gustaw1964

Może trochę za ostro potraktowałeś współczesne gry, zgodzę się jednak, że pierwsze Tomb Raidery w kwestii grywalności znajdują się w ścisłej czołówce. Dziś ukończenie Rise of the Tomb Raider na najtrudniejszym poziomie zdobywając wszystko co jest do zdobycia, osiągając 100% zajmuje mniej czasu i daje mniej frajdy jak ukończenieTomb Raider 1-5. Marzy mi się Remake TR 2-5. Bez tych wszystkich questów typu zabij 10 wiewiórek czy znajdź 15 medalionów. Do dziś pamiętam w TR 2 noce spędzone w poszukiwaniu wyjścia z metra :-).

Zgadzam się w 100%. Dodam tylko, ze jedynie przejście na najwyższym stopniu trudności potrafi dać odrobinę tej satysfakcji jaką sprawiało przejście pierwszych odsłon Tomb Raidera. To chyba znak czasów, te wszystkie znajdźki, rozwoj postaci itd.itp. i choć to ma swój urok, to odnoszę wrażenie, że fani Lary z 1996 roku oczekują jednak czegoś innego. Marzą mi się remake'i pierwszych części (coś na kształt Aniversary) z nastawieniem na eksplorację, rozwiązywanie zagadek, gdzie np. brak apteczki uniemożliwiał kontynuację gry. Do dziś pamiętam gdy błądziłem po zakamarkach metra w 2 części aż wreszcie wpadła mi do głowy myśl o monecie. To są te chwile, gdy krążysz po lokacji by się z niej wydostać, nie w poszukiwaniu totemu zawieszonego gdzieś w gęstwinie. To nie test na spostrzegawczość. To umiejętność kojarzenia faktów i logicznego myślenia. To nie test na refleks, na refleks dobry jest Sonic. To test na wytrwałość, cierpliwość. Uważam też, że stawianie obok siebie Lary i Natana to błąd (to tak w związku z wypowiedzią trochę wyżej). W moim odczuciu mimo pewnych cech wspólnych są to gry znacznie się od siebie różniące. Uczciwie rzecz biorąc nie mogę nie wspomnieć o sile sentymentu :). TR 3 był moim pierwszym "spotkaniem" z Larą a miało to miejsce chyba w 1998 albo 1999. Potem 2 potem 1, i tak wszystkie odsłony aż do dziś. Ostatnie 3 części to jakby inna gra, bohaterka niby ta sama, ale... No właśnie. Jakby do super zapowiadającego się dania ktoś zapomniał dodać soli.