Ferncaller

Przez grupę zaczęła powoli przeciskać się ogromna, potężna postać. Sądząc po sylwetce, mógł to być ogromny Ork, Nord lub niedźwiedziołak. Zanim jednak dotarł na przód, rozległ cię głośny, cienki pisk i drobna dziewczyna upadła u stóp porucznika.

- Który glan’nt mnie popchnął? – wrzasnęła ku grupce, zrywając się na równe nogi i nerwowo strząsając wilgotny piach z rękawów dubletu. – Chodź tu, zaraz wydrapię ci oczy!

Wśród więźniów przebiegła fala rechoczącego śmiechu. Porucznik spokojnie położył jej rękę na ramieniu, a ta odskoczyła jak oparzona.

- Łapy przy sobie, nebarra!

- Uspokój się, świeżynko. – westchnął Grimes. – Kelliel, jeśli dobrze kojarzę? Jesteś tu dopiero drugi dzień, więc pewnie nie rozumiesz sytuacji, w jakiej się znalazłaś.

- Quelliel – powiedziała z naciskiem, ale i cieniem niepewności w głosie. Odgarnęła włosy z ucha i Grimes dopiero teraz zauważył, że jest elfką. Zapewne Wysoką Elfką, sądząc po tym nadętym tonie, pomyślał. Musiał to przeoczyć w raporcie. – Nie ma żadnej wyjątkowej sytuacji, a mój pobyt tutaj to zwykłe nieporozumienie. Jestem pewna, że gdy kapitan fortu skończy żłopać miód w tej swojej zatęchłej kantynie i przetrzeźwieje na tyle, by ubrać prosto gacie, a potem w miarę rozsądnie przeanalizować fakty, zostanę natychmiast wypuszczona.

Kapitan Grimes powstrzymał się, by mimowolnie nie parsknąć śmiechem.

- Fakty, kruszynko, są takie, że wpłynęło wiele podejrzeń o oszustwa z twojej strony. Większość ze sprzedawanych przez ciebie eliksirów nie działała lub miały one wyjątkowo nieprzyjemne skutki uboczne, wliczając w to biegunkę, wysypki, torsje czy utratę przytomności...

- Jak dla mnie to skutki uboczne norskiej miłości do bimbru, ale co ja tam wiem... – mruknęła pod nosem Quelliel.

- ...ale doszedł do tego jeszcze jeden, poważniejszy zarzut. Podczas wczorajszego przeszukiwania twojego wozu z towarami miała miejsce eksplozja. Twoja eskorta zdążyła się zaraz po tym ulotnić bez śladu. Na szczęście nikomu nic się nie stało, a dach trzeciego baraku i tak był do wymiany, ale zostałaś z tego powodu oskarżona o szpiegostwo i próbę zamachu na wysoko postawionych oficerów Paktu Ebonheart. Twój proces odbędzie się za trzy dni, a jeśli zostaniesz uznana za winną, zostaniesz stracona. Zaś jeśli ci się poszczęści, to spędzisz tu jeszcze przynajmniej pół roku. Takie jest prawo Paktu.

Quelliel zachwiała się i usiadła ciężko na zimnej posadzce. Oczy miała szeroko otwarte z przerażenia, zaczął jej drżeć podbródek.

Grimes przykucnął, by mieć oczy na wysokości jej wzroku. Właściwie trochę jej współczuł.
- Wszystko, co powiedziałem wcześniej, jest aktualne, kruszynko. Jeśli znasz się co nieco na dziwnych kłączach i grzybach, to możesz nam się przydać tam na dole. Może jednak skorzystasz z mojej propozycji?

Quelliel spojrzała na niego i w milczeniu skinęła głową.