Need for Speed 4: Road Challenge

Czwarta część serii Need for Speed to produkcja, która podnosi poziom jakościowy serii. Po przeciętnym Hot Pursuit (aczkolwiek lepszym od poprzedniczki) otrzymaliśmy w końcu naprawdę dobrego NFS-a na PS1.Need for Speed: Road Challenge przeszedł niezły upgrade w stosunku do poprzedniej części gry. W grze wcielamy się w kierowcę ekskluzywnych supersamochodów, a naszym celem jest wygrać serię wyścigów.To co uległo zmianie to dodanie wątku ekonomicznego do gry oraz możliwość tuningu pojazdów – ale o tym za chwilę.Do dyspozycji mamy 5 trybów gry. Są to: Test Drive (tryb treningowy, w którym można przetestować samochody oraz zapoznać się z trasami – uwaga na ruch uliczny!), Single Race (pojedynczy wyścig), Hot Pursuit (wyścig z udziałem policji), Tournament (seria turniejów i odpowiednik kariery) i Special Events (specjalne wyścigi). W przeważającej części trybów mamy do wyboru trzy poziomy trudności.Ścigać nam się przyjdzie w różnych zakątkach świata (10 tras): Niemcy, Francja, Anglia, Kanada, Szkocja, U.S.A., Włochy i Hiszpania. Trasy są dość zróżnicowane (ale widać czasami inspirację poprzednimi częściami serii) i posiadają zarówno łatwe, jak i bardziej wymagające etapy – stąd, dobrze wziąć udział w trybie Test Drive, aby nauczyć się tras.Do ścigania się twórcy oddali nam 14 realnych pojazdów. Sterować samochodami możemy z 3 różnych ustawień kamery: ze zderzaka, z zewnątrz – blisko i z zewnątrz – daleko. Model jazdy został skierowany bardziej w stronę arkadową, choć nie oznacza to, że jest łatwe – o niekontrolowany poślizg nie jest wcale trudno. A im mocniejszymi samochodami jeździmy, tym bardziej podnosi się poziom trudności – z przyjemnej zręcznościówki, do egzorcyzmów opętanego niedźwiedzia. Naprawdę… ciężko opanować te mocniejsze fury.W grze również jest zawarty tryb „Showroom”, gdzie miłośnicy motoryzacji mogą obejrzeć samochody, oraz sporo się o nich dowiedzieć.Co do trybu kariery (Tournament)… tutaj trochę twórcy namieszali. Na szczęście na lepsze. Tryb składa się z kilku turniejów, a nie jak w poprzednich częściach z jednego. Poprzednio wybieraliśmy auta, którymi chcemy się ścigać. Teraz pojazdy należy zakupić za odpowiednią ilość kredytów (startujemy z budżetem 20 000 cr.). Gotówka jest dość istotna i trzeba nią rozporządzać z głową, bo przyda się nie tylko do zakupu nowych samochodów. Mamy również możliwość tuningowania pojazdów. Niestety nie możemy kupować oddzielnych części, a całe „set’y” – w trzech poziomach na pojazd (oprócz dwóch najmocniejszych samochodów – ich się nie da tuningować). Dodatkowo twórcy dodali model zniszczeń pojazdów – po każdym wyścigu gra automatycznie odlicza nam gotówkę z wygranej na rzecz naprawy pojazdu. Niestety uszkodzenia pojazdu nie mają znaczącego wpływu na jazdę i osiągi. Oczywiście gotówkę zdobywamy za wygranie każdego wyścigu oraz turniejów (w zależności od zajętego miejsca, otrzymujemy odpowiednią ilość gotówki). Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by powtarzać poprzednio ukończone turnieje i tym samym zdobyć więcej gotówki. W ostateczności, jeśli naprawdę będziemy potrzebować gotówki, zawsze można sprzedać jeden z posiadanych już pojazdów. Każdy z turniejów ma wymagania dotyczące konkretnych pojazdów – nie ma możliwości ukończenia kariery jednym samochodem. Przed każdym wyścigiem otrzymujemy również dane o trasie: w jakim kierunku jest wyścig, czy jest w lustrzanym odbiciu (osobiście nie przepadam za takim rozwiązaniem w grach), czy wyścig odbywa się w nocy i jaka jest pogoda. Karierę natomiast można zapisać za każdym razem po ukończeniu turnieju.Wirtualni kierowcy nie jeżdżą jakby byli zaprogramowani – potrafią popełniać błędy. Nieraz mi się zdarzyło, że komputerowy przeciwnik wpadł w poślizg lub gdzieś uderzył. Niestety, pojazdy przeciwników po takim zdarzeniu zawsze „magicznie” odwracają się w prawidłowym kierunku – gracza oczywiście to nie dotyczy. Ponadto wirtualni kierowcy potrafią być również agresywni na drodze, spychając nas z trasy bez ceregieli.Graficznie gra stoi na podobnym poziomie do innych produkcji na PlayStation. Jak na 1999 rok wygląda raczej mizernie (i w kilku miejscach potrafi się przyciąć), ale to wina technologii konsoli Sony. Auta i trasy są zrobione najlepiej, na ile pozwala specyfikacja konsoli. Dla porównania wersja PC-owa wygląda już całkiem ładnie.Jeśli natomiast chodzi o stronę audio… Same dźwięki są przyzwoicie zrobione. Silniki, piski opon... brzmi to dobrze. Gdy przejedziemy koło stawu, słychać kwakanie kaczek, a przejeżdżając przez sad można usłyszeć świergot ptaków. Co innego muzyka… No cóż, może to kwestia gustu, a ta w mój mocno nie trafiła. W każdym razie, przy dłuższych posiedzeniach przed grą muza zaczynała mnie mocno irytować i rozpraszać, przyprawiając nawet o ból głowy. Za to niestety muszę odjąć 0,5 punktu z oceny.Podsumowując, Need for Speed: Road Challenge wjechał na właściwą trasę (już część trzecia była znacznie lepsza od poprzedniczki). Gra się dość przyjemnie (dopóki nie zasiądziemy do mocniejszych aut), a dołożenie do gry gotówki i tuningu wyszło grze na dobre – dodało immersji i emocji. Muzyka w grze jest tylko dla miłośników muzyki elektronicznej (chyba, nie wiem jak nazwać tą kakofonię), a strony graficznej nie ma co oceniać – jak na standardy PS1 wygląda dobrze, choć przycinki potrafią drażnić.PLUSY:+ Wciąga, gra się dość przyjemnie.+ Fajny tryb Tournament, gotówka.+ Możliwość tuningu samochodów.MINUSY:- Strona wizualna może odrzucić niektórych graczy.- Irytująca ścieżka dźwiękowa. - Agresywność kierowców drażni.- „Przycinki” podczas gry.P.S. Jeszcze raz chciałem zauważyć, że oceniam wersję na PlayStation 1, a nie PC!

