borizm

Granie w The Crew: Motorfest przestaje mieć sens, gdy widzi się, jak mała jest pula zwycięzców cotygodniowych eventów, że zdobycie Platinum jest prawie niemożliwe z uwagi na nerwowe, chaotyczne zachowanie się większości samochodów, że bardziej jest to kwestia losowa i wykonywania nieskończonej ilości powróżeń (marnowania masy czasu), niż zdobywania jakiś umiejętności.
Po prostu w tym modelu gry i udawanego współzawodnictwa (zdobywania punktów, aby znaleźć się w każdą środę wśród 11 tys. najlepszych), nie zdobędzie się wszystkich samochodów i dodatków. Chore!
Polecam The Crew 2 i TDU: Solar Crown - obie mają lepszy model jazdy, muzykę, mapę i miodność.

Rewelacyjna gra wyścigowa - obecnie moją ulubiona, a jeszcze "kończę" The Crew 2, Test Drive Unlimited Solar Crown i dużo mniej udany The Crew Motorfest, a wcześniej grywałem w niemal wszystkie NFS, z których najlepszy był NFS Porsche 2000, NFS Heat, oraz Forza Horizon 1 i 2, a także wiele innych.

CarX Street łączy w sobie cechy wszystkich tych gier, ulepszając dobre pomysły i nie wprowadzając słabych.

Kustomizacja samochodów przypomina tę z NFS: Heat, ale jest ulepszona, rozbudowana - kluczem jest wybór między mocą i redukcją masy, a do tego uwzględniający zachowanie się różnych modeli, jak i wersji nadwozia, typu opon, rozstawu kół, parametrów geometrii, ustawienia silnika, skrzyni biegów, rozkładu dociski, masy.

Samochodów jest ponad 100 (122, albo więcej) - mają symbole (brak licencji marek), zamiast nazw, ale można się dość łatwo odgadnąć, co to za rzeczywisty model.

Wyścigi mają realistyczny model jazdy - lepszy, bardziej realistyczny niż wymienione tu gry (z wyjątkiem NFS: Porsche 2000, gdzie realizm był jak z symulatora).

Zawodów drift jeszcze nie przechodziłem, ale samo driftowanie fizycznie wydaje się działać bardzo poprawnie, nie jak np. w The Crew Motorfest, gdzie działa absurdalnie.

Graficznie jest bardzo ładna i urozmaicona, ale nie sztuczna i nie landrynkowa.

Muzyka jest wcale nie taka zła, nawet ciekawa i dobrze pasująca do gry, choć brak stacji z danym gatunkiem do wyboru i sama ilość utworów jest raczej mała.

Trochę brakuje innych aktywności, znanych np. z The Crew 1, 2 i Motorfest, czy Forza Horizon.

Brakuje także kustomizacji postaci, np. jak ma to miejsce w Test Drive Unlimited Solar Crown, no i brakuje przedstawiania wnętrza zakupionych domów, jak te kultowe w Test Drive Unlimited 1 sprzed 19 lat.

Gra wydaje się być stale ulepszana (wersja 1.7-cośtam) i za rok z pewnością będzie jeszcze lepsza.

W 2024 roku gra ciągle świetna. Niesamowite widoki, dopracowana mechanika, otwarty świat, dobra i wciągająca fabuła, no i te hordy zombie.

Tygodniowe summit'y w The Crew Motorfest jest koszmarnie ciężko zakończyć na poziomie Platinum, czyli zgarnąć nagrodę główną (np. unikalny samochód) - po prostu graczy jest dużo, a pula jest stanowczo za mała. Stawia to pod znakiem zapytania sens grania w tę grę, skoro nie ma praktycznie szans na wygraną (no chyba, że cały tydzień powtarza się 6+3 wyścigów), a tu te summity stanowią główną rozgrywkę, gdzie w The Crew 2 były tylko dodatkiem, a w The Crew (1) były praktycznie nieistotne.

Właśnie się dowiedziałem, że serwery gry "The Crew" mają zamknąć 31 marca 2024, więc nie będzie już można gry włączyć i pograć. R.I.P. gro.
To samo może spotkać na za 2-4 lata "The Crew 2", bo druga część jest tylko o 4 lata świeższa. I jak tu inwestować swój czas w coś, co wkrótce też zaorają?
Przypominam, że gry z serii "The Crew" przechowują zapisy stanu gry na serwerach i wymagają z nim ciągłej/nieprzerwanej komunikacji, więc ich wyłączenie, to śmierć gry.

