Kub0304

Miałem bardzo dobre odczucia po ukończeniu podstawki i dodatek też ogólnie ma niezły zarys, ale niestety z jednego powodu nie jestem w stanie wystawić mu dobrej oceny. Chodzi o finał - bynajmniej jednak nie o jego założenia fabularne (choć te też mogą być dla wielu graczy kontrowersyjne), ale mechanikę.
Presja czasu, jak na odstresowujący akcyjniak na najniższym (fabularnym) poziomie trudności, jest zdecydowanie zbyt duża.

Co jednak, gdy uznasz, że na razie darujesz sobie finał i podejdziesz do niego kiedy indziej albo skorzystasz z ukrytego zakończenia, a tymczasem zajmiesz się np. jakimiś pobocznymi zadaniami albo pozwiedzasz świat? Otóż kolejny "fail" - bo i owszem, gra przed finałem uprzedza o możliwości wczytania wcześniejszego zapisu "jakby co", tylko, że nie tworzy żadnego w tym kluczowym momencie! Może mam jakiegoś buga, ale ostatni u mnie pochodzi z o wiele wcześniejszego etapu gry. Gdyby była to gra oparta na ręcznym zapisach, to ok - zaniedbanie gracza, ale tu jest mechanizm "checkpointów".

Dodatek ten wyróżnia się całkiem dobrze zaprojektowanym światem. Mimo względnie małych rozmiarów jest bardzo różnorodny, jak na mój gust efekt "kopiuj-wklej" jest odczuwalny o wiele mniej niż w przypadku podstawki + SzK. Bardzo dobrze czuć jego historię (zwłaszcza mroczną przeszłość), dzięki tym zmyślnym lokacjom, jak np. stanowiska archeologiczne. Ten aspekt historyczny w grach RPG osobiście bardzo lubię, stąd tym bardziej mnie to cieszy.
Jeśli chodzi o aspekty fabularne, bardzo zadowolił mnie fakt, że gra nie była przesadnie napędzana emocjami (w przeciwieństwie do podstawki). Oczywiście były obecne, ale w rozsądnej proporcji. Sama historia wątku głównego pewnie mogłaby być odrobinę bardziej rozbudowana, ale i tak jest całkiem niezła. Zadania poboczne często są naprawdę rozbudowane i wciągające. Osobowość Regisa została solidnie dopracowana, zwłaszcza dialogi.

Gra jest bardzo specyficzna, choć może lepiej ją określić mianem unikalnej (co nie oznacza, że jest bezbłędna). Była to próba przebicia się na rynek przez mało doświadczone wówczas studio. Budżet zapewne nie był porażający, więc słusznie nie inwestowano w rozmiar świata (choć nie był on mimo tego wcale bardzo mały), ale próbowano tchnąć w niego w niego pewnego ducha, który stworzy zarys atrakcyjnej dla graczy marki.
Zacznijmy od charakterystyki lokacji, tutaj uczyniono coś, czego brakuje nawet w o wiele wyższej technologicznie trzeciej części. Odwiedzając wiele miejsc po prostu czuć ich historię i klimat. Już w prologu, gdy zwiedzasz laboratorium - Geralt w lekko zaciemnionym pokoju komentuje zapach mutagennych roślin, od razu nasuwają się wyobrażenia co tam w przeszłości się działo. Podobno np. noc w Wyzimie Klasztornej, gdzieś w slumsach aż słychać pisk biedy i czuć wzrok przedstawicieli zgnilizny społecznej. To pierwsze miejsce znowu odwiedzamy w W3 (i to w nieporównywalnie wyższej jakości wizualnej), ale wówczas gdyby skądinąd nie było to wiadome, jakoś trudno byłoby się domyślić, że to wiedźmińska twierdza.
System walki jest kontrowersyjny, jedni lubią, inni krytykują. Na mnie osobiście zrobił on dość pozytywne wrażenie. Właśnie dlatego, że nie ma bezpośredniej kontroli nad pojedynczymi ciosami, gracz musi wykazać spore zaangażowanie w zaplanowanie pewnej strategii. Do tego wyraźnie widać postępy w nauce wiedźmina (nowe, efektywniejsze sekwencje ciosów itp.).
Fabuła mocno inspirowana tą książkową, ale to niekoniecznie był zły pomysł. Innowacyjność nie zawsze jest zaletą, zwłaszcza gdy masz ograniczone środki i doświadczenie. Sprawdzone koncepcje Sapkowskiego, naprawdę były nie najgorszym wyborem na tamten moment. Jedna rzecz mnie poirytowała - dość niespodziewany koniec IV aktu, w pozostałych mniej więcej wiadomo kiedy można spodziewać się kulminacji. Odniosłem też wrażenie, że nie do końca udały się te odcienie szarości przy wyborach, nieludzie od samego początku - jak dla mnie - nie wzbudzali zaufania, a za to Zygfryd świecił przykładem i cechował się bardzo rozumnym, obiektywnym patrzeniem na rzeczywistość.
Na koniec ta chyba najfajniejsza zaleta - gra zmyślnie pobudza wyobraźnię. Świat jest jakby owiany pewną mgłą, zza której jednak wystają czasem jakieś intrygujące fragmenty. Dla porównania W3 zdawało mi się dość przezroczyste - świat bogaty i otwarty, ale schematyczny i czasem wręcz przewidywalny. W W1 gracz w pewnych momentach musiał sam domyślić się jak dalej ruszyć fabułę na podstawie podprogowych sygnałów od NPC albo informacji z innych źródeł, a to właśnie dawało mnóstwo satysfakcji. Na dodatek gra potrafiła prowadzić w ślepe uliczki, działania fabularnie dopuszczalne, ale prowadzące np. do nieuniknionej śmierci Geralta w walce.