Abdank

Dlaczego reinkarnacji nie ma być nie może: https://poradnikdyskutanta.pl/zagadnienie/a_moze_reinkarnacja

I tak, pomimo apostazji, jesteś szczęściarzem, że Cię w dzieciństwie ochrzczono. Masz na duszy wyryty nieusuwalny "akt własności" Boga (tego jedynego i prawdziwego). "Właściciel" będzie Cię ciągle do siebie przyzywał. Obyś zdążył wrócić - jak Jaruzelski czy Oleksy. Oni też byli takimi szczęściarzami - mieli do czego wracać w godzinie śmierci.

Jak by nie patrzeć, to nie ma nic niewłaściwego w tym związku - powinowactwo lub pokrewieństwo jest tak odległe, że nie stanowi przeszkody do małżeństwa w prawie kanonicznym:

"w linii bocznej nieważne jest małżeństwo aż do czwartego stopnia włącznie, czyli nie mogą ważnie zawrzeć małżeństwa brat i siostra (drugi stopień pokrewieństwa), brat stryjeczny z siostrą stryjeczną lub brat cioteczny z siostrą cioteczną - inaczej mówiąc kuzynostwo (czwarty stopień pokrewieństwa). Nie można też ważnie zawrzeć małżeństwa z siostrą albo bratem ojca lub matki (trzeci stopień pokrewieństwa)."
https://opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZR/pk200824-pokrewienstwo.html

Reguluje to Kodeks Prawa Kanonicznego:
http://www.intratext.com/IXT/POL0025/_P30.HTM

Gwoli uściślenia, to musimy pamiętać, że życie pustelnicze, czy zakonne (to motywowane po katolicku - o innych religiach się nie wypowiadam) jest czymś wyjątkowym (normalnie poprzez swą naturę każdy człowiek jest wzywany do życia w rodzinie). Życie zakonne jest czymś ponad, pochodzi od nadprzyrodzonego impulsu i nie można (nie powinno!) go podejmować, tak jak się wybiera zawód czy choćby współmałżonka!

Rozumiem, że ten wątek to taka prowokacja, czy może bardziej wyzwanie intelektualno-moralne.
Zanim poważnie będziemy analizować pakt z diabłem (czy jest on możliwy i czy tenże diabeł może zapewnić lepsze życie) warto zapoznać się z legendami o takowych cyrografach - Faust, Twardowski itp.
Sam fakt rozważania podpisania takiego cyrografu zakłada przekonanie, że istniej potężny byt duchowy, który może zapewnić „szczęście” oraz, że mamy niematerialną dusze, która egzystuje po śmierci. A to powinno w osobie, chcącej podpisać taką umowę, wywołać pytanie, co jest kompleksowym „szczęściem” człowieka, czy diabeł jest w stanie wywiązać się z transakcji „dusza za moje marzenia” oraz czy taki układ się podpisującemu w ogóle opłaca…

Dziękuję za szczegółową odpowiedź!
Prawdę mówiąc, to uważam za bardzo mało wiarygodne relacje osób, które rzekomo były „po tamtej stronie” – tak samo po „śmierci” jak i przed urodzeniem. Osób, które po chwilowej „śmierci” wróciły do życia dzięki reanimacji są tysiące, życie po życiu wspominają jednostki. Z relacjami o życiu przed narodzeniem jest jeszcze gorzej – statystycznie rzecz ujmując. Są to relacje niezmiernie ciekawe (czytałem kiedyś „Życie po życiu” Moodiego), ale nie są one intersubiektywne. Nie jest to jednak kluczowa trudność.
W reinkarnacji brakuje mi rozumowego dowodu (filozoficznego) na ciągłość, wspólną tożsamość osobnika z poprzedniego wcielenia z tym aktualnym. Piszesz:

„Każdy wybiera rodzinę w której się rodzi. To czego powinniśmy się tutaj uczyć to wartości którymi emanuje Bóg.”

Czyli po śmierci, a przed kolejnym wcieleniem świadoma dusza (załóżmy, że coś takiego istnieje) wie WYRAŹNIE jaką doskonałość należy osiągnąć w kolejnym życiu. A czy nie lepiej, dla duchowego rozwoju, byłoby żeby dusz/świadomość w nowym wcieleniu jasno wiedział, ŚWIADOMA swych upadków z poprzednich żyć, do czego ma dążyć?
Piszesz, że

„Nie można się cofać w rozwoju duchowym. Nie ma reinkarnacji wstecz.”