Największą zaletą The Crew Motorfest jest, że w końcu wprowadzono cross-progression, czyli że gry zakupi się grę na dwie różne platformy (oczywiście płacąc dwa razy, bo jakże by inaczej), ale spięte z tym samym kontem Ubisoft (poprzez ten sam adres e-mail), to można kontynuować postęp na dowolnej platformie z tym samym stanem gry. Wielka mi rzec, zważywszy, że już przecież The Crew 1 i 2 zapisywały już stan w chmurze Ubisoft, ale jak na złość tego wtedy nie wprowadzili.

Drugą zaletą jest, że gra importuje większość zakupionych/zdobytych pojazdów z The Crew 2 (ale wyłącznie z części drugiej) i do tego importuje je na bieżąco i ze wszystkich kont połączonych z tym samym e-mail (u mnie pojazdy z PS4/PS5, jak i PC, gdzie miałem pojazdy z Season Pass), więc jak zdobędziemy jakiś pojazd w TC2, to pojawi się momentalnie także w Motorfest (z wyjątkiem niektórych pojazdów), więc nie trzeba kupować ponownie.

Kolejną zaletą w stosunku do TC2 jest poprawiona grafika - widać, że jest bardziej szczegółowa, ostra i żywa.

Dodatkową zaletą, jest możliwość zmiany avatara, a do tego odrobinę poprawiony, ale i sknocony interfejs.

Wprowadzono "playlisty" z ciekawą narracją fabularną - coś na wzór MotorFlix z TC2, ale przejście ich jest niejako przymusowe, aby mieć np. fast travel :(

Model jazdy wydaje się poprawiony w stosunku do TC2. Niestety zwiększono trudność zaliczania eventów i trzeba się teraz mocno nagimnastykować przy niektórych.

Na tym zalety się kończą i szczerze nadal wolę TC2, czy nawet TC1. Oby z czasem wprowadzili w Motorfest wszystko to, czego nadal jej brak do pełni szczęścia i poczucia się "jak w domu".

The Crew 2 można zarzucić wiele, lecz ilość trybów rozgrywki i co tydzień organizowane eventy sprawiają, że ta gra żyje i cieszy, i że warto ją nadal kupić, jak nadarzy się promocja, albo aukcja używanej płyty dla PS4/PS5 (czy XBox) w niskiej cenie.

W skrócie:
+ bogaty świat gry (mapa to mapa USA w scali - podobnie jak w The Crew 1),
+ różnorodność trybów rozgrywki,
+ wciąż ładna grafika, choć Motorfest ma ją już wyraźnie bogatszą i bez efektu rozmywania na siłę,
+ ponad 600 pojazdów,
+ pojazdy leveluje się zdobywając części, które można potem użyć w innych pojazdach tej samej grupy, co oszczędza czas, gdy w The Crew 1 trzeba było mozolnie "tresować" każdy pojazd oddzielnie,
+ 60 FPS na PS5,
- brak prawdziwego trybu fabularnego, znanego choćby z The Crew 1, NFS Payback i NFS Heat,
- nieergonomiczna lista pojazdów (trzeba przewijać),
- pojazdy są wrzucone do wspólnych "worków" grup i mają w tych grupach sztucznie wyrównane/ograniczone parametry, że różnice są często minimalne, albo wręcz zaskakujące, choć czuć różnice wynikające z różnej masy, typu napędu, czy nawet aerodynamiki, geometrii ustawień "PRO", opon,
- twórca gry "grzebie" przy pojazdach, czasem "wyrównując" te najlepsze do średniej,
- max 60 FPS na PC,
- nieustanny grinding za kasą, aby kupić kolejne pojazdy, wymagane przez kolejny event,
- podobnie jak w The Crew 1, trzeba często kupić ten sam model samochodu/motoru/samolotu, ale dla innej grupy wyścigów (nie to, co w NFS Heat),
- brak niektórych trybów gry, znanych z The Crew 1, jak np. skoki,
- wymaga połączenia Internetem i stan gry saveowany jest w chmurze,
- tryby PvP wymagają zakupu prenumeraty w Sony PlayStation Network,
- największa jak dla mnie wada to brak cross-progression, więc na PS4/PS5 ma się oddzielny stan gry/postępu niż na PC, mimo tego samego adresu email konta i spięcia kont, więc gra się od nowa, niezależnie (marnując czas), za to cross-progression ma już The Crew Motorfest i pozwala na import większości naszych pojazdów z The Crew 2 (zaimportował zakupione/zdobyte pojazdy z konta PC, jak i konta PS4/PS5 i robi to na bieżąco), ale już nie z The Crew 1, o którym Ubisoft ju chyba zapomniał kompletnie.

