Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać
Recenzja gry 5 czerwca 2015, 16:00

autor: DM

Strzelam i jeżdżę – wirtualnie i w realu. Później o tym piszę – krytycznie lub z zachwytem.

Recenzja gry Kholat - tylko dla fanów Dear Esther i Zaginięcia Ethana Cartera

Twórcy z polskiego studia IMGN.pro wiedzą, jak skupić uwagę na ich debiutanckiej grze pod tytułem Kholat. Ciekawy temat, związany z autentyczną, do dziś niewyjaśnioną historią, Sean Bean i Andrzej Chyra jako narratorzy. Co wyszło z tej mieszanki?

Recenzja powstała na bazie wersji PC.

PLUSY:
  1. świetny klimat;
  2. bardzo dobra muzyka;
  3. sugestywne lokacje;
  4. swoboda eksploracji.
MINUSY:
  1. system zapisu;
  2. chwilami nużąca;
  3. tylko dla fanów gier podobnych do Dear Ester.

Trzeba przyznać, że rodzimi deweloperzy całkiem nieźle sobie ostatnio poczynają, zasypując nas dobrymi lub wręcz rewelacyjnymi tytułami. Nie wspominając już nawet o Wiedźminie 3 – wystarczy wymienić Lords of the Fallen, Zaginięcie Ethana Cartera czy This War of Mine. W tę dobrą passę zamierza się również wstrzelić polskie studio IMGN.pro ze swoją pierwszą grą zatytułowaną Kholat. Już sam pomysł wykorzystania rzadko eksploatowanej, na dodatek autentycznej i tajemniczej historii jako tematu przewodniego, wydaje się być strzałem w dziesiątkę. W lutym 1959 roku grupa studentów pod przewodnictwem Igora Diatłowa udała się na małą wyprawę w góry Ural. Gdy nikt nie wrócił w ustalonym terminie – ich śladem ruszyła ekipa ratunkowa, która odkryła makabryczną prawdę. Wszyscy uczestnicy zostali znalezieni martwi, niektórzy z wyziębienia, paru z poważnymi obrażeniami wewnętrznymi. Ślady wskazywały, że drużyna w panice opuściła namiot, częściowo bez odzieży, boso przy 18 stopniowym mrozie i próbowała schronić się z jakiegoś powodu na drzewach. Przyczyn nagłej ucieczki oraz doznanych urazów nigdy nie wyjaśniono, wokół historii grupy Diatłowa narosło więc sporo teorii i hipotez – od całkiem zwyczajnych po sugerujących działanie sił paranormalnych. W grze Kholat, podobnie jak Diatłow i jego przyjaciele, zaczynamy na stacji kolejowej miasteczka Iwdiel, by stamtąd ruszyć śladem owej tragicznej ekspedycji.

Interaktywna książka

Jeśli ktoś oczekiwał po Kholacie survival horroru, to niestety mocno się zawiedzie. Nie ma tu akcji, używania przedmiotów czy choćby prostych zagadek do rozwikłania. Kholat jest drugą chyba z gatunku – po Dear Esther – opowieścią, którą poznaje się, wyłącznie chodząc po okolicy. To w pewnym sensie interaktywna książka, której kartki musimy pozbierać sobie sami, a ich kolekcjonowanie stanowi w zasadzie jedyną czynność, jaką przychodzi nam wykonywać w grze, swobodnie wędrując po otwartym, dość sporym obszarze. Po drodze odnajdujemy zapiski samych studentów, dziennik grupy ratowniczej oraz różne artykuły prasowe i listy dotyczące tego, co od dawna działo się w okolicy. Aby ukończyć grę, wystarczy odszukać tylko część z nich, jeśli jednak poświęcimy eksploracji odpowiednio więcej czasu, dowiemy się też innych rzeczy i ciekawostek. Warto to zrobić, bo wątek fabularny nie zabiera więcej niż 4–6 godzin w zależności od tego, ile wiadomości zbierzemy i jak bardzo będziemy błądzić po niegościnnej okolicy. Sama nawigacja z mapą i kompasem nie jest specjalnie skomplikowana, ale kilka razy zdarzyło mi się chodzić w kółko – umiejętnie budowany klimat wtedy pryska, a gra staje się trochę frustrująca. Poziom trudności okazuje się niewielki i najprawdopodobniej zależy właśnie od naszej sprawności w przemierzaniu terenu. Pomarańczowe zjawy, które mogą nas zabić, pojawiają się bardzo rzadko i jeśli tylko nie będziemy stać jak kołek, to bez problemu damy radę im uciec – zajmuje to kilka sekund. W dwóch oskryptowanych momentach, gdy musimy nagle się schować lub biec, gra dyskretnie i dość pomysłowo sugeruje miejsce czy kierunek ucieczki.

Recenzja gry Kholat - tylko dla fanów Dear Esther i Zaginięcia Ethana Cartera - ilustracja #2
Napotykane po drodze obozy to również punkty zapisu.

Jest mroźno i ponuro…

Graficznie Kholat nie zachwyca tak bardzo jak np. Ethan Carter – obiekty nie są zbyt bogate w szczegóły, las i góry podczas nocnej śnieżycy nie oferują za wiele do podziwiania, ale oprawa wizualna broni się na pewno koncepcją artystyczną i budowaniem sugestywnej atmosfery. Pokryte śniegiem skały w kształcie czaszki, zagajniki, wiszące mosty w nocnym blasku księżyca budują naprawdę świetny klimat, a od czasu do czasu docieramy do jakieś szczególnej, ważnej dla fabuły lokacji. Spalony las czy ogromne dziwne drzewo – każde takie miejsce robi wrażenie i z pewnością zostanie w pamięci. Znając wcześniej materiały na temat tragedii grupy Diatłowa, zauważymy, że namiot członków wyprawy, który znajdujemy, jego otoczenie, stare narty wbite w śnieg – wszystko to wygląda tak jak na oryginalnych zdjęciach z akcji ratunkowej. Klimatycznej oprawie graficznej towarzyszy też bardzo dobre udźwiękowienie i rewelacyjna muzyka. Szum wiatru, kapiące krople w jaskiniach, jakieś złowrogie wycie w oddali potęgują ciężką, ponurą aurę, obecną przez całą rozgrywkę. Piosenka wykonywana w trakcie wyświetlania napisów końcowych od razu skojarzy się z Silent Hill i nic w tym dziwnego! Autorzy zaprosili do współpracy Mary Elizabeth McGlynn, której przejmujące kawałki towarzyszą słynnej serii horrorów, a ten z Kholata jest równie dobry!

Oceny redaktorów, ekspertów oraz czytelników VIP ?

Materdea Ekspert 5 czerwca 2015

(PC) Kholat, gra polskiego studia IMGN.PRO, to survival horror w najczystszej postaci! Brak interfejsu, siermiężny klimat, ciężka muzyka i zjawiska paranomalne - to Ty jesteś tutaj ofiarą, a środowisko łowcą!

8.5

DalethTichy VIP 4 lutego 2020

(PC) Kholat to gra, która męczy swoją mechaniką i nie daje nic w zamian.

4.0
Wilkołak występuje w Puszczy - Recenzja gry Werewolf: The Apocalypse - Heart of the Forest
Wilkołak występuje w Puszczy - Recenzja gry Werewolf: The Apocalypse - Heart of the Forest

Recenzja gry

Powrót do świata żywych wilkołaków ze Świata Mroku okazuje się ambitniejszy niż mogliśmy przypuszczać – Werewolf: The Apocalypse - Heart of the Forest to bowiem ciekawa gra tekstowa, która spróbuje udowodnić, że czytelnictwo w Polsce nie jest w odwodzie.

Recenzja Tell Me Why – przerost treści nad formą
Recenzja Tell Me Why – przerost treści nad formą

Recenzja gry

Nowa Gra twórców Life is Strange zaskakuje delikatnością, z jaką przedstawia relacje między bohaterami oraz historią, która łapie za serce i co chwilę odkrywa przed graczem nowe niespodzianki.

Recenzja Beyond a Steel Sky - gry, na którą czekaliśmy 25 lat
Recenzja Beyond a Steel Sky - gry, na którą czekaliśmy 25 lat

Recenzja gry

Beyond a Steel Sky udowadnia, że na właściwy sequel warto poczekać nawet ćwierć wieku. Albo, że i dziś warto zapoznać się z 26-letnią grą z Amigi, by lepiej bawić się przy tej nowszej produkcji.