SOMA

Frictional Games stanęło na wysokości zadania – SOMA to zdecydowanie największy, najstraszniejszy i najbardziej dopracowany projekt szwedzkiego studia, który jednak gubi się nieco w swoich fundamentalnych założeniach.

Szkoda, że przy tak rewelacyjnej fabule, mechanicznie ta gra to zwykły przeciętniak. Ale jako, że historia tak wgniotła mnie w fotel, to i tak finalnie przyznaję Somie wysoką ocenę.No bo fabuła to arcydzieło. Do prawdy wizjonerski, pełen ciekawych rozmyślań filozoficznych i moralnych koncept. W połączeniu z umiejscowieniem akcji i niesamowitym światem gry tworzy potężne wrażenie. Oczywiście ze względu na te lokacje właśnie dość mocno przypomina Bioshock. Ale to gra z Frictional Games, więc jeszcze bardziej przypomina poprzednie tytuły tej stajni z Amnesią na czele. Koniec końców Soma to porządny survival horror. Można się spierać czy jako horror nie sprawdza się nawet lepiej od wspomnianego tytułu, którego akcja działa się w XIX-wiecznym zamku. O ile lokacje, umiejscowienie w czasie są zupełnie różne, o tyle spaja je sama mechanika - skonstruowana w taki sposób, by bardziej czerpać z gry emocje, by przeżywać doświadczenie, aniżeli za bardzo się przy tym nagłówkować, nakombinować.To akurat aspekt, w którym Soma cierpi najbardziej. Na samym początku gry wydaje nam się, że przyjdzie nam zagrać w coś wielkiego, również pod kątem sposobów poznawania otaczającego nas świata. Tymczasem im dłużej gramy, tym coraz bardziej okazuje się, że wszystko sprowadza się do dotykania, przerzucania całej masy rzeczy, z którymi nic nie można zrobić i które nie mają nawet podstawowych, logicznych zachowań (np. szkło, które po rzuceniu nie tłucze się) lub otwierania szafek, w których prawie nigdy nic nie ma. Poza tym do logowania się do różnych komputerów i systemów, pokonywania banalnych zagadek logicznych, czytaniu lub odsłuchiwaniu dzienników, przystawianiu we właściwe miejsca naszego omnitoola - elektronicznego klucza, otwierającego niemal wszystko w tej grze, czy wklikiwaniu się w martwe ciała, gdyż nasz bohater ma dostęp do ich "czarnych skrzynek" i może się dowiedzieć, co się z nimi stało, zanim umarli. To naprawdę za mało i niestety po niedługim czasie powtarzalność tych akcji, a te schematy powtarzają się za często, zaczyna nas to nużyć.Z minusów to niestety również sam główny bohater. Ani voice casting mi się nie podobał ani zwyczajnie to, jak jest napisany. Jego rozkminy często wydają się albo przesadnie, albo nie dość emocjonalne. A może to akurat celowe, bo miałem czuć się tak, jakbym nie należał do tego świata i obserwował to wszystko z góry, czy z jakiegoś innego miejsca? Niestety bardziej stawiałbym na to, że nie do końca przyłożono się do wiarygodności tej postaci.Niemniej, i tak przez to, że gra ma wyważony czas trwania (moim zdaniem idealny) i fabuła pchnie nas do przodu i coraz bardziej jesteśmy ciekawi tego, jak to się wszystko zakończy idąc szlakiem poprzedniej ekipy, która próbowała zrobić to, co chce zrobić nasz bohater, to wady tej gry nie były w stanie w dużym stopniu zniszczyć mi całej rozgrywki. Aspekty horrorowe są świetne. Może brakowało trochę większej swobody czy różnorodności w radzeniu sobie z naszymi wrogami, bo tak na dobrą sprawę wszystko zawsze sprowadza się do podjęcia decyzji: ukryć się czy uciekać. Ale właśnie w tym ukrywaniu i uciekaniu Soma bryluje. Wszelkie te efekty, które dzieją się na ekranie, gdy bohater styka się z jakimiś nadprzyrodzonymi zjawiskami lub po prostu coraz trudniej radzi sobie ze strachem, były świetne. Widziałem, że niektórzy narzekali, ale dla mnie sam przeciwnik wygląda też przerażająco. Bardzo często miałem tak, że cykałem się spojrzeć za plecy, żeby mi się tam przypadkiem w pełnej krasie nie pokazał... To wszystko w połączeniu z tym, że często gra celowo prowadzi nas przez masę korytarzy, z brakiem oświetlenia, w których łatwo się zagubić, powoduje, że każda interakcja z wrogiem wywołuje nie lada emocje i jest wyzwaniem.Dla mnie zakończenie tej historii było świetne. Niektórzy mogą powiedzieć, że przewidywalne, ale dla mnie właśnie ono pięknie dopełnia ten przygnębiający, ciężki charakter tej historii i jest idealną klamrą i przekazuje to, co ta gra od początku próbuje przekazać. Na pewno nie jest to historia, o której się zapomina zaraz po ukończeniu gry, wręcz przeciwnie, raczej zostaje z graczem.