Jeden "sezon" ukończyłem, obecnego nie daję rady czasowo, ale też dlatego, że nieustannie przegrywam Eliminacje, bo gra zaczęła mnie parować do zespołów 4-o, a nie 5-o osobowy, z którego gracze są rozłączani i zostaje 2 dwóch, a do tego lag jest prawie zawsze bardzo duży - tak jak bym miał robić za bota dla graczy zza oceanu, lub z Azji, którzy mają wygrać, bo może więcej zakupili w sklepie.
Poza tym podliczyłem, że do ukończenia sezonu potrzeba zdobyć ponad 3 miliony punktów doświadczenia, co oznacza granie od 2.5 do 4 godzin każdego dnia przez około 90 dni trwania sezonu. Absurd!
Szkoda czasu na grę, która się nie rozwija i nie rokuje dobrze w kwestii istniejących bolączek.

Nadrabiam zaległości w serii CoD i skończenie singla zajęło z 3 długie wieczory. Po 7 latach od premiery, gra nadal prezentuje się dobrze, ale audiowizualnie jest nierówna, są sceny naprawdę dopracowane, a pozostałe to wypełniacz z "recyklingiem" fragmentów map.
Na początku musiałem się zmuszać, bo gra to często oczopląs, a fabuła, mimo iż pełna pomysłów, była naiwna: "źli są tu źli, bo są źli i po prostu sobie zniszczą Ziemię", choć pod koniec gra zamienia się w space operę z epickim zakończeniem. Zamiast gry mogli zrobić film.
Denerwuje mechanika latania na Szakalach (takich kosmicznych wariantach F-35 połączonego z X-32), ale walka piechoty w przestrzeni już jest ciekawym doświadczeniem.
Walka jako piechur - jak to w CoD, oskryptowana od początku do końca, ale jest OK, z wyjątkiem futurystycznej scenerii, robotów, niskiej skuteczności atakowania w głowę i broni energetycznych, które nie dają takiej frajdy, jak kinetyczne.
Duża ilość broni... denerwuje, trudno ocenić ich skuteczność i zapamiętać nazwy. Niektóre mody broni są denerwujące w działaniu, a nie ma ich jak przetestować w kampanii.
Mocno razi, że zamiast fabułę osnuć wokół konfliktu dwóch korporacji, scenarzyści odnieśli się wrogo realnie, geopolitycznie, na co wskazuje akcent i nazwiska bohaterów i wrogów - tymi złymi są głównie Azjaci, Rosjanie i ludzie z Bliskiego Wschodu. Zresztą, to nie dziwi po niesławnym "No Russian" - Amerykanie nie odpuszczą, bez pompatyzmu i samouwielbienia i przeświadczenia, że są jedynym prawem i porządkiem, a nawet podprogowo próbują się w tej grze tłumaczyć, dlaczego najechali Irak :).
Z ciekawostek: w grze pojawia się Claudia Black.

Jedna z tych gier, które wnoszą element etyczny do gatunku bezmyślnych strzelanin - to jedna z tych gier, których się nie zapomni.

Gra do bólu nudna.
Miałem wrażenie, że umieszczono tam lokacje z Return to Castle Wolfenstein, jakbym ponownie grał w tę samą grę.
Mogli chociaż dla urozmaicenia wziąć tym razem na cel Nazistów innych, niż niemieckich, np. hiszpańskich, amerykańskich (skoro Ameryka tam padła), a tak mamy kolejną grę wybitnie anty-niemiecką, ale co się dziwić, skoro USA wydało wojnę gospodarce europejskiej, a głównie niemieckiej.

