ZAX: The Alien Hunter

Przygodowa gra akcji, której głównym bohaterem jest tytułowy Zax. Podczas normalnego lotu w przestrzeni kosmicznej jego pojazd zostaje nagle zestrzelony i rozbija się na obcej planecie zamieszkanej przez pokojowo nastawnią ludność rdzenną.

Zax: The Alien Hunter to bardzo przyjemna gierka. Plusy... Pierwszą rzeczą, jaka przykuła moją uwagę, okazała się szata graficzna. Olśniewająca, starannie dopracowana, z niezwykle dobrymi teksturami i świetną kolorystyką. Muszę przyznać, że bardzo spodobał mi się zastosowany tu styl graficzny. Gra odznacza się także ładną animacją i fizyką zniszczeń. Natomiast wszelkie efekty dźwiękowe to dla mnie czysta perfekcja. W polskiej wersji językowej rozmowy między postaciami wypadają poprawnie, głosy pasują jak ulał, a niektóre wypowiedzi czy anegdotki Zaxa brzmią nadzwyczaj swojsko. Generalnie brawa za polonizację. Fabuła od początku do końca wydaje się angażująca, przy czym na koniec otrzymujemy zaskakujący zwrot fabularny. Bohaterowie tej opowieści są interesujący. Jako galaktyczny wojownik mamy do czynienia z różnymi przeciwnikami: najpierw tylko z miejscowymi dzikami, później z całymi zastępami robotów, aż po zaawansowane mechy w końcówce. Questy są różne, mniej lub bardziej rozbudowane, ale wszystkie ciekawe. Rozgrywka bywa dość mocno urozmaicona. Jest masa strzelania, sporo szukania, trochę logicznej zabawy z przełącznikami, ucieczki, a nawet coś ze skradania. Poza końcowym poziomem, wszystko przechodziło się gładko. Czas gry figuruje u mnie jako kilkanaście godzin przedniej zabawy. Wspomnieć wypada, że Zax to strasznie wciągająca produkcja. Dobrze, że można zrobić save w każdym momencie. Trzeba jednak pamiętać o częstym zapisywaniu gry w dłuższych misjach, bo inaczej czeka nas kawał drogi do nadrobienia. Bardzo spodobał mi się interfejs gry. Sterowanie, poza drobnymi niedogodnościami, wypada w miarę okej. Pukawek jest sporo, mają wymyślne nazwy, futurystyczny wygląd i nie mniej fajne działanie. Przedmioty, na jakie natrafiamy podczas wędrówki są przemyślane. Poziom zdrowia uzupełnia się jedząc owoce. Zamiast gotowego uzbrojenia, przyjdzie nam raczej zbierać elementy jakiejś giwery albo rudę i kryształy do skonstruowania nowego rodzaju oręża. Poza tym zobowiązani będziemy szukać kluczy, kamieni i innych niezbędnych dla fabuły reliktów. Słowem, fajne i logiczne rozwiązanie. Pamiętam jak na początku urzekł mnie ten niby żyjący świat, gdzie ptaszki sobie latają, a zwierzyna biega po powierzchni. Nawet po zabiciu takiego dzika, jego ciało nie znika. Podobnie jak naboje, energia czy surowce, które później w drodze powrotnej można sobie zebrać. Ponadto, czasem natrafić można na pułapki oraz ukryte przejścia. Wszystkie przygotowane przez twórców scenerie trafiły w moje gusta. Przepiękna dżungla, wioski zamieszkałe przez rasę Korbo, ponure jaskinie, tajemnicze świątynie, tereny fabryczne, powierzchnie skute lodem czy pokład statku kosmicznego - wszystko to sprawia, iż klimat gry jest tak wyborny. Minusy... Podkład muzyczny jest w porządku, ale dwa czy trzy motywy muzyczne na całą grę to trochę za mało. Tak jak początek gry mnie oczarował, tak późniejsze etapy troszeczkę rozczarowały, bo większość rozgrywki to jedna wielka sieka. Ale generalnie nie jest źle. Powiem więcej, Zax to kawał porządnej, satysfakcjonującej gry. Moja ocena – 8.0/10