Prince of Persia

Na pecetowe wydanie przygód perskiego księcia gracze w Polsce musieli poczekać trochę dłużej, niż ich koledzy z Europy zachodniej. Czy naprawdę było warto?

Książę obecnej generacji daje przede wszystkim frajdę z gry i pozwala obejrzeć prawdziwą, pięknie przedstawioną, interaktywną baśń.

Genialna odsłona ze znanej serii.Gra posiada piekna wzorowaną na kreskowkach grafike w technologi cell-shading,klimatyczną muzyke,bardzo ładny design lokacji(czesciowo otwarty swiat),dobrą fabułe.Elika jako nasza pomocniczka zarówno w walce jak i eksploracji sprawdza sie doskonale i dodaje swiezosci serii.System walki jest przyjemny i dosc łatwy.Elementy platformowe są dopracowane i najbardziej przystepne z serii.Zbieranie kulek wciaga i az chce sie je robic na 100%.Gra rozni sie od poprzednich czesci a jej wykonanie stoi na wysokim poziomie.Warto zagrac by poznac te unikatową historie tym bardziej ze gra nie jest tak wymagająca jak poprzednie czesci.

Nie wiem, od czego zacząć. W tego Prince of Persia na pewno nie gra się dla fabuły, gdyż jest sztampowa do bólu. Możemy za to zwiedzić różnorodne miejsca, a poruszanie się po świecie jest zaskakująco przyjemne. Pomaga jednak zapomnienie o istnieniu Assassin's Creed II. Nie wiedzieć czemu, na moim Radeonie R9 280 gra chodziła w "filmowych" 25 klatkach? Za nowe sterowniki? Za nowy system? Za stara gra? Jaki jest sens życia?

Prince of Persia z 2008 roku to zupełnie inny wizerunek księcia znanego z poprzednich części.Zalety:+ grafika ("animowana" grafika w stylu Borderlands jest bardzo ładna. Krajobrazy, roślinność, woda i postacie prezentują się bardzo szczegółowo)+ bohaterowie (nasz protagonista i księżniczka Elika to wyjątkowo trafione towarzystwo. Ich przeciwne charaktery uzupełniają się i powodują wiele zabawnych momentów)+ motyw umierania (gdy tracimy życie w wyniku obrażeń lub wpadając w przepaść, Elika ratuje nas z opresji, powodując swego rodzaju szybki respawn do miejsca gdzie popełniliśmy błąd. Takie rozwiązanie eliminuje checkpointy i konieczność powtarzania tych samych fragmentów)+ system walki (walki są niezbyt rozbudowane, ale za to proste, intuicyjne i przede wszystkim efektowne. Momenty parowania ataku i wyprowadzanie kontry wraz z dynamicznym przejściem kamery prezentuje się świetnie)+ wiemy, gdzie trzeba iść (w momencie, gdy nie wiemy, w którym kierunku mamy się udać, możemy skorzystać z pomocy Eliki. Za pomocą świetlnego ognika wskazuje nam właściwy kierunek oraz sugerowaną trasę)+ muzyka (motyw przewodni i kilka klimatycznych utworów zdecydowanie zasługuje na pochwałę)Wady: - projekt poziomów (oderwane od rzeczywistości poziomy to pierwsza wada, z którą się spotykamy. Lewitujące skały i budynki przypominają Columbię z Bioshicka Infinite, a wszechobecne corruption, czyli czarne wciągające nas gluty pasują do gatunku kosmicznego science-fiction)- powtarzalność (główna część rozgrywki polega na zbieraniu świetlnych ogników w lokacjach, które już przeszliśmy. Aby dostać się do kolejnych obszarów będziemy musieli sporo pobiegać i skakać po terenach dobrze nam już znanych)- sterowanie (momentami sterowanie irytuje, szczególnie podczas kręcenia dźwigniami. Kręcąc analogiem w jedną stronę, przesuwający się element często cofa się w przeciwnym kierunku)- przedostatni boss (Ahriman jest wyjątkowo trudnym przeciwnikiem ze względu na jego trudne do odparowania ciosy oraz możliwość szybkiego leczenia)- kompletna pustka (przez całą grę nie spotkamy żywej duszy. Nasi przeciwnicy to demony, których jest zaledwie po jednym w każdej lokacji. Brak jakichkolwiek NPCów czy zwierząt)Reasumując, Prince of Persia 2008 to całkowite odejście od klasyki. Warto zagrać i przeżyć przygodę głównych bohaterów, ale po ukończeniu jest niedosyt i wrażenie zmarnowanego potencjału produkcji)