Odczucia z gry opisałem dla PS4 i PS5, bo na XSX praktycznie nie grałem, gdy stało się jasne, że na XSX będę musiał zacząć od zera, z nowym kontem.
Na XSX gra wydaje się działać trochę lepiej, ma jakby lepszą głębię ostrości (co może być też wadą, bo wrogowie także lepiej nas widzą).
Nowego trybu 120 Hz na XSX nie testowałem.
Wielkim plusem gry jest, że jest ona darmowa, nie wymaga abonamentu (ani Xbox, ani PS Plus), nie jest to gra P2W (choć pewności nie ma, czy nie sterują tam jakoś lagiem, aby uprzywilejować tych, co kupują dużo).

Fabuła gry Vigor sprowadza się w sumie do odbudowy domu/schronu, zdobycia paru przedmiotów do kolekcji (np. płyt winylowych z muzyką), schematów do produkcji broni, może skórek/ubrań, w czym niby pomagają "sezony" (obecnie kończy się 15'sty). Każdy "sezon" ma 50 poziomów z warstwą premium do kupienia za Korony, więc warto na starcie zapłacić te ~50zł za paręset Koron, bo potem już ich pomału przybywa. Jedyny problem, to że aby ukończyć "sezon" trzeba grać po 3-8 godzin dziennie codziennie przez ~3 miesiące! ... choć do końca nie wiadomo ile będzie trwać "sezon", a więc kiedy się nagle skończy. Dla kogoś, kto lubi kończyć gry i zbierać osiągnięcia, gra przeradza się w codzienną gehennę - drogę przez mękę, aby zdążyć przed końcem "sezonu" - jest to bardzo wredne zagranie twórców gry.

Oglądałem rozgrywki z ArmA i DayZ tego samego studia i wyglądało to sensownie - Vigor wydaje się jednak iść swoją drogą, nie do końca sensowną. W DayZ zabójstwa były karcone, a tu są premiowane, tak że odechciewa się chodzić po za zasoby w trybie Encounters, albo chodzi się bez wyposażenia, bo te przepadnie, jak trafi się na bezmyślny zabójca (zabijający, dla zabijania), czający się przy punkcie ewakuacji. Jest to patologia zniechęcająca do grania - gra powinna takich graczy karcić, a nie nagradzać, ale brak trybu PvE i zagrożeń ze strony istot sterowanych przez AI, których w tej grze nie ma, twórcy musieli jakoś zrekompensować, czyniąc z graczy zmorę innych graczy, a nie każdy ma cierpliwość i umysł psychopaty.

Specjalnie dla gry Vigor kupiłem PS5, przesiadając się z PS4 - poprawiła się trochę głębia ostrości, ale i tak jest nadal słabsza niż na XSX, że szczegóły odległe o 100 metrów, potrafią "doczytywać" się dopiero po paru sekundach. Niestety konta gry założonego i rozwiniętego na PlayStation nie dało się użyć na XSX (PS ma inną pulę kont niż Xbox/Nitendo) i mimo tego samego adresu email, otrzymałem tam świeże konto. Gra zarówno na PS4 i PS5 potrafi się wysypać po paru godzinach grania, a na XSX nie wiem, bo za krótko grałem. Na XSX jest też tryb 120 Hz.

Tryb Encounters to dość duże mapy, przypominający otwarty świat, ale tu nie jest on trwały, a do tego możemy tam przebywać dosłownie kilkanaście minut o ile przetrwamy spotkania z innymi graczami. Zbieramy tu zasoby do odbudowy domu/schronu, które z chwilą śmierci przepadają, wraz z całym ekwipunkiem, więc aż prosi się o tryb PvE z co-op i jakiś wymagających przeciwników AI, aby mniej agresywni gracze także cieszyli się grą.
Tryb Eliminations to taki CS z drużynami 5 na 5 - niestety widok zza pleców TPP tworzy patologię, że gracze czają się twarzą do ściany, widząc wszystko za winkla.
Tryb Shootout to każdy-na-każdego, a kończy się na last-man-standing.