Bardzo spoko gra. Ciekawa fabuła, wspaniały klimat, wiarygodny świat. Wątek potworów trochę się kupy nie trzyma i ma mało satysfakcjonujące zakończenie ale nie wadzi to zbytnio. Główny bohater czasami jest nie konsekwentny w swoich wypowiedziach i działaniach.

SOMA jako jedyna gra ze stajni Frictional Games nie przypadła mi do gustu. Po prostu. Co nie znaczy, że jest złą grą. Plusy... Projekt podwodnego świata to majstersztyk. Poszczególne lokacje są przepiękne, tajemnicze i zarazem miodne. Grze nie można odmówić klimatu. Na uznanie zasługuje udźwiękowienie oraz muzyka, a zwłaszcza ta w postaci podwodnego ambientu. Poziom graficzny prezentuje się bardzo przyzwoicie. Ciężko również nie docenić silnika fizycznego i efektów. Autorzy w ciekawy sposób podeszli do przeciwników w grze. Bardzo podobał mi się ten zabieg kolorystyczny towarzyszący napotkaniu potwora. Coś nowego, świeżego. Przyznać muszę, że produkcja ma swoje momenty i niesie ze sobą ładunek emocjonalny. Moją uwagę zwróciły dobrze zagrane dialogi. Choć mnie nie porwała, doceniam fabułę i związane z nią rozterki moralne. Minusy... Głębia oceanu to jednak nie moje klimaty. Wolę bardziej suche i przyziemne scenerie jak pustynia. Poza tym chodzenie pod wodą nie należało do najprzyjemniejszych ze względu na ociężałość kroków i rozległość dna. Sama eksploracja nie dawała takiej satysfakcji, a przeszukiwanie komnat niczym nie nagradzało. Zresztą, prawie wszystkie dające się otworzyć szafki czy szuflady okazywały się puste. Co więcej, przygoda nie stanowi praktycznie żadnego wyzwania. Jeśli chodzi o całokształt gameplay'u to czuć regres w stosunku do poprzednich produkcji studia. Cierpi na tym grywalność tytułu. To wszystko powoduje że rozgrywka staje się taka trochę niemrawa. I nie chodzi tu o moje oczekiwania względem najnowszego dzieła przez pryzmat wcześniejszych dokonań dewelopera, ale o niezależny osąd. Mam świadomość, że twórcy poszli bardziej w kierunku opowieści niźli rozgrywki, ale nie do końca przypadł mi do gustu tak obrany kierunek i spacerowy charakter. Poza wymienionymi aspektami, pozostałe części składowe w mojej opinii również wypadają tak sobie. W zasadzie nie mam wiele zarzutów czy mocnych słów krytyki – gra mi po prostu nie podeszła. Moja ocena – 6.5/10

Gra jest Superowa! Jak ktoś lubi thillery i horrory to coś dla niego! Polecam!

