perwol1

Przegrałem 1000 godzin w EU4 i zdecydowałem się zagrać w EU3 i absolutnie nie ogarniam tej gry, nawet jak czytam poradniki. Grafika wygląda strasznie i śmiesznie w tym samym momencie i nie jestem stanie na to patrzeć, a mechaniki są jak dla mnie zbyt skomplikwane.

Wiele osób wychwala Skyrima za jego wielki otwarty świat, dbałość o szczegóły i świetny klimat i muszę przyznać że gra jest wciągająca, ale wiele bardzo ważnych fragmentów gameplayu jej brakuje.
Z jednej strony masz wielki, otwarty świat z tuzinami jaskiń, fortec, ruin, lecz z drugiej strony wszystkie te na pierwszy rzut oka ciekawe miejsca nie różnią się od siebie prawie niczym. Nie ma unikalnych przeciwników ani przedmiotów i jedyną różnicą jest ich budowa. W Morrowindzie nie ma takiego problemu, a świat jest wypełniony potężnymi magicznymi artefaktami i wymagającymi i unikalnymi przeciwnikami, przez co eksploracja jest ciekawa i opłacalna, w Oblivionie nigdy nie wiesz, czy w pierwszej lepszej skrzyni nie znajdziesz potężnego zaczarowanego oręża czy zbroi. W Skyrimie tego nie ma, a łażenie od ruiny do ruiny jest nużące i nudne, a do tego trudne i frustrujące dla nowego gracza. Jest zbyt duża dysproporcja w sile przeciwników. Zwykli przeciwnicy nie są problemem i umierają zwykle na 2-3 ciosy, lecz ostatni boss często jest tak silny, że nowicjusz nie poradzi sobie z nim, a pokonanie go często jest wymagane, aby przejść dalej.
Po drugie misje. Jest tu ten sam problem co w przypadku eksploracji, czyli powtarzalność i nuda. Jest kilka typów przeciwników, z którymi walczysz w większości misji. Są to: Draugry, Nekromanci, Bandyci, Srebrne Ręce, krasnoludzkie maszyny i Falmerzy. Jest to łącznie sześć czy siedem przeciwników, którzy wraz z rozwojem postaci gracza nie dostają specjalnych, nowych mocy i uzbrojenia, a więcej zdrowia, many i staminy. To jedyna różnica. W Oblivionie najsłabszy szkielet umiera na kilka ciosów i ma tylko żelazny jednoręczny topór, a drugi najsłabszy szkielet ma już tarczę i lepszej jakości topór oraz więcej zdrowia i lepsze statystyki, a to już wyraźna, widoczna na pierwszy rzut oka różnica, która dodaje życia światu gry. Tak samo z bandytami. Bandyci w Skyrimie zawsze mają tą samą broń i pancerz, w Oblivionie pierwsi bandyci z którymi walczysz mają bardzo słabe wyposażenie, a ci których spotykasz na poziomie 20 mają mithrilowy pancerz i elfickie bronie, często zaczarowane, oraz dostęp do trucizn. Do tego różnice między misjami różnych ugrupowań są niewielkie. Ogólnie wyglądają one tak: wejdź do jakiejś jaskini bądź ruiny, zabij draugry albo jakiegoś innego przeciwnika powtarzającego się w kółko, zabierz fragment jakiegoś przedmiotu albo zabij zdecydowanie zbyt mocnego i niepotrzebnego bossa i tak samo z każdą frakcją i każdy ugrupowaniem. Głupie jest również to, że misje gildii złodziei nie są misjami skradankowymi. Trzymają się one tego wcześniej podanego schematu i są nudne.
Do tego postacie NPC nie będą się do ciebie zwracać inaczej wraz z kolejnymi twoimi osiągnięciami. Najlepszym przykładem właśnie tego jest dołączanie do Towarzyszy. Gdy Pójdziesz do Kodlaka Białowłosego i powiesz mu że chcesz dołączyć, to siedzący obok Vilkas zawsze spyta się go czy to na pewno dobry pomysł i powie, że nigdy nie słyszał o Postaci Gracza. Zawsze mówi to samo, nawet jeśli pokonaliśmy Alduina i wpisaliśmy się w kartach historii Tamriel na Wieki oraz zostaliśmy znanym na całym świecie bohaterem.
Mógłbym długo się rozpisywać o wszystkich niedociągnięciach i błędach w projekcie gry, myślę że gra niezasłużenie ma na metacriticu taką samą ocenę co Oblivion, oraz lepszą niż Morrowind i wydaje mi się, że recenzenci nawet w grę nie zagrali.