Ogólnie grę trapią dziwne lagi, że czasem strzela się parę sekund do kogoś, kto do nas biegnie bez obrażeń, aby wypalić nam z metra z shotguna.
Ogólnie gra nie wymaga żadnego abonamentu PlayStation Plus, ani abonamentu na Xbox, choć nie jestem w stanie zaprosić nikogo na Encounters w trybie co-op, czego wymaga "fabuła" gry, tj. fabularne wyzwanie dzienne, więc być może trzeba mieć abonament - ponoć nie.
Oprawa audio-wizualna jest na wysokim poziomie, gra jest w wielu aspektach dopracowana i ma potencjał na bardzo dobrą grę, o ile wprowadzą w niej tryb PvE i trwały otwarty świat.

Fabuła gry Vigor sprowadza się w sumie do odbudowy domu/schronu, zdobycia paru przedmiotów do kolekcji (np. płyt winylowych z muzyką), schematów do produkcji broni, może skórek/ubrań, w czym niby pomagają "sezony" (obecnie kończy się 15'sty). Każdy "sezon" ma 50 poziomów z warstwą premium do kupienia za Korony, więc warto na starcie zapłacić te ~50zł za paręset Koron, bo potem już ich pomału przybywa. Jedyny problem, to że aby ukończyć "sezon" trzeba grać po 3-8 godzin dziennie codziennie przez ~3 miesiące! ... choć do końca nie wiadomo ile będzie trwać "sezon", a więc kiedy się nagle skończy. Dla kogoś, kto lubi kończyć gry i zbierać osiągnięcia, gra przeradza się w codzienną gehennę - drogę przez mękę, aby zdążyć przed końcem "sezonu" - jest to bardzo wredne zagranie twórców gry.

Oglądałem rozgrywki z ArmA i DayZ tego samego studia i wyglądało to sensownie - Vigor wydaje się jednak iść swoją drogą, nie do końca sensowną. W DayZ zabójstwa były karcone, a tu są premiowane, tak że odechciewa się chodzić po za zasoby w trybie Encounters, albo chodzi się bez wyposażenia, bo te przepadnie, jak trafi się na bezmyślny zabójca (zabijający, dla zabijania), czający się przy punkcie ewakuacji. Jest to patologia zniechęcająca do grania - gra powinna takich graczy karcić, a nie nagradzać, ale brak trybu PvE i zagrożeń ze strony istot sterowanych przez AI, których w tej grze nie ma, twórcy musieli jakoś zrekompensować, czyniąc z graczy zmorę innych graczy, a nie każdy ma cierpliwość i umysł psychopaty.

Specjalnie dla gry Vigor kupiłem PS5, przesiadając się z PS4 - poprawiła się trochę głębia ostrości, ale i tak jest nadal słabsza niż na XSX, że szczegóły odległe o 100 metrów, potrafią "doczytywać" się dopiero po paru sekundach. Niestety konta gry założonego i rozwiniętego na PlayStation nie dało się użyć na XSX (PS ma inną pulę kont niż Xbox/Nitendo) i mimo tego samego adresu email, otrzymałem tam świeże konto. Gra zarówno na PS4 i PS5 potrafi się wysypać po paru godzinach grania, a na XSX nie wiem, bo za krótko grałem. Na XSX jest też tryb 120 Hz.

Tryb Encounters to dość duże mapy, przypominający otwarty świat, ale tu nie jest on trwały, a do tego możemy tam przebywać dosłownie kilkanaście minut o ile przetrwamy spotkania z innymi graczami. Zbieramy tu zasoby do odbudowy domu/schronu, które z chwilą śmierci przepadają, wraz z całym ekwipunkiem, więc aż prosi się o tryb PvE z co-op i jakiś wymagających przeciwników AI, aby mniej agresywni gracze także cieszyli się grą.
Tryb Eliminations to taki CS z drużynami 5 na 5 - niestety widok zza pleców TPP tworzy patologię, że gracze czają się twarzą do ściany, widząc wszystko za winkla.
Tryb Shootout to każdy-na-każdego, a kończy się na last-man-standing.

Ogólnie grę trapią dziwne lagi, że czasem strzela się parę sekund do kogoś, kto do nas biegnie bez obrażeń, aby wypalić nam z metra z shotguna.
Ogólnie gra nie wymaga żadnego abonamentu PlayStation Plus, ani abonamentu na Xbox, choć nie jestem w stanie zaprosić nikogo na Encounters w trybie co-op, czego wymaga "fabuła" gry, tj. fabularne wyzwanie dzienne, więc być może trzeba mieć abonament - ponoć nie.
Oprawa audio-wizualna jest na wysokim poziomie, gra jest w wielu aspektach dopracowana i ma potencjał na bardzo dobrą grę, o ile wprowadzą w niej tryb PvE i trwały otwarty świat.

