Wegner "Opowieści z Meekhańskiego pogranicza"

Cykl kompletnie nie dla mnie. Autor bawi się w irytujące słowotwórstwo wymieszane z jakimś pseudo-irlandzkim nazewnictwem, które za cholerę nie pozwala zapamiętać bohaterów. Którzy i tak są nudni i płascy jak naleśnik i niczym się w zasadzie od siebie nie różnią, mogliby sie nazywać Kapitan A, Kapitan B, Żołnierz A, Żołnierz B. Pierwsze opowiadanie daje radę, reszta to usypiająca mizeria z fabułą o niczym, wszystko napisane męczącym stylem. Spodziewałem się czegoś a la Glen Cook albo nasz polski Feliks W. Kres a tu taki zawód.

Ja też dziękuję za info. Czekałem na nową część.

Edit: Z tego co widzę w grudniu wyszedł audiobook. Premiera w twardej oprawie 9 stycznia - https://www.amazon.pl/dp/8368599032?psc=1&smid=A2R2221NX79QZP&ref_=chk_typ_imgToDp

Kupione :D

Dużo o tym dobrego słyszałem w zamierzchłych czasach gdy czytywało się fantastykę, niestety nigdy nie udało mi się za to wziąść i chyba już nie uda...

Cykl, z opisów i opinii, wydawał się być interesujący i po prostu dobry. Niestety.Pierwsze dwa tomy były jeszcze akceptowalne. Chociaż już były ciche sygnały, że Kenneth to nierealistyczna i niewiarygodna postać (wyjaśnię to dalej).
Opowiadania z zachodu najlepsze. Bardziej oryginalne ze wszystkich. A i bohater interesujący, z wiarygodnymi motywacjami.
Opowiadania południowe. Przeczytałem tylko jedno i po kilku stronach odpuściłem. Niewiarygodny lore. Ludzie niepokazujący twarzy?! Kto by kogoś takiego szanował i w ogóle chciałby się z nim zadawać. Przecież jasno pokazano, że mogą ukrywać przestępców. Oni jeszcze nie udzielają o sobie żadnych informacji.
Wegner ogólnie ma problem z przedstawianiem wiarygodnego świata, co powinno być podstawą dobrego fantazy. Bajka może być niewiarygodna (myśliwy wyjął babkę i Czerwonego Kapturka z brzucha wilka). Ale od fantazy wymaga się wiarygdności i spójności.
Lećmy dalej.
Niebo ze stali. Tu już jest grubo i stają się jasne problemy.
1. Niewiarygodni bohaterowie.
Kenneth wszystko wie, wszystko mu się udaje, nie popełnia najmniejszych błędów. To Superman, któremu nie jest w stanie nic się przeciwstawić. A jest tylko młodym porucznikiem.
Młode dziewczyny z opowiadań wschodnich - to samo. Super wojowniczki, nieuchwytne zwiadowczynie. Mało?! Proszę - ekspertki wywiadu i operacji specjalnych! Uprowadzają osobę z wrogiej twierdzy, którą spenetrowały. Przypominam, że mają po około 19, dzwadzieścia parę lat.
To nie jest ani wiarygodne, ani interesujące.
Aby książka angażowała, bohaterowie powinni przynajmniej od czasu do czasu ponosić porażki. Dodaje to wiarygodności i sprawia, że są po prostu ludzcy. Tu tego nie ma, więc postacie stają się obojętne czytelnikowi. Najważniejsze postacie stały się dla mnie nieznośne.
2. Katastrofalny i zupełnie niewiarygogny deus ex machina na koniec tomu 3. Dobiło mnie to i rzuciłem cykl. Nigdy, nigdy do niego nie wrócę.
3. Ogólne poważne problemy z wiarygodnością świata i motywacjami postaci i całych grup ludzi.
Wozacy, którzy chcą zmienić miejsce zamieszkania - wrócić do dawnych siedzib, bo tak. Bo kiedyś tam mieszkali. Nie ważne, że wiąże się to z wojną,a obecnie bardzo dobrze im się żyje. Kilkoro gówniarzy spotyka się wieczorami i to oni przekonali całe plemię, że trzeba na wojnę! Nie ojcowie, nie szefowie plemienia. Jakieś gnojki. Przypominam - mówimy o czasach quasi średniowiecza, kiedy to ojciec niepodzielnie rządził rodziną i wszystkim co jej dotyczy.
Motywacje żołnierzy górskiej straży. Oni służą w tej formacji, bo jakoś tak nie mają po co żyć.
Przeprawa przez góry w 3 tomie. No bajka taka, że weź! A wieczorami, młode kobiety ćwiczą manewry wozami bojowymi. W górach! Nikt tego nie zauważa! Wozami bojowymi!
Żenująca pokazówka z odbieraniem sprzętu z magazynu. Trwa wojna, ale magazyn nie wydaje broni po godzinach, pododdziałowi który wychodzi na patrol. Co za durnoty! Ale Ken bohater, kazał odebrać sprzęt. Niesamowite!
Jeżeli dla kogoś ważna jest wiarygodność świata i bohaterów, niech nie czyta tego cyklu.