Mnie jednak wciąż niepokoją te święte krowy z Indii (wiem, że Ty możesz uważać inaczej, że duch, który był w człowieku nie może wstąpić w zwierzę), ale dla wyznawców reinkarnacji wydaje się nie istnieć jakaś szczególna różnica pomiędzy człowiekiem, zwierzęciem a rośliną. Ci którzy byli w Indiach, mówią, że dla wyznawców reinkarnacji nie istniej równość (system kastowy), a miłosierdzie jest czymś złym!
Ciekawi mnie też karma. Jaka jest jej natura? Kto lub co nadał jej taki mechanizm działania?
Wspomniałeś też

„Ale nikt nikogo nie zmusza do reinkarnacji. To zawsze osobista decyzja danej istoty.”

A jeśli jakaś dusza/świadomość nie zdecyduje się na kolejne wcielenie (bo uzna, że jest dostatecznie doskonała) to gdzie przebywa (w jakiej rzeczywistości)? Czy może dusza musi doskonalić się w nieskończoność? A co z duszami, które są na takim poziome, że żadna ziemska egzystencja nic im więcej nie da? Gdzie on się udoskonalają? Ciekawe, bardzo ciekawe…
Nie bardzo rozumiem, po co do tego mechanizmu duchowego rozwoju wprowadzać Boga. Chyba, że tak nazwiemy ten całościowy, pozbawiony świadomości, mechanizm.

Śmierć i tak nadejdzie na każdego, czy się jej ktoś boi, czy nie. Paradoksalnie to śmierć - ustosunkowanie do niej i tego co ewentualnie jest potem- określa sens naszego życia oraz dokonuje najgłębszego wytłumaczenia rzeczywistości.
Ciekawą wizję przedstawił George A:

„Reinkarnacja jest jedynym kluczem do zrozumienia świata.”

Owszem, reinkarnacja jest kuszącą i ciekawą interpretacja rzeczywistości. Trzeba tylko rozwiązać kilka kwestii sprawiających trudności:
- dlaczego świadomość poprzednich żyć nie jest powszechna? A skoro obecne życie ma być karą/nagrodą za poprzednie życia, to bez tej świadomości wszelkie zło i cierpienie może być odbierane jako karę za winy kogoś innego…
- co z obecnego życia wciela się w następne życie, skoro nie jest to świadomość?
- czy można w przyszłym życiu być zwierzęciem, rośliną bądź minerałem (jak powszechnie wiadomo hinduscy wyznawcy reinkarnacji życzyliby sobie odrodzić się jako krowa)? A jeśli tak, to w jaki sposób w życiu przyszłym jest zapewniona ciągłość z poprzednim?
- czy ciąg wcieleń trwa w nieskończoność, czy też osiągać jakiś kres? Co jest tym kresem, „niebem” reinkarnacji?
- jaki czynnik decyduje w co mamy się wcielić do nowego życia? Kto lub co nas osądza?

George A napisał również:

„Gdyby jedno życie było prawdą to nie byłoby niesprawiedliwości na świecie. Wszyscy mieliby łatwe życie bo to byłaby boża sprawiedliwość.”

Kwestię niesprawiedliwości na tym świecie, można wyjaśnić na wiele równych sposobów np. darwinistyczno-materialistyczny: silniejszy zjada słabszego, a po śmierci nic nie ma, lub tradycyjnie chrześcijańskim: po śmierci każdy zda sprawę ze swych czynów przed Stwórcą. Gnostycy, manichejczycy, stoicy, epikurejczycy, konfucianie tłumaczą to po swojemu…

Pytanie „Dlaczego człowiek umiera” jest oczywiście bardzo ciekawe i warto się nad nim zastanawiać (podobnie jak nad pytaniem „dlaczego istnieje raczej coś niż nic”).
Dla mnie jednak ciekawsza jest kwestia co po śmierci? Możliwe są różne scenariusze:
- świadomość znika („życie jest formą istnienia białka”),
- świadomość dalej egzystuje (trzeba dalej rozważyć czy forma dalszego bytowania ma związek z życiem przed śmiercią lub nie).