Właśnie skończyłem po ok. 10h. Generalnie oceniam pozytywnie, choć trochę mnie znudziło czytanie i słuchanie wszystkich wiadomości, a i nie specjalnie się przestraszyłem przeciwnikami. Najfajniejsze są założenia samej historii, a i zakończenie też raczej zrobiło na mnie wrażenie.

Setki metrów pod powierzchnią wody w opuszczonej stacji badawczej nie dzieje się dobrze. SOMA to świetny horror, ale jeszcze lepsza opowieść. Gra warta Waszej uwagi.

Dla mnie trochę zbyt wysoko oceniona gra. Zalety to ciekawa fabuła i unikalny klimat. Wady to przede wszystkim wysokie wymagania sprzętowe, które nie przekładają się na świetną grafikę. Do tego skomplikowana mechanika gry - można podnosić każdy przedmiot, ale po co? Lokacje są wypełnione niepotrzebnymi gratami, z którymi zabawa nic nie wnosi.

Przeszedłem Plusy:-Potwory straszą-Udźwiękowienie-Porusza ciekawą tematykę-Sam gameplay nawet wciągaWady:-Słaba grafika, do tego nawet spore wymagania sprzętowe-Główny bohater nie wygląda na przejętego faktem, że dziwne potwory chcą go zabić i sobie dowcipkuje-Średnie zakończenieMożna zagrać, ale w życiu bym nie powiedział, że to bardzo dobra gra swojego gatunku.

Po ukończeniu tej gry mam wrażenie że przeczytałam bardzo dobrą książkę :)Szczerze mówiąc przypomniała mi się trochę penumbra pod koniec gry. Kto pamięta jak się skończyła ten skojarzy o co mi chodzi.Jedyną rzeczą jaka mi nie pasowała w tej produkcji to brak sensownego wykorzystania otoczenia.Niby można sobie oglądać i podnosić przedmioty, ale w zasadzie nie mają one żadnego zastosowania. No i na sam koniec dobiła mnie głupota głównego bohatera.

Plusy - Przede wszystkim warto wspomnieć bardzo ciekawy główny motyw przewodni gry. Ciekawy temat i sporo przemyśleń w sumie nawet miałem przyszłościowo- moralno- etycznych. Wyobraźmy sobie że technologia pozwala zeskanować nasze umysły i umieścić je przykładowo w ciele humanoidalnego robota. Po naszej śmierci. Czyli ciało robota ale steruje nim nasz umysł który ma zachowane wszystkie nasze wspomnienia, nawyki, świadomość i tak dalej. No i tu powstaje cały cykl rozważań - czy to etyczne? Czy to daje nam życie wieczne ? Czy powinniśmy jako ludzkość iść w tą stronę ? Czy to kontynuacja naszego życia, czy nowe narodziny ? Jak się odnajdziemy ze świadomością że straciliśmy swoje ciało ? Czy na pewno każdy chce takie życie po życiu ? Czy na pewno każdy chce żyć wiecznie ? Jak się odnajdziemy ze świadomością że żyjemy chociaż naszego ciała juz nie ma ? Dodatkowo możemy być kopiowani wielokrotnie i mieć swoje kopie. Gra zadaje dużo takich pytań dodatkowe plusy to- Oryginalne lokacje np. prawdziwe głębiny oceanu - Ciekawe zagadki Minusy - Okazało się że wątki horroru są tu dodane na plaster, nie bardzo mają związek z fabułą - Nie wiedzieć po co ci jakiś czas mamy możliwość włożyć rękę w taki kosmiczny odbyt. Gra nie wyjaśnia dlaczego i czy to coś daje , ja niczego nie zauważyłem - Trochę przycinała, pomimo gry na niskiej rozdzielczości