To mój pierwszy kontakt z tą częścią po ukończeniu już prawie wszystkich innych. Gra jest mega jak na 1999, ale ze względu na to jak dała mi popalić plasował bym ją chyba gorzej od NFS HP2 jeśli chodzi o części przed U1.NFS 4 jest rozwinięciem NFS 3 - mamy to samo menu, tryb arcade (trochę rozwinięty) plus pierwszy raz tryb kariery. Model jazdy jest łatwiejszy niż w NFS 3, bardziej arcade''owy. Mamy też więcej klas samochodów.NFS 4 odziedziczył też trasy z NFS 3 i tu w sumie na minus, bo raczej są one za ciasne dla super samochodów. Tryb kariery jest stanowczo za długi, grę męczyłem prawie najdłużej z wszystkich NFS-ów. Wszystkie trasy są przemielone na milion sposobów - inne warunki pogodowe, mirroring, odwrócenie, ale dalej jest to samo po 2, 4, 8 okrążeń. Dlatego unudziła mnie gra tak w połowie szczególnie że grałem w nią bezpośrednio po NFS 3.Warto wstąpić o damage''u który występuje rzadko w NFS - nie lubię gier z damage''m, psuje mi to rozrywkę, ale w NFS 4 było to jeszcze znośne szczególnie że totalnie rozwalone auto prowadziło się czasem lepiej niż naprawione. Gorzej z kosztem napraw, szczególnie w klasie AAA - w zasadzie na to wydawałem nagrody.W grze po raz pierwszy pojawia się tuning. W zasadzie aż do ostatniego tournamentu jeśli mamy naprawione auto na 3 poziomie tuningu lub auto klasy AAA to wyścigi wygrywamy w cuglach.Unudziło mnie robienie save''a po każdym wyścigu - ''Restart Race'' brak.Kontrola trakcji w supersamochodach nie istnieje - auto potrafi nie wystartować bo się ślizga, po respawnie nie podjedzie pod górę. Na niektórych trasach zimowych nie ma kontroli nad autem jakby zdevelopowali tam gołoledź.

Jedna z najlepszych części klasycznych NFS. Podobna do trójki do tego stopnia, że ma auta z trójki i tory. Ten sam silnik zresztą też. Pierwszy raz w historii dodano tryb kariery i tuning wizualny - ale niestety tylko głównie w postaci pasków na karoserii i malowań. Gra nie jest trudna ale ostatni wyścig jest dość trudny. Freda się odpalić na nowych systemach. Sam w tym roku odpaliłem grę na Windows 10 - niestety trzeba się trochę pomęczyć z patchami itp.