sedziej

Byłem co najmniej poruszony słowami Mistrza. A jednak stałem nieruchomo, jak słup soli. Mistrz uśmiechnął się drwiąco i wcisnął w lewą rękę miotłę, a w prawą wiadro.
- Mianuję cię władcą podłóg i pogromcą nieczystości! – prychnął śmiechem przy ostatnim słowie i aż uderzył rękoma z swoje uda z wielce, według niego, udanego żartu. – Zaszczyty przyjdą później – dokończył z poważniejszą miną. I wiem, że nie żartował.
My, Templariusze, poszukiwacze prawdy przez władzę. Sędziowie i kaci niemoralnych, wybrani, stworzeni do kierowania losami ludzkości. Tym mnie skusili do wstąpienia w szeregi Zakonu. Wspomniano rzecz jasna o próbach, etapach wtajemniczenia, że „nie od razu zbudowano Rzym” i tak dalej. Spodziewałem się czegoś więcej niż szorowania podłóg, pucowania korytarzy i przeganiania ptactwa.
- Władca much i gołębi. - Westchnąłem przeganiając miotłą okoliczne nieczystości ożywione i te mniej żywe.
*
Krótka notatka z poleceniem: Spotkaj się jutro z Dyrektorem szkoły medycznej. Jest jednym z nas. Przekaże Ci szczegóły.
- Nareszcie! – Aż podskoczyłem. Czułem niesamowitą ekscytację.
*
- Widzisz to? – Dyrektor wskazał palcem budynek z przeszklonym dachem. - Masz uprzątnąć go jak najszybciej. W porozumieniu z obecnym tu Piotrem Curie.
- Jak masz na imię? – Zapytał mężczyzna o mądrych, przenikliwych oczach, z włosami krótkimi i gustownie przyciętą brodą.
- Franciszek.
- Polak?
- Oui, monsieur – odpowiedziałem.
- Świetnie! Maria, moja żona, się ucieszy. Będziesz nam pomagał przy urządzaniu laboratorium. A potem zadbasz o zaopatrzenie i porządek. Dyrektorze – ukłonił się w stronę swojego kolegi – muszę już iść. Wprowadź młodzieńca w temat.
Wyszedł sprężystym krokiem. Dyrektor skinął na mnie mówiąc:
- Uważaj teraz: masz być na ich zawołanie o każdej porze dnia i nocy. Pomagać we wszystkim i mieć oczy szeroko otwarte oraz bardzo dobrą pamięć. Codziennie masz mi meldować co robią. Masz dwa dni na uporządkowanie tej budy. Dwa dni.

Oszaleli! Toż to była ruina! Stary piec, szyby brudne jak spody kotłów w piekle. Leciwy budynek prosektorium jeszcze zalatywał zapachem po niedawnych gościach owego przybytku. Nos odpadał mi od woni, a ręce od wysiłku.

Dni upływały na sprzątaniu, doglądaniu obydwojga naukowców i podsłuchiwania strzępek rozmów, przepisywaniu notatek. Zimą wręcz zamarzali w środku. Piec nie był w stanie rozprowadzić dostatecznie ciepła, a siedząc blisko niego o mało nie umarłem z gorąca. Nie byli skłonni do opowiadana o detalach prowadzonych doświadczeń. Jednak zdążyłem się zorientować, że są na tropie czegoś wyjątkowego. Dyrektor podzielał moje zdanie i sugerował większe zaangażowanie.
Nadeszło upalne lato 1898 roku a z nim znaczące odkrycie: pierwiastek o nazwie polon. Zakon już widział jego zastosowanie w wykrywaniu i oznaczaniu wrogiego bractwa z którym źródła zatargu należało szukać kilkaset lat wstecz. Pracowali jeszcze intensywniej, a ja z nimi uwijając się jak w ukropie, starając zbytnio nie zbliżać do ich instrumentariów – coraz gorzej się tam czułem.
W mroźny poranek 26 grudnia 1898 roku zaspałem. Popędziłem czym prędzej do laboratorium. Piotr i Maria siedzieli z marsowymi minami, zamyśleni. Prawie nie zwrócili na mnie uwagi.
- Wybaczcie spóźnienie. Chciałbym powiedzieć tylko, że jestem niezmiernie rad, mogąc Wam pomagać.
- Co powiedziałeś?! – podnieśli jednocześnie głowy. – Franek!
Zdębiałem. Rany. Niby, że teraz?
- Jestem bardzo rad… - zacząłem niepewnie i powoli.
- Właśnie! Rad! - Aż klasnęli w dłonie. - Tak się będzie nazywał nowy pierwiastek!