George R.R. Martin i nie tylko - wielcy pisarze fantasy i SF cz. CCXXIII

Vesper ładnie wydaję tę archeologię... ale to jednak archeologia, niespecjalnie mnie do niej ciągnie. Kane'a czytałem 25 lat temu i chyba nie czuję potrzeby wracać, Elryka przeczytałem od nich, bo wcześniej nie znałem i... rozumiem czemu to ważna pozycja, ale następne tomy odpuszczę. Andersona może spróbuję, ale w sumie te nieznane ,książki klasyków też niekoniecznie dowożą. Vance też mi się kiedyś podobał... ale czy brać tylko dlatego, żeby się kurzyło na półkach? Mam dużo takich pozycji :D

Andersona kocham za "Złamany miecz" (miałem kiedyś w wydaniu Alfy jako "Zaklęty miecz") czy "Trzy serca i trzy lwy". "Kane'a" nie czytałem. "Elryka...." już nie pamiętam. Mam około 1100 książek, służą temu by je przeczytać, kurzyć się, ładnie wyglądać, pożyczyć kumplowi i przekazać następnemu pokoleniu :) Ja lubię klasyczne podejście do fantastyki i ta współczesna niezbyt mi "leży".

Wiesz, ja już dawno przestałem liczyć i spisywać, ale mam pewnie teraz z 4000 samej fantastyki. I zaczynam się ograniczać, też przez przestrzeń magazynową.
A klasyka może i fajna, ale patrzę na to trochę szerzej - wiele pomysłów właśnie tam się pojawiło, ale zostało później znacznie rozwinięte. I teraz powroty do staroci bywają dla mnie bolesne.

O i ktoś mógłby wydać znów antologie Dona Wollheima bo to co kiedyś wydawała Alfa rozlatuje się w rękach, taka to była jakość.
Ja czytam masę rzeczy spoza fantastyki, a i w samej fantastyce dużo zaopatrzyłem się ostatnio w XIX wieczną powieść gotycką. Ja lubię albo fantasy militarystyczne (ale tu znowu: Wegner mi kompletnie nie siadł) albo takie le guinowsko - martinowo - tolkienowsko - conanowskie, ale bez romansów, LGBT, etc. Niecierpię tzw. new weird (seria Uczta Wyobraźni to kompletnie nie moja bajka), steampunk i cyberpunk lubię tylko w grach i filmach, ale w książkach się odbijam.

Via Tenor

Pierwsza ksiazka jest fantastyczna. Dwie pozostale tylko dobre. ;)

Osobiscie stawiam prawie na rowni z Gibsonem.

To zaczynamy.

Czy ja wiem czy ciężkawa? Na pewno nie jest to prosta przygodówka. Sporo retrospekcji, czasem Mieville wchodzi w swoje odjechane zakresy (ale IMO to nie poziom Nowego Crobuzon, a już szczególnie "Ostatnich dni nowego Paryża) , ale ogólnie, jak rozebrać na części, to fabuła jest dość prosta.
Obstawiam raczej, że Keanu dał pomysł i pilnował fabuły (ew. pisał fragmenty "współczesne), a China pisał. Wyszło przyzwoicie, ale to topki CM na pewno się nie łapie.

A jak definiujesz "ostatnie lata"?
Ja tradycyjnie polecam cykl "Expanse/Ekspansja". Trudno o lepsze "współczesne" sf.

Przy tym, zaznaczmy, że ze skrętem przygodowym. Akurat Cixin jest po drugiej stronie skali.

Luźne strzały:

Projekt Hail Mary – Andy Weir: Bardzo fajna warstwa "science" i bardzo (IMHO) słaba warstwa psychologiczno-socjologiczna.

Wydech – Ted Chiang: Znakomity zbiór opowiadań.

Płomień – Magdalena Salik

Nasze imię Legion, nasze imię Bob – Dennis E. Taylor: Cykl Bobiverse o Robercie "Bobie" Johanssonie, który po śmierci zostaje przekopiowany do komputera i staje się sztuczną inteligencją sterującą międzygwiezdną sondą

Super, wszystko wygląda ciekawie ;) Zapisałem każdy tytuł i z pewnością sobie je sprawię. Dziękuję i pozdrawiam.

Raistand - mimo wszystko nie widzę klucza w twoich propozycjach. Znaczy one są spoko, ale z różnych parafii, niekoniecznie pasujących do "Ekspansji". Taylor to lektura od nerda dla nerdów, Salik bardziej koncepcyjna niż przygodowa, Chianga uwielbiam, ale to totalny miszmasz, a Weir nie umie pisać i naciąga logikę i fakty jak gumę w starych gaciach, ale nieustannie świetnie się bawię przy jego kolejnych książkach.

Sanderson tyle rzeczy rozpoczął, że musi sam swoje najpierw pokończyć.
A w przypadku tej trójki raczej na nic bym nie liczył, może jakieś pojedyncze pozycje i niekoniecznie w głównych osiach cykli. Chyba, że pośmiertna publikacja :D

Gościa rekomendował sam Sapkowski jako swojego ulubionego współczesnego pisarza fantasy, więc sięgnąłem po "Ostrze", pierwszy tom jego cyklu (nie pamiętam nawet nazwy), gorąco polecanego też na polskich forach czytelniczych. Dotrwałem do końca, ale żeby przeczytać resztę, musieliby mi zapłacić z góry. I to niemało. To nie jest jakaś tragiczna książka, ale jest tak jakoś prosto, prostacko wręcz nieraz napisana, niczym przez AI. Poza postacią pewnego okaleczałego inkwizytora, która wybija się na tle innych, ale i tak nic w sumie w niej specjalnego, reszta to totalna amatorka jakości jakiegoś trochę ambitniejszego fanfiku - tak samo jak konstrukcja świata (na północy zima i barbarzyńcy, pośrodku lasy i high fantasy, a na dole gorąco, pustynia i też jakieś dzikie ludy, no niebywałe po prostu. Dochodzą do tego też jakieś mega naiwne przepychanki polityczne, które przy takich utarczkach jakie występują we Wiedźminie czy Pieśni Lodu i Ognia zakrawają na pastisz). W sumie nie wiedziałem o czym jest ta książka, przez siedemset stron autor po prostu zbiera ekipę na jakąś przygodę w następnym tomie, którą jednak miałem już w dupie. To byłaby świetna lektura dla dwunastolatka (albo użytkownika Jedziemy do Gęstochowy) który dopiero wchodzi w ten gatunek, dla reszty imho totalna strata czasu, a kolejne tomy to totalne już podobno ciągnięcie na siłę.

Hm, to akurat nie wada, sam coś tam klece gdzie na północy jest odpowiednik Doliny Lodowego Wichru (a co ma być kurde na Północy na logikę?) :p Tylko nigdzie nie ma pustyni :p High fantasy? Słyszałem że raczej low fantasy jak Cook czy Martin czy Kres.

Jasne, było parę krwawszych scen, ale całość to dla mnie takie "lite" low fantasy. Nie czuć brudu świata, choć autor czasami bardzo się na to sili.

Będzie Ci pasować.
Edit: Nie czuć brudu świata, choć autor czasami bardzo się na to sili
W Ostrzu może nie za bardzo, ale później robi się gęściej.

Dla mnie to najlepszy tom - w sensie jako całość, bo czytałem bez dzielenia wieki temu.

Shadowmage

Nie będę się kłócił bo wielbię Kresa i ten tom jest świetny. Ja po prostu ciut bardziej (i póki co najbardziej z całego cyklu) lubię jednak Grombelardzką Legendę :) Ten klimat gór, ech...Karenira moja miłość xd

Jest szansa, że odebrałbym to teraz trochę inaczej, ale jak to czytałem wieki temu, to jednak przedkładałem fabułę nad klimat.

Fabuła musi dla mnie iść w parze z klimatem w fantasy, jedno bez drugiego jest takie no.....xd Ale to dyskusja akademicka a nie mam na to ochoty xd Tak czy owak...Cieszę się że w końcu poznałem Kresa. A pomyśleć że obaj z Sapkiem z "mojej" Łodzi a ja go jakoś....pominąłem. jak do tego doszło, nie wiem.