Grywam w gry (większość, lub te najlepsze) od początku pojawienia się pierwszych PC w Polsce, tj. od ~36-38 lat i powiem, że najlepszą jak dla mnie muzyką z gry, jest muzyka ze Star Conflict:
https://star-conflict.com/en/media/soundtrack

Gra technicznie dopracowana. Niestety razi jej oskryptowanie zmuszające do walki na małej przestrzeni, bez możliwości ucieczki, czy innego podejścia taktycznego. Czasami denerwuje niemożliwość dokonania strzału zza winkla, czy jakby nieprecyzyjny model hit-pointów.

Estetycznie gra odpychająca - każdy Fallout był bardziej urzekający i przyjemniejszy w odbiorze.

Co do fabuły. No cóż...
William Joseph Blazkowicz - Amerykanin, syn polskich emigrantów, w tym matki Żydówki, czyli technicznie Żyd, ale niebieskooki, eksterminuje zastępy innych prawdopodobnie równie niebieskookich Niemców, nie zdając sobie sprawy, że Trzecia Rzesza Niemiecka została stworzona przez gangsterów z USA jak Franklin D. Roosevelt do wywołania wojny w Europie, jak i światowej, że Hitler był nieślubnym synem Rockefeller (innego Żyda), a cała hitlerowska NSDAP, to ludzie którym daleko do Aryjskiego wyglądu - Aryjczycy mieli ginąć na froncie zarówno po stronie Niemieckiej, jak i Polskiej.
Mówię o kreowaniu bardzo wrogiego nastawienia do Niemców przez tą grę, jakby to oni byli głównymi winowajcami.

Nie polecam bycia nie kontrakcie przez firmy belgijskie, bo ciąży na nich wymóg, aby przymusić kontraktowca do składania deklaracji LIMOSA www.limosa.be, która będzie dla skarbówki belgijskiej dobrym lewarem, aby kontraktowiec musiał rozliczyć się w Belgii z całych rocznych dochodów belgijskich, a nie w Polsce, a jest to ponad 50%.
Tym kryterium jest ponad 183 dni pobytu w ciągu dowolnych ciągłych 365 dni (a nie konkretnego roku). Po tym czasie trzeba zarejestrować tu swoją działalność w Banque-Carrefour des Entreprises (BCE) i wtedy się już jest na widelcu i trzeba prowadzić tu swoją małą księgowość.

Ja wypełniam LIMOSA cotygodniowo, wysyłając do pracodawcy, podając 4 lub 5 dni robocze jakie jestem w Belgii, bez weekendów, co da mi teoretyczną możliwość pracy tu przez nawet 8-9 miesięcy, bez wpadania w ich system podatkowy.

Ponad 50% (wliczając w to ubezpieczenie), bez możliwości odliczeń czegokolwiek, jak nie ma się rodziny w Belgii, to jednak dużo, dużo więcej niż polskie , 15% + ZUS, z możliwością odliczeń poniesionych kosztów.
Dlatego chcąc pracować w Belgii szukajcie pracodawców nie mających nic wspólnego z Belgią, którzy nie czują się zobligowani do wymuszania na Was deklaracji LIMOSA, ani sami nie zgłaszają Was po staremu (papierologicznie) i którzy mogą Was do Belgii oddelegować w sposób formalny (trzeba to ponoć zgłosić na wstępie w Belgii), bo może to pomóc w uniknięciu bycia uznanym za mieszkającego w Belgii.
Szukajcie też stanowisk, gdzie możecie pracować częściowo zdalnie, bo wtedy nie wpadniecie w 183 dni pobytu.

Ja niestety będę musiał się po ~pół roku stąd ewakuować. Miałem możliwość pracy tutaj, ale poprzez firmę z Luksemburgu, która jak się okazało później miała raczej dobry patent na uniknięcie systemu belgijskiego i ale nie byłem wtedy tego świadom i zrezygnowałem.