IMMERSJA - jak "wczuwamy się" w gry wideo

Świetny materiał, lepszy od wielu co ostatnio się pojawiało.

Ktoś wie co to za gra od około 1:50 do 2:15?
Oraz dlaczego dodanie tutaj posta graniczy z cudem i wymaga nie lada wytrwałości i wielu prób z różnych urządzeń?

Świetny materiał - immersja to temat rzeka.

Dobrze, iż zostało wspomniane o chodzeniu. Parę dni temu rozpocząłem swoją przygodę z grą Alice: Madness Returns i drugą rzeczą, po klatkarzu, który też ma swój wpływ na immersję, jaka przeszkadzała mi, gdy grałem na klawiaturze, było to, iż nie mogę chodzić. Sprawa niby błaha, ale naprawdę to ma znaczenie. Na gamepadzie nie ma tego problemu, ale nie widzę też przeszkód, by wprowadzać w takich grach przełącznik trybu chodzenia/biegu (bo przecież w większości gier na gamepadzie też mamy tylko chód lub bieg, bez wpływu na ich intensywność).

Tu przechodzimy do dużo poważniejszego problemu. Kacper podczas materiału świetnie wyjaśnił jak duży wpływ na wczucie się w grę ma interakcja dotycząca sterowania naszym awatarem. Problemem graczy komputerowych jest to, iż dziś pawie każda gra w światach 3D jest robiona z myślą o konsolach, a co za tym idzie, domyślnym urządzeniem sterującym jest gamepad. Klawiatura + mysz nie różni się od gamepada tylko możliwością prowadzenia płynnego ruchu (bieg-chód-bieg), ale też niezależnością osi poruszania w płaszczyznach xy oraz yz. Genialnym przykładem będzie tu właśnie seria Alice, gdzie pierwsza część była dedykowana komputerom (klawiaturze i myszy) a druga konsolom (gamepad).

Dot. gier trzecioosobowych:
Na gamepadzie możemy poruszać się w osi xy w jednym z ośmiu kierunków (gałka nalogowa) + na osi yz sterować kamerą też w ośmiu kierunkach, natomiast nasza postać zawsze będzie ustawiona w stronę ruchu na osi xy (wychylimy gałkę w lewo, postać obróci się tułowiem w lewo). Na klawiaturze (w grach pod PC) ruch na osi xy odbywa się w czterech kierunkach (WSAD), a na osi yz w dowolnym kierunku (możemy sobie machać myszką) oraz przy dowolnej prędkości. Moim zdaniem ruch na klawiaturze + mysz jest bardziej naturalny - bo przecież w życiu możemy iść do tyłu, patrząc do przodu; a na gamepadzie (w 95% gier) nie możemy tego robić. To naturalne, że jako człowiek mogę iść w 4 kierunkach (klawiatura), a jeżeli obrócę się (mysz), to te kierunki też zmienią się względem otaczającego mnie świata.

Problem polega na tym, iż nikt, konwertując grę z konsoli na PC, nie bierze tego pod uwagę, przez co sterowanie w takich grach na klawiaturze jest upośledzone i negatywnie wpływa na immersję. Jak wspominałem, doskonałym przykładem są tu gry: American McGee's Alice, w którą nie wyobrażam sobie grać na gamepadzie; oraz Alice: Madness Returns, w którą granie na klawiaturze ogranicza możliwości sprawnego kontrolowania postaci (bo zamiast nieskończoności kierunków jak powinno być na klawiaturze; czy 8 jak powinno być na gamepadzie; mamy 4 - WSAD, gdyż po wciśnięciu „A” postać obraca się w bok, zamiast iść bokiem) oraz ogranicza immersję.

Co do Dishonored. Kacper powiedział, że woli grać na gamepadzie, bo ten zapewnia większy poziom immersji. Jest to też gra pierwszoosobowa, przez co, poruszanie się w osi xy na gamepadzie jest takie samo jak na klawiaturze (postać nie obraca się lecz idzie w danym kierunku); natomiast część rzeczy jest niemożliwa do wykonania na gamepadzie (np. https://www.youtube.com/watch?v=IXeRAN0i32U) i tylko szkoda, że urządzenia łączące zalety gameapda oraz klawiatury (np. Razer HYDRA) są tak mało popularne

Dobra, teraz trochę ponaciągam i zboczę z tematu

Chcę się jeszcze odnieść do tego co mówiłeś o grach RPG i dialogach. Tu nawet sposób reżyserowania ma ogromny wpływ na immersję. Np. nigdy nie mogłem wsiąknąć w Mass Effecta, bo gdy dochodziło do dialogów, to zawsze wypadałem ze świata gry. Ma to swoje podłoże w pracy kamery podczas tychże - ujęcia trwają tylko kilka sekund, podczas gdy w innych grach RPG kilkanaście (np. Kotor) lub są zupełnie statyczne (np. Fallout NV); i zmieniają się nawet podczas tej samej linii dialogowej.

Trzeba też pamiętać, że immersja dotyczy bardziej gier z fabułą.

Świetny materiał. Nie jest chaotyczny tylko treściwy. Wreszcie coś naprawdę ciekawego i pod rozwagę. Szacun.