Unreal Tournament (1999)

Unreal Tournament to dla fana gier multi-player gra kultowa. Produkcja Epic Games oferuje zróżnicowane i dość ciekawe tryby zabawy, urozmaicone mapy oraz bogaty arsenał broni, dzięki czemu szybko raczej się nie znudzi.

Unreal okazał się wielkim sukcesem. Pakiet misji dodatkowych Unreal: Return to Na Pali również utrzymywał poziom „podstawki”. Nic więc dziwnego, że sequel musiał wyjść. Niespodziewanym jednak okazał się kierunek, w którym ten sequel podążył.Otóż Unreal Tournament to gra nastawiona na rozgrywki multiplayer’owe. Co nie oznacza, że nie posiada kampanii dla pojedynczego gracza. Mało tego, jest to kampania naprawdę udana! Fani krwistych, dynamicznych FPS-ów i rozgrywek Multi Player będą zachwyceni. Produkcja ma swój unikalny styl z zachowaniem ducha oryginalnego Unreal'a.Rozgrywka jest bardzo prosta w założeniach. Kampania dla pojedynczego gracza składa się z serii turniejów, znanych głównie z różnych trybów multiplayer’owych, z tą różnicą, że żywi gracze zastąpieni są tak zwanymi „bot’ami”, czyli przeciwnikami kierowanymi przez sztuczną inteligencję. Większość tych turniejów polega głównie na walce i zdobywaniu „frag’ów”, czyli punktów za zabójstwo.Wśród trybów turniejowych w kampanii dla pojedynczego gracza mamy:1. Deathmatch – Polega na zdobywaniu frag’ów. Każde zabójstwo to jeden punkt (frag). Aby wygrać, należy zdobyć wymaganą liczbę punktów. Samobójstwa odejmują punkty. Tutaj wszyscy są przeciwnikami (każdy na każdego).2. Dominacja – Polega na przejmowaniu punktów kontrolnych na mapie. Jest to tryb drużynowy. Każdy przejęty punkt nalicza punktację. Wygrywa drużyna, która osiągnie limit punktacji.3. Walka o flagę – Tryb drużynowy polegający na wykradnięciu flagi przeciwnika i dostarczeniu jej do własnej bazy. Każde dostarczenie flagi to jeden punkt (pod warunkiem, że własna flaga jest w bazie). Mecz wygrywa się po osiągnięciu limitu punktów.4. Szturm – Tryb drużynowy polegający na wykonaniu zadania obrony i ataku. Podczas jednej rozgrywki są dwie rundy – raz atakujemy, raz się bronimy. Rozgrywka ograniczona jest czasem.5. Pojedynek – Seria mistrzowskich Deathmatch’y z podwyższonym poziomem trudności.Gra jest bardzo dynamiczna i posiada kilka poziomów trudności. Najniższy nie sprawia żadnych trudności, a najwyższy… przeznaczony jest tylko dla pro graczy i masochistów. Ponadto im wyżej pniemy się w turnieju, tym (nieznacznie) poziom przeciwników rośnie.Tak samo, jak w Unreal, każda broń ma dwa (lub więcej) trybów strzału. Standardem są dwa tryby (podstawowy i alternatywny), ale czasem można wykonywać kombosy, np. w Shock Rifle można wystrzelić kulę energii (strzał alternatywny) i zde-tonować ją strzałem podstawowym, co zwiększa siłę i rażenie wybuchu kuli. Na uznanie zasługuje zwłaszcza Rocket Launcher. Podstawowym atakiem w wyrzutni rakiet jest wystrzelenie rakiety. Ale! Przytrzymując klawisz ataku można załadować i wystrzelić do sześciu rakiet (jakby ktoś się zastanawiał, co wyjdzie z połączenia wyrzutni rakiet i strzelby – Digital Extremes znalazło rozwiązanie). Ale! Jeśli podczas korzystania z wyrzutni będziemy dłużej celować w jednego przeciwnika, uruchomi się tryb rakiet samonaprowadzających! Alternatywnym atakiem jest wyrzucenie rakiet niczym granatów, których również można załadować do sześciu sztuk. Zdecydowanie jest to jedna z najlepszych broni wymyślonych w grach. Polecam!Gra fabuły jako takiej nie posiada. Jako zawodnik bierzemy udział w turnieju zorganizowanym przez korporację Liandri Mining Corporation. Informuje nas o tym lektorka podczas wprowadzającego intro. Dodatkowym źródłem informacji o świecie są opisy frakcji podczas wyboru awatara oraz opisy map i przeciwników.Graficznie gra wygląda całkiem dobrze, jak na swoje lata. Mapy są dość zróżnicowane – zdarzy nam się walczyć w opuszczonych hangarach i fabrykach, jak i na statkach kosmicznych pędzących gdzieś w przestrzeni. Animacje postaci również wyglądają dobrze, nie ma się do czego przyczepić.Elektroniczna muzyka w grze, również jest na wysokim poziomie i klimatem świetnie pasuje do brutalnej przyszłości dystopii korporacyjnej z domieszką cyberpunku. Dźwięki i odgłosy w grze są bardzo dobrze wykonane, a najwyższe pochwały należą się narratorowi komentującemu nasze poczynienia. First Blood!Początkowo, odpalając grę na nowoczesnym komputerze gra chodziła bardzo powoli i się cięła. Po pogrzebaniu w opcjach graficznych (już nie pamiętam, ale chyba chodziło o rozdzielczość) wszystko się unormowało. Gra chodzi płynnie, mapy wczytują się bardzo szybko.Z drobniejszych błędów, które znalazłem, to zauważyłem błędy gramatyczne w spolszczeniu. Nie jest ich jednak zbyt dużo i o ile ktoś nie jest „NaziGrami”, to nie wpłynie to w żaden sposób na odbiór gry.Teraz trochę o design’ie gry. Menu, tak samo jak w Unreal, stworzony został w stylu Windows’owych „okienek”, co uważam za średnio czytelne i niezbyt ładne. HUD gry za to jest bardzo czytelny, utrzymany w klimacie gry i „nieprzeszkadzający” w rozgrywce. Przed rozpoczęciem każdego turnieju możemy również skorzystać (choć nie musimy) z samouczka, który zapoznaje nas z podstawowymi mechanikami każdego z turniejów. Mapy, broń i postacie są zaprojektowane fenomenalnie i świetnie wpisują się w klimat gry.Unreal Tournament jest produkcją do której bardzo dobrze się wraca. Co prawda tryb Multi Player nie bardzo mnie interesuje, to rozgrywki w sieci LAN (ze znajomymi) sprawiły mi dużo radochy.Unreal Tournament, to świetny, dynamiczny FPS, dla maniaków rozgrywek w Multi. Nawet jeśli ktoś nie przepada za graniem w sieci (tak jak ja), to i tak kampania dla pojedynczego gracza sprawi dużo frajdy. No chyba, że ktoś nie przepada w ogóle za tryb em Deathmatch – w takim przypadku grę należy ominąć.PLUSY:+ Dynamika i prostota rozgrywki.+ Dużo poziomów trudności – można łatwo dostosować grę pod swoje umiejętności.+ Klimatyczne mapy.+ Ścieżka dźwiękowa.MINUSY:- Tylko dla miłośników sieciowych trybów gry.

Niby gra wydana głównie w zamyśle multiplayerowym, ale ja tam się świetnie bawiłem w single playerze. Nigdy nie gram sieciowo więc trochę się obawiałem, że dosłownie nie będę miał tu w co pograć, ale miło się zaskoczyłem. 5 trybów rozgrywki i całkiem sporo poziomów do ukończenia. Większość z nich jest wciągająca, ale co do jednego mam pewne zastrzeżenia: Domination. Rozgrywka w single playerze w tym trybie jest trochę za bardzo zależna od poczynań komputerowych botów i przez to za bardzo losowa. Z pozostałych trybów chyba najbardziej podobało mi się Capture the Flag. Unreal Tournament to przede wszystkim dynamiczna rozgrywka, świetny klimat i wymagający poziom. Podejrzewam, że pobiłem w niej jakiś swój osobisty rekord zgonów jeśli chodzi o FPS''y, mimo, że nie grałem nawet na żadnym z tych najwyższych poziomów trudności. Ostatni poziom czyli solowa walka z Xanem Kriegorem każe graczowi wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności i liczyć na łut szczęścia. W Unreal Tournament do rozwałki mamy dostępny całkiem spory arsenał broni. Każda jest bardzo specyficzna i niepowtarzalna i nie wątpię, że każdy gracz ma swoją ulubioną zabawkę. Co tu dużo mówić, Unreal Tournament... nie wypada nie znać.

Ta część zapoczątkowała kult Unreala jako najbardziej dynamicznej strzelaniny multiplayer.

Super gra.Teraz graficznie moze juz troche kuleje(premiera prawie 20 lat temu) ale grywalnosc nadal wielka.Gra posiada swietne mapy,bronie,tryby gry,muzyke,głos komentatora,sterowanie,sporo opcji i ustawien HUD,a samo strzelanie jest bardzo mięsiste.W 1999 roku graficznie to był odlot.Setki godzin spędzone na fragowaniu w okolicach 2000 roku.Niedawno zainstalowałem by sobie przypomniec i gra sie nadal świetnie.Gra legenda jak dla mnie.Najlepsza z serii Tournament.