznaczonych celów.
Chciałbym jednak, żeby do dobrze znanej paczki dołączyła zupełnie nowa twarz. Mimo wprowadzenia nowych mechanik wyczuwam pewne znużenie obcując kolejną część serii z tymi samymi bohaterami.
Z klasami powiązane są umiejętności i drzewko skilli. Tutaj podoba mi się system słów kluczowych, który wprowadza interakcje między skillami (i potencjalnie postaciami w drużynie) - np. Jedna umiejętność wywołuje efekt spowolnienia, a druga zadaje dodatkowe obrażenia spowolnionym wrogom. System przypomina trochę synergie z DII, ale daje więcej swobody. Tej swobody jednak na poziomie drzewka nie ma aż tak wiele, jak wspomniałem wyżej, na każdą klasę przypada kilka buildów, zdefiniowanych umiejętnościami pasywnymi znajdującymi się na końcu drzewka i znalezienie optymalnej ścieżki raczej nie powinno sprawić nikomu większego problemu. Tutaj oczywiście wchodzą moce legendarne przedmiotów i tablice paragonów, o których niewiele wiem, a twórcy w wywiadach podkreślali, że to właśnie paragony mają być tym elementem indywidualizującym naszych bohaterów. Pożyjemy, zobaczymy.
Poziom 25 to aby wcześnie, żeby wyrokować o tym, jak będzie wyglądała gra w endgame, ale schemat skilli: generator, spender, utility/defence, buff, atak z CD i ultimate dla każdej postaci jest już do bólu wyświechtany i chciałoby się jakiegoś powiewu świeżości. Jak pisałem, tutaj wiele może się zmienić wraz z poziomami, a mało ekscytujące początki są cechą wspólną niskich lvli większości H&S.
Różnice w mocy poszczególnych postaci w becie, na podstawie wybranych przeze mnie buildów, były istotne i mam nadzieję, że do premiery zostanie to poprawione. Nekro oparty na summonach nie wymagał żadnego specjalnego gearu, żeby rozjeżdżać wszystko na II poziomie trudności, kiedy druidem-wilkołakiem względnie szybka farma była możliwa po skompletowaniu większości istotnych mocy legendarnych. Barbem opartym na krwawieniu grało się przyjemnie, choć wolno, ale kiedy wzbogaciłem build o ciernie stał się przekosem.

Ekwipunek
Podobają mi się zmiany. Mamy zdecydowanie więcej afiksów, które bierzemy pod uwagę optymalizując sprzęt (choć obrażenia wrogom obiętym CC wydają się zbyt często najlepszym wyborem). System polowania na przedmioty z optymalnymi afiksami (rare’y, a najlepiej legendarki), żeby wzmocnić je odpowiednią mocą legendarną (a konkretne moce pasują tylko do niektórych slotów), do tego ulepszanie ilvl i robienie gniazd (obie czynności wymagają materiałów, i niektóre nie są powszechnie dostępne), wyciąganie mocy specjalnych. To wszystko sprawia, że początkowy etap gearowania był bardzo przyjemny.
Mam kilka zastrzeżeń dot. obsługi ekwipunku na konsoli, można by to zrobić troszkę lepiej, marzy mi się też system ułatwiający filtrowanie lootu pod kątem interesujących nas afiksów.
Jeśli chodzi o drop rate, to mam wrażenie, że w czasie bety było to testowane i w zeszłym tygodniu legendarki sypały się zbyt często, w tym z kolei, na drodze do 25 lvl druidem, wypadła mi jedna, która istotnie wzmocniła mój build. Nie obraziłbym się za odrobinę mniejszą szansę na legendę z hazardu, bo wydaje mi się że polowanie na obole (walutę do hazardu) jest teraz najlepszą drogą do ubrania się.
Nie mam narazie zdania co do materiałów rzemieślniczych zdobywanych podczas eksploracji. Na razie fajnie się klikało, ale jeśli trzeba będzie biegać po określonych lokacjach w poszukiwaniu ziółek, to będzie to dla mnie uciążliwe.

Fabuła - zapowiada się bardzo interesująco, jeśli dalsza część utrzyma poziom z pierwszego aktu z przyjemnością będę śledził dalsze losy Lilith i Inariusa. Nie wiem, czy w przypadku kolejnych podejść filmowość nie będzie przeszkadzać.
Questy poboczne są. Niektóre były fajne, inne po prostu były, te związane z wykonywaniem gestów twórcy mogliby usunąć. Podoba mi się idea chain questów, dzięki temu npc są trochę mniej anonimowi.

Dungeony
Mam mieszane uczucia do co designu dungeonów. W tej części każdy dungeon podzielony jest na 2 strefy i każda ma ma swój cel w stylu: zabij wszystkich wrogów/znajdź i zanieś przedmiot/zbij konkretnych wrogów. Same dungeony mają bardzo liniową konstrukcję opartą często na kilku korytarzach i jakiejś pętli, ilość elementów składowych też jest ograniczona, więc powtarzalność jest dość duża. Z jeden strony liniowy schemat sprawia że złapałem się na myśli - Wow! przedzieram się przez nie patrząc na ekran, a nie skupiając się na minimapie (jakiś czas temu grając w DIII stwierdziłem, że w sumie do farmy wystarczyłaby mi tylko minimapa, a cała grafika 3D to tylko dodatek zbędnie pożerający zasoby), z drugiej strony przyzwyczajony do schematu z DII i DIII, tj podążaniu do kluczowego miejsca (zejście/boss) nieraz pomijałem któryś z bocznych korytarzy z celem do wykonania i konieczny był nużący backtracking. Niekiedy czasem sama konstrukcja dunga sprawia, że musimy się wracać do konkretnego miejsca. Zastanawiam się, czy w późniejszych etapach gry problem nie zmarginalizuje się w związku z nauczeniem się nowego sposobu rozgrywki, poprawą mobilności postaci, może też dzięki grze drużynowej i celowaniu w split farm, ale narazie mam obawy co do wykonania tego kluczowego dla rozgrywki elementu.

Od strony rozgrywki nie ma to dużego znaczenia, ale recykling piwnicy (gra wielokrotnie wykorzystuje tą samą lokację) nie powinien się wydarzyć w tytule z takim budżetem i strasznie bije to po oczach na tle dopracowania innych elementów.

Funkcje sieciowe
W miastach biegają ludzie, poza nimi czasami natkniemy się na innego gracza, zazwyczaj ma to miejsce podczas wydarzeń na mapie głównej. Obecność innych graczy mi nie przeszkadzała, a zazwyczaj pomagało to szybciej zrobić event i zebrać loot.

World Boss
Walka z nim była przyjemna, repertuar ataków nie jest może powalający i całość staje się dość powtarzalna, ale dzięki jest szansa ubicia go na HC, bo najpotężniejsze ataki zjadają całe HP (ale nie miksowałem odporności). Problem był dla mnie powszechny dostęp do bossa, przez co obok mnie biegały postaci na 9lvl i ostatecznie 2x nie udało się go ubić w wyznaczonym czasie. Myślę, że jeśli world bossowie maja być wyzwaniem, a nie tylko przerośniętą skrzynką z lootem, to konieczne będzie wybieranie się na nich z klanem.

Ogólne wrażenia z gameplayu
Grało się przyjemnie, początki charakterystyczne dla gatunku: niczego nie urwało, ale wraz z rosnącym poziomem, postępem w drzewku skilli i kolejnymi mocami specjalnymi było coraz fajniej i w efekcie z druidem, barem i czarodziejem zostałem na trochę dłużej po wbiciu 25 poziomu, żeby troszkę pofarmić. Sam gameplay wydaje się celować w wolniejsze tempo niż w trzeciej części, tj. rozgrywka na niskich poziomach, dzięki unikowi, synergiach skilli i ograniczonemu leczeniu jest ciekawsza i bardziej dynamiczna, ale nie wydaje mi się, żeby wraz z skompletowaniem buildu czas zrobienia dungeona skrócił się 5-10x, a tempo farmy ograniczała tylko prędkość ruchu.
Jeśli chodzi o świat i jego przemierzanie, nie widzę wielkich różnic względem III części, waypointy są trochę rzadziej, z jednego obszaru do drugiego prowadzi więcej niż jedno przejście i raz w ciągu rozgrywki przejdziemy z jednego głównego miasta do drugiego (bo potem będziemy się TP), reszta jak w w trójce: chodzimy po powierzchni o stałym układzie, od czasu do czasu trafiamy na wydarzenie losowe lub mini dungeona, te większe są w stałych miejscach.

Bugi i kwestie techniczne.
Narzekanie na serwery podczas stress testów świadczy o niezrozumieniu celu owych testów. Jeśli chodzi o pozostałe kwestie, na Xbox Series X gra wygląda pięknie, chodzi płynnie, choć czasami pojawiały się spadki animacji (a szkieletom z kuszami chyba po prosty brakuje kilku klatek) i mam wrażenie, że drzwi otwierają się w 30 klatkach. Potwierdzam problem z lagującymi szkieletami, czasami wyświetlały się jakieś teksty systemowe, a język polsko-angielski świadczy, że prace nad lokalizacją wciąż trwają.

Podsumowując
Czekam na czerwiec, im dłużej grałem, tym bardziej gra mnie do siebie przekonywała i widzę potencjał na nowego lidera w moim rankingu H&S. Moje największe obawy budzi rzecz, której w becie nie było, czyli monetyzacji i tego, czy odpalając grę za 350zł będę czuł się jak w jakimś F2P z reklamami sklepiku na każdym rogu i graczach w skinach jednorożców biegnących po mieście (bo po co ich wrzucać do miasta, jak nie po to, żeby byli żywymi reklamami item shopu).

Bonus:
Rzeźnik - bardzo fajny dodatek, spotkanie go w podziemiach podnosi ciśnienie, choć nie uważam, żeby był specjalnie trudnym przeciwnikiem. Sam mniej więcej z połowy starć wychodziłem zwycięsko przy zabawie buildami. Ponieważ zamierzam na premierę grać postacią HC cieszę się, z jego obecności, doda on smaczku do rozgrywki i wymusi trochę ostrożniejszą grę.

Na koniec małą prywata, jeśli ktoś mógłby polecić jakieś community skupione wokół D4 (tj. rodzący się klan), żeby w pierwszych tygodniach po premierze spróbować swych sił na HC i dobrze się bawić, to będę wdzięczny za cynk.

Nie zgodzę się ze stawianymi tezami.
Kiedy zaczynałem grać w roku 2000 najdroższe produkcje PC kosztowały ok 160 zł i często w pudełku poza samą grą można było znaleźć tonę bajerów, typu koszulki, mapy świata, do tego instrukcje na kilkanaście stron i dodatkowe materiały (osoby, które kupiły wtedy Baldura wiedzą o czym mówię). Po roku, dwóch od premiery pojawiał się dodatek, który zawartością często odpowiadał połowie podstawki i kosztował adekwatnie ok 80-90 zł. Dzisiaj kupując edycję cyfrową Borderlands 3 musimy zapłacić (poza promocją) 259 zł, a za season passa przyjdzie nam dopłacić 209 zł.
Dodatkowo, opierając się krótkim researchu, Quake III z 1999 r. w ciągu kilku pierwszych miesięcy zarobił 10 mln $ (https://en.wikipedia.org/wiki/Quake_III_Arena) a, Cod:MW z 2019 w ciągu 2 miesięcy wygenerował przychód rzędu 1 000 mln $ (https://en.wikipedia.org/wiki/Call_of_Duty:_Modern_Warfare_(2019_video_game)). Pan Layden twierdzi, że koszt stworzenia gry wzrósł 10-krotnie, natomiast powyższy przykład wskazuje, że topowe produkcje generują 100-krotnie wyższy przychód.
Jeśli chodzi o długość rozgrywki, to przecież obecne tytuły AAA szalenie się pod tym względem różnią i wysoko oceniane przez graczy, i dobrze się sprzedające się są zarówno produkcje bardzo krótkie, jak wspomniany 8-godzinny RE2 (https://howlongtobeat.com/game?id=57479, https://www.metacritic.com/game/playstation-4/resident-evil-2), jak i 50h RDR2 (https://howlongtobeat.com/game.php?id=27100, https://www.metacritic.com/game/playstation-4/red-dead-redemption-2), które swoją drogą jest opisywane, jako produkcja bardzo długa, a nie standardowa (opierając się na wystąpieniu p. Laydena)
Nie wiem do kogo było adresowane wystąpienie p. Laydena, ale użyte przykłady z perspektywy osoby zainteresowanej branżą, ale nie zajmującej się tworzeniem gier zawodowo brzmią jak próba manipulacji, a nie rzetelny